Προβλέψεις 2012...

Μετά από πολλή σκέψη και μελέτη όλης της μουσικής βιομηχανίας (όλης όμως), αποφάσισα να κάνω προβλέψεις για το 2012, μιας και δεν έχω όρεξη να ακούσω καινούργια μουσική τις πρώτες μέρες της χρονιάς. Ξέρεις, σοφίες και λεκτικά αποστάγματα, που θα σημαδέψουν τους επόμενους 12 μήνες και τέτοια εποχή του χρόνου θα γίνουν αντικείμενο μελέτης από το Pitchfork, το Rolling Stone και το NME. Έχουμε και λέμε:

- Η Christina Aguilera θα παχύνει κι άλλο και θα χρειαστεί φυσιοθεραπείες, ώστε να καταφέρει να χωρέσει στα φορέματα που θα της ράψει η Donatela για τη νέα της περιοδεία, αλλά και για να μπορεί να χορεύει, χωρίς να έχει κίνδυνο κατεδάφισης. Οι φυσιοθεραπείες όμως θα επηρεάσουν την ψυχολογία της, θα αναγκαστεί να ξεκινήσει το κάπνισμα, δεν θα πιάνει τη Λα δίεση πάνω από το Ντο 5, θα πέσει σε κατάθλιψη κι έτσι η Mariah επιτέλους θα μπορέσει να κυκλοφορήσει άφοβα νέο δίσκο, χωρίς να σκέφτεται ότι υπάρχει κι άλλη που πιάνει τις νότες της στα charts. Στις τηλεοπτικές εκπομπές θα προωθεί το album ως φόρο τιμής σε ένα αστέρι που χάθηκε.

- Η Britney Spears θα ξεκινήσει talk show μαζί με τη Debbie Gibson και καλεσμένους ανθρώπους της βιομηχανίας, που έκαναν άδικα επιτυχία όλες αυτές τις δεκαετίες. Πρώτοι καλεσμένοι τους; Ο David Hasselhoff και η Ke-dollar-Ha (μη βιάζεσαι όμως).

- Η Leona Lewis θα σταματήσει να τραγουδάει μπαλάντες, αφού κανείς δεν τις ακούει, ενώ θα ηχογραφήσει ντουέτο μαζί με την Ελληνίδα απόλυτη, για να λέμε ότι η Αννούλα επιτέλους κάνει διεθνή καριέρα. Το κομμάτι θα γίνει Νο 1 σε Ελλάδα, Λίβανο και Τουρκία, ενώ στην Αγγλία και στην Αμερική θα απαγορευτεί ως ρατσιστικό, αφού θα μιλάει για το πώς μια έγχρωμη πάει να κλέψει από τη λευκή Άννα τον μέγα τραγουδοποιό, Νίκο Καρβέλα, για να ηχογραφήσει τη νέα της επιτυχία. Το video-clip θα σκηνοθετήσει η Σοφία Καρβέλα.

- Η Lady GaGa θα βγάλει album με τίτλο "Born this day" ανήμερα των γενεθλίων της, το οποίο θα περιλαμβάνει τα κομμάτια "Cocker (spaniel) face", "LoveLame", "Brutus", "Mary, the bride", αλλά και την ελληνική εκδοχή του "Bad Romance" με τίτλο "Αν τολμάς". Το remix θα αναλάβει να κάνει ο "πολύς" Valentino.

- Η Ke-dollar-Ha θα κυκλοφορήσει album με συνεργάτη τον William Orbit, ακριβώς την ίδια μέρα που και η Madonna θα κάνει το ίδιο. Της Ke$ha θα πάει στην κορυφή των charts, μιας και το πρώτο single με τίτλο “Glee” θα γίνει cover από το Glee και παγκόσμια επιτυχία, ενώ η βασίλισσα της pop θα κλαίει και θα οδύρεται πάνω από το περιοδικό Billboard, μιας και η Ke$ha θα είναι εξώφυλλο με τίτλο «Η νέα βασίλισσα της ποπ». To album της Ke$ha θα κερδίσει 8 Grammy το 2013, ενώ της Madonna θα κερδίσει Grammy καλύτερου remix. Το remix θα έχει επιμεληθεί η Ke$ha.

- Η Lana Den Rey θα μοσχοπουλήσει εκατομμύρια δίσκους με το ντεμπούτο της και θα πάρει τη θέση της Adele για το 2012 με τη διαφορά ότι είναι πιο sexy και πιο ποθητή. Μετά από έναν ακριβώς χρόνο από την κυκλοφορία του δίσκου της, θα αποκαλυφθεί ότι πίσω από τη Lana βρίσκεται η Ελληνίδα Σουλτάνα, η οποία δεν μπορούσε να υποστηρίξει οπτικά την καλλιτεχνική της φύση και έπρεπε να στήσει όλη αυτή την πλεκτάνη. Η εικονική Lana λέγεται Britney, δεν μπορεί να κάνει καριέρα λόγω ίδιου ονόματος με τη Spears, ενώ έχει τόσο έντονες γωνίες στο πρόσωπο, γιατί έχει κάνει αλλαγή φύλου στο παρελθόν. Του χρόνου η Lana θα γίνει κριτής στη νέα σεζόν του RuPaul Drag Race.

- H Beyonce δεν θα βγάλει νέο δίσκο, γιατί θα μεγαλώνει τον καρπό της αγάπης της με τον Jay-Z, αλλά μετά από μήνες έρευνας, οι paparazzi θα ανακαλύψουν σε μια κρυφή στοά του σπιτιού της όλα τα μαξιλάρια που χρησιμοποίησε, για να ξεγελάσει τον κόσμο ότι ήταν έγκυος μέσα στο 2011. Από την ντροπή της θα αποσυρθεί από τη μουσική για τρία χρόνια, ενώ θα επανέλθει το 2014 ως support της Kelly Rowland.

- Ο θάνατος του Justin Bieber θα σηματοδοτήσει τη νέα κατάρα, μετά την κατάρα των 27 (Janis, Jimi etc…), αυτή των 17. Θα είναι ο πρώτος και ο τελευταίος της εν λόγω ομάδας.

- Η Adele θα αδυνατίσει, θα γίνει το νέο sex symbol της showbiz, θα κάνει ντουέτο με τη GaGa και θα γίνει εξώφυλλο στο Playboy. Οι κριτικοί θα τη θάψουν που ξεπουλήθηκε, ο κόσμος δεν θα αγοράζει τα cd της κι αυτή θα το πάρει χαμπάρι ότι κάτι δεν πάει καλά και θα ξαναγυρίσει στις soulful και τσουπωτές συνταγές που την καθιέρωσαν. Οι μαύρες σελίδες όμως δεν θα σβηστούν ποτέ, ο τρίτος της δίσκος θα πάει άπατο και θα καταλήξει να κάνει περιοδεία στην Ελλάδα με τους Scorpions και τους James.

Είμαι σίγουρος ότι θα πέσω μέσα, δεν ξέρω για εσάς.

Beyonce – 4

Ξεκινάω με το προφανές: Ήταν βιαστική η κυκλοφορία του “4” ή μου φάνηκε μόνο εμένα; Επίσης, ήταν επιεικώς μούφα το πρώτο single που διάλεξαν να οπτικοποιήσουν αυτή και η ομάδα της ή ακόμα οράματα βλέπω; Επιπλέον, η Beyonce συνηθίζει να πηγαίνει την pop και την contemporary r’n’b ένα βήμα μπροστά. Γιατί αυτή τη φορά ακούγεται 10 χρόνια πίσω; Και για να καταλήξω κάπου με αυτή την εισαγωγή, ο Babyface και η Diane Warren έχουν γράψει ιστορικές μελωδίες στα 90’s. Ποιος ο λόγος όμως να υπάρχουν ενεργά και σε ένα album της Beyonce μέσα στο 2011, που η μουσική εξουσιάζεται από indie μπάντες, hip-hop καινοτομίες, ηλεκτρονικά crossovers και multimedia projects από τη Bjork;

Ξεκινάω με το πόρισμα, γιατί όσο το ακούω, τόσο βαριέμαι: Ο δίσκος δεν είναι καλός. Δεν είναι (πολύ) αδιάφορος, δεν είναι κακοδουλεμένος, δεν στερείται μελωδίας και ερμηνειών (αντιθέτως, η φωνή της είναι στα καλύτερά της θεωρώ), αλλά είναι σαν να ακούω Brandy και 702 από τα 90’s. Ποιες είναι οι 702; Ακριβώς, δεν υπάρχει λόγος να τις ξέρεις, εκεί θέλω να καταλήξω (εκτός από το αριστουργηματικό “Where my girls at?”). Κι αυτό δεν είναι ‘φυσιολογικό’. Γιατί ακόμα και το “B’Day”, που για μένα ήταν λίγο αμφιλεγόμενο ως προς τη συνέπειά του, αποδείχτηκε σημαντικός δίσκος και προετοίμασε σωστά το έδαφος για το “Single ladies” και τη στροφή της σε λιγότερο r’n’b φόρμες. Αντιθέτως, εδώ επιστρέφει σε κάτι που ακόμα και οι Destiny’s Child θα ντρέπονταν να τραγουδήσουν.

Την κατάσταση σώζει η εισαγωγική τριάδα των “1+1”, “I care” και “I miss you”, ενώ κάπου σκάει μύτη και το “Countdown” (που samplάρει και Boyz II Men και πολύ το χάρηκα αυτό) και κάτι κάνει με τη σειρά του. Θα μπορούσα να ισχυριστώ πως το “4” θα μπορούσε να είναι εμπορικά ό,τι και το “Bionic” για την Christina κι ό,τι το “Blackout” για την Britney. Με τη διαφορά πως αυτές οι δύο ήταν καλές δουλειές, οπότε το οξύμωρο μπορεί να οδηγήσει σε εμπορικό θρίαμβο μετά την κυκλοφορία του δεύτερου single. Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, όλα να τα περιμένεις. Ακόμα και special edition με συμμετοχές από Pitbull, Justin Bieber και Ke-dollar-Ha (η κατά το “Glee” Ke$ha). Βαρέθηκα ήδη…

Burlesque (movie 2010)

Η αλήθεια είναι πως περίμενα κάτι λιγότερο σε όλο αυτό, μιας και η μαμά μου με έχει μάθει να κρατάω μικρό καλάθι, όταν τα κεράσια είναι πολλά και ροδαλά. Ακούγοντας το αρκετά καλό soundtrack, θεώρησα πως η εικονική πλέον προσπάθεια θα είναι μια τσιχλόφουσκα τύπου “Glitter” με φτηνή σκηνοθεσία, απρόσεκτη παραγωγή, σαχλές ερμηνείες και storyboard που θα μπορούσα να γράψω στα 13 μου και να κάνω περιουσία (τι βλάκας;). Αντιθέτως, παρακολουθώντας το “Burlesque”, έβγαλα το εξής απόφθεγμα: Better than expected και αυτό είναι καλό.

Ξεκινάω από το πρωταγωνιστικό ντουέτο. Αν και θα περίμενε κανείς πως το ντιβιλίκι θα βγει μπροστά και θα σαρώσει τα πάντα, οι Cher και Christina κρατάνε τους τόνους χαμηλούς και για λίγο ξεχνάς πως είναι δύο από τις τραγουδίστριες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις δίσκων στην ιστορία της μουσικής. Η δε πρώτη θυμάται μετά από πολλά χρόνια απουσίας πώς είναι να παίζεις και να τραγουδάς (εμείς δεν το ξεχνάμε βέβαια ποτέ), ενώ η δεύτερη δεν βαριέται ούτε στιγμή να δείξει τον ενθουσιασμό της πρώτης κινηματογραφικής εμπειρίας. Όντας θαυμαστής του ταλέντου της επί σειρά ετών, θα ομολογήσω πως σε τέτοια λημέρια λειτουργεί καλύτερα (μουσικά) και καλά θα κάνει να σταματήσει να το παίζει electro diva ή whatever. Υποκριτικά, είναι πιο φυσική από ό, τι θα μπορούσε να της επιτρέψει η αλαζονεία που έχει χτίσει με τα χρόνια, κάτι που πρέπει όλοι να της μετρήσουν στα συν (και από ό, τι διαβάζω στα διεθνή media, το κάνουν απλόχερα).

Σκηνοθετικά, όλη η ταινία είναι κάτι ανάμεσα σε video-clip και πάλκο του West End. Δεν θα περίμενε κανείς βέβαια κάτι διαφορετικό, μιας και το επώνυμο Antin είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με όλα αυτά. Τα κοστούμια (ή τα εσώρουχα μάλλον) είναι σίγουρο πως θα προταθούν για Όσκαρ, τα τραγούδια σαρώνουν ήδη σε κάθε απονομή βραβείων (με την Diane Warren να έχει ήδη κερδίσει Χρυσή Σφαίρα για λογαριασμό του “You haven’t seen the last of me” που ερμηνεύει η Cher), σφήνες τύπου Stanley Tucci σε δεύτερο ρόλο και Diablo Cody στο σενάριο θα θεωρηθούν ατού για άλλες υποψηφιότητες στα βραβεία της Ακαδημίας (ακόμα και για έκπληξη στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας, μιας και οι υποψηφιότητες πλέον είναι 10 και όχι 5), ενώ πρέπει να παραδεχτούμε πως μάλλον είναι η πιο gay friendly (θα καταλάβεις) ταινίας της χρονιάς μετά το “The kids are all right” (προφανώς).

Δες το για να περάσει ευχάριστα η ώρα σου, για να φας μάτια-ψάρια από το οπτικοακουστικό είτε είσαι γυναίκα, είτε άντρας, είτε straight, είτε gay και γιατί ένα musical τη χρονιά είναι πλέον κίνηση που ανήκει στο κινηματογραφικό πρωτόκολλο. Indeed.

Burlesque (soundtrack)

Βάλε σε μια ταινία την Christina Aguilera στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση για να κόψει εισιτήρια. Ζήτα από τη μαθουσάλα πλην τίμια Cher να κάνει comeback και να τραγουδήσει για πρώτη φορά μετά από 7 χρόνια, αλλά και να βρει ευκαιρία να περάσει μια βόλτα για αμπαλάρισμα από τον πλαστικό της. Χώσε σε έναν δεύτερο, καρατερίστα ρόλο τον πάντα εκπληκτικό Stanley Tucci και στο σενάριο την βραβευμένη με Όσκαρ Diablo Cody. Μπλέξε με τα αδέρφια Antin (Steve και Robin) που παίζουν το musical και το burlesque στα δάχτυλα των ποδιών τους (βλέπε Pussycat Dolls χωρίς τη Nicole) και κάνε και μια guest list συνθετών και παραγωγών τύπου Sia, Linda Perry και Diane Warren για να γράψουν τη μουσική της παραγωγής. Ε, δεν θέλει και πολύ ακόμα για να γίνει η πιο διαφημισμένη ταινία για το 2010 μετά τον Harry Potter. Στο θέμα μας όμως…
Το soundtrack του “Burlesque” κυκλοφορεί επίσημα 22 Νοεμβρίου και περιλαμβάνει 10 κομμάτια. Αν εξαιρέσεις λοιπόν τις διασκευές που κάνει η Aguilera σε κομμάτια της Etta James, την μπαλάντα των Diane Warren/Cher (“You Haven't Seen the Last of Me”), τη διασκευή επίσης του “The beautiful people” (καλά διαβάζετε, του πολυαγαπημένου Marilyn) και το δια χειρός Sia καταπληκτικό “Bound to you”, μας μένουν συνολικά πέντε συνθέσεις για να αναδείξουν την burlesque αισθητική. Αυτό με μια πρώτη ματιά είναι λίγο ανέντιμο, αλλά από την άλλη πρόκειται για μια σύγχρονη παραγωγή και ένα storyboard που έχει αναφορές στην ευρωπαϊκή κουλτούρα, χωρίς όμως να τη μιμείται. Άρα οι παρεκκλίσεις δεν είναι άκυρες.
Η προσέγγιση στην παραγωγή είναι κάτι παραπάνω από έξυπνη. Ο λόγος; Μα δεν πρόκειται για κάτι παραπάνω από έναν ποπ δίσκο με μερικά χάλκινα πνευστά και λίγη παραπάνω τσαχπινιά τύπου “Back to basics”. Δεν προσπαθεί να το παίξει Chicago ή Cabaret ή Color Purple (αναφέρομαι στα θεατρικά) και σε καμία περίπτωση δεν αρνείται την ποπ κουλτούρα των συντελεστών της, αλλά και του target group του φιλμ. Αυτό, σε αντίθεση με την πρώτη εντύπωση, είναι κάτι παραπάνω από έντιμο.
Δεν στέκομαι στην επανεκτέλεση του “Something's Got a Hold on Me” της Etta – όλοι ξέρουν πως η Christina μπορεί να τραγουδήσει soul. Το πρώτο single “Express” θα λάβει σίγουρα τα αναμενόμενα airplay και με ένα έξυπνο video θα μπορέσει να αποκαταστήσει την σχετική αποτυχία του “Bionic” και να επαναφέρει την ερμηνεύτρια στις απονομές βραβείων και πλατινένιων δίσκων. Οι μπαλάντες του δίσκου θα γεμίσουν τις drama σκηνές της ταινίας, ενώ το “But I Am a Good Girl” φανερώνει την πιο κοριτσίστικη πλευρά της Christina, η οποία δεν θα πρέπει να θάβεται συνέχεια κάτω από το γρέζι και τους λαρυγγισμούς, μιας και της πάει. Αυτό όμως που κλέβει την παράσταση ή όπως αλλιώς θες να το πεις δεν ανήκει σε καμία περίπτωση στην ‘dirrty’ ποπ σταρ. Όταν έρχεται η στιγμή για το αριστουργηματικό tango “Welcome to Burlesque”, η Cher μεταμορφώνεται σε cabaret diva του Βερολίνου και το δράμα ρέει από το στόμα της σαν μια άλλη Sally Bowles, που προσπαθεί αμετανόητα να δικαιώσει τον κόσμο, μέσα στον οποίο μεγάλωσε και ζει. Μπορεί να αυτό να μην είναι το highlight της burlesque αισθητικής, είναι σίγουρα όμως το highlight του soundtrack.
Η ταινία βγαίνει στις αίθουσες στις 24 Νοεμβρίου.