Τις διάφορες ενδιαφέρουσες μα και αδιάφορες πληροφορίες-trivia- που στροβιλίζονται γύρω από κάθε προσωπικότητα και γεγονός, όπως και το προκείμενο, δεν θα σας τις δώσουμε σήμερα. Αυτό γιατί ο κος Flowersείναι τόσο χαρισματικός που αναγκαστικά θα απασχολεί όσο υπάρχει. Έτσι θα τις ακούσετε από όσους γράφουν με "Ctrl+C/Ctrl+V" (γιατί είμαι και δημιουργός ο πούστης και η γκλάβα μου κατεβάζει δυο τρεις πρωτοτυπίες...towhomitmayconcern).
Λοιπόν...
Τα βασικά που πρέπει να ξέρεις και να θυμάσαι είναι:
α)Μια απλή περιγραφή του ήχου του θα ήταν ότι ακούγεται σαν synthpopKillers
β)Οι παραγωγοί είναι μεγαθήρια εντελώς διαφορετικών ειδών. Τα έχουμε πει τοοοοσες φορές.
γ)Η deluxeέκδοση έχει +4 κομμάτια. Προτιμήστε την ΑΝ αγοράσετε
δ)Η φωνή του παραμένει αγαπημένη αν και ακόμα προτιμώ την πιο rockδυναμική της.
Το παντοτινό δεδομένο μου είναι πως ότι και να διαβάσει κανείς, αν δεν ακούσει με τα ίδια του τα αυτάκια είναι σαν να βλέπει το Πόρτο Κατσίκι σε φωτογραφία. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΕΙ!
Αν σου αρέσει η powerpopπου έκανε τα κορίτσια να παραληρούν στα 80s και τα αγόρια να νομίζουν πως η BonnieTylerείναι η απόλυτη rockγκόμενα. Δυστυχώς ούτε rock ούτε γκόμενα...
Ξεκινησε ενα απο τα τρια μεγαλα ευρωπαικα φεστιβαλ κινηματογραφου και μια μανια με επιασε πως πρεπει να παρουσιασω τας συμμετοχας (τουλαχιστον καποιες) σε τουτο το παρτυ της οικονομικα μαρασμενης ¨γριας¨. Αυτο γιατι φετος μαλλον κατι νοστιμο μαγειρευτηκε εκει και πολλα και αξιολογα θα δουν τα ματακια των παρευρισκομενων. Για να τα βαλλουμε ολα σε μια καποια ταξη βρε αδερφε, ας ξεκινησουμε με την ...
Επιτροπη: Προεδραρα παλι ο αλκοολας ο Ταραντινο, που παλι καλα που υπαρχει και αυτος και εχει γινει η Βενετια multiplex. Γουσταρω ανελεητα. Εταιρο μελος ο θεος Ντανυ Ελφμαν (Εφιαλτης των Χριστουγεννων, Συνθετης). Οι αλλοι ας μας ειναι αδιαφοροι. Αλλωστε δεν νομιζω οτι απευθυνομαι στον Δανικα. Αυτος εκει θα ειναι ηδη. Ή μηπως οχι;
Ελληνικες συμμετοχες: Εδω εχουμε τρεις σκηνοθετες, που ψεματα δεν θα σου πω, ουτε που τους εχω ξανακουσει, και αυτο βεβαια καμια σημασια δεν εχει.
Μην περμενεις τρειλερ και υποθεσεις εδω. Πολλα θες. Το μονο που αναφερω ειναι η συμμετοχη του Γιωργου Λανθιμου ως ηθοποιου στην ταινια της Τσαγκαρη...μακαρι...
Διεθνεις συμμετοχες: Που τις λες και κραχτες ή πουλεν!!!
Σοφία Κόπολα ¨Somewhere¨ Εδω εχουμε πολυ ψωμι. Πολυσπορο! Η κυρια Κοπολα ζωγραφιζει την ιστορια ενος ηθοποιου που δε ειναι και το πιο καλο παιδι, με σημειο αναφορας την ξαφνικη(παντα) εμφανιση της 11χρονης κορης του. Το κακο ειναι οτι πρωταγωνιστης ειναι ο Stephen Dorff που δεν τον λες και θαυμα. Αξεχαστες οι ερμηνιες του στο 1ο Blade αλλα κυριως στο βιντεοκλιπ τις Μπριτνι “Everytime”, αυτο που αυτοκτονει σε μια μπανιερα, οχι αυτος , αυτη. Τωρα που το σκεφτομαι, ενα παρομοιο χαρακτηρα παιζει και τωρα. Παμε στα καλα στοιχεια της ταινιας που ειναι η 11χρονη κορη, Elle Fanning(μικροτερη αδερφη του παιδιου θαυματος Dakota Fanning), με συμμετοχες στα Babel και Benjamin Button, ο ελληνας κινηματογραφιστης Χαρης Σαββιδης και...το ποστερ της ταινιας!!!
Ντάρεν Αρονόφσκι ¨Black Swan¨ Εδω να δεις ψωμι που εχουμε για εναν απο τους σημαντικοτερους δημιουργους σημερα. Αλλα τα ειπαμε σε προηγουμενο ποστ και φτανει. Μολις εμαθα βεβαια πως ο κριτικοι διχαστηκαν λεει. Μαλλον θα’ ταν ληγμενο το καναπεδακι...
Βίνσεντ Γκάλο ¨Promises Written in Water¨ Τι εννοεις γιατι ειναι σημαντικος ο Γκαλο; Μα ντιπ ζαβο εισαι; Γιατι ολοι οσοι θελουν να λεγονται alternative εχουν την αφισα του Brown Bunny στο δωματιο τους -δηλαδη ειναι trademark σα να λεμε. Γιατι τα χωνει στους δημοσιογραφους που κανουν κριτικη κινηματογραφου επαγγελματικα και εχουν δει και διαβασει οσα εμεις -δηλαδη πολλα αλλα οχι αρκετα,σα να εισαι γιατρος και να μην εχεις ιδεα για το ενδοκρινικο. Γιατι κυριως επεισε την Sevigny να γυρισει την τελευταια σκηνη στο Καφε Κουνελι. Και τελος γιατι οσο και αν τον βαριεμαι, καταφερε να μπει στον χαρτη με αυτη την σκατοφατσα (θεε μου σ΄χωρα με). Αν ρωτας για την συγκεκριμενη ταινια παλι, εχω να σου πω πως εχει λεει γυριστει τυπου δεν-θα-σας-πω-ποτε-ανοιγω-καμερα-αλλα-εσεις-παιξτε!!!
Μιίκε Τακάσι ¨13 Assassins¨ Πορωση!!! Αγαπας Ταραντινο; Αποδειξη! Με λιγα λογια, εχουμε εναν ασιατικο αχταρμα ξυλου, δολοφονιων με σπαθια και οτι αλλο εχετε στη διαθεση σας, ακροβατικων και σεξ, που ανθησαν ως Kill Bill και απο τοτε ολο και κατι θα μας φερει πεσκεσι ο Κουεντιν. Προκειται για remake και επιλογουλα.
Φρανσουά Οζόν ¨Potiche¨ Εγω αυτον για πεθαμενο τον ειχα(χτυπα ξυλο νεος ανθρωπος) και εχει γινει ενας απο τους συνεπεστερους Γαλλους αλλα και απο τους λιγοστους πια αξιολογους σε τουτη την χωρα που οσο να πεις ειχε και ενα παρελθον στο σινεμα και τωρα εχει παντου παιδια του Μπεσον. Με Ντεπαρτιε και Ντενεβ σε μια αποδοση θεατρικου εργου που αναθεμα και αν ξερω τι θεματικη εχει. Πφφφφ...
Εκτος συναγωνισμου: πανε Βενετια για διαφημιση ως σκηνοθετες οι Μπεν Άφλεκ (¨The Town¨)
και Τζον Τορτούρο (¨Passione¨). Παρουσιαζεται επισης το ¨Sorelle Mai¨ του κλασσικου εδω και καιρο Μάρκο Μπελόκιο. Τελος βραβευεται για την προσφορα του, λεει, ο Τζον Γου, που εμενα πολυ μου αρεσει αλλα θα ταιριαζε καλυτερα σε ενα ComicCon, παρουσιαζοντας την νεα του ταινιαααααααααααρα (ελπιζω) ¨Reign of Assassins¨.
Το An Art Called γεννήθηκε από το πουθενά. Ανάμεσα σε δίσκους και ιδέες και όνειρα και σκοπιές και πρωινές δουλειές και μεταμεσονύχτιες προβολές και ταξίδια που αγνάντευαν σε κάτι που δεν φαινόταν, αλλά ήταν πάντα εκεί. Ορατό μεταξύ αοράτων. Ο λόγος; Αυτός που συνοδεύει πάντα και χωρίς αφορμή τέτοιου είδους καμώματα. Η ανάγκη της ψυχής. Το καπελάκι της τέχνης που το κυνηγάς ασταμάτητα και τρέμεις μη σε καπελώσει από την θέλησή σου να σε αγαπήσει, όπως το αγαπάς από τη μέρα που γεννήθηκες. Λάθος. Από τη μέρα που συλλήφθηκες. Χωρίς σκοπό και όραμα και κέρδος. Για τους φίλους, για τους γνωστούς, για σένα, για κανέναν. Και πάντα με λιτότητα. Η λιτότητα είναι προσόν. Προσόν και ανάγκη, όταν είσαι άφραγκος και δεν τολμάς να πεις στη ρουφιάνα την τέχνη να κάνει τα στραβά μάτια για να σε βοηθήσει. Για αυτό και πεισμώνεις, χάνεις τον ύπνο σου για κάνα-δυο βράδια, γεμίζεις μια σακούλα σκουπιδιών με κουτάκια μπύρας και τα πας στην ανακύκλωση μπας και σε δει η ρημάδα και σε λυπηθεί που σκέφτεσαι την υγεία του πλανήτη, ξερνάς, ξυπνάς, παίρνεις το τηλέφωνο και αποφασίζεις να την γεννήσεις. Και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει να ανατρέφεις ένα παιδί που μόλις έκλεισε τα δύο του χρόνια. Και αν συνυπολογίσει κανείς πως μέχρι τα πέντε θα έχει συνθέσει την προσωπικότητά του, ακολουθούν άλλα τρία χρόνια θηλασμού. Γιατί η τέχνη έχει κι άλλο ένα κουσούρι, που δεν έχει ο άνθρωπος. Θέλει κανάκεμα. Θέλει να την καλοπιάνεις για να είναι καλή μαζί σου. Θέλει να την θηλάζεις μέχρι τα πέντε της χρόνια για να σου δώσει χαρακτήρα και υπόσταση. Θέλει να την αποθεώνεις και να την κάνεις ερωμένη σου, μέχρι το οιδιπόδειο να θεωρηθεί αθώο και θεμιτό. Στα δύο μας χρόνια λοιπόν. Στα άλλα τρία θηλασμού. Σε όσα μας ανεχτεί, πριν αποφασίσει πως θέλει να φύγει και να μείνει μόνη της σε κάποια γκαρσονιέρα του κέντρου κι εμείς της στέλνουμε ραβασάκια για να δούμε τι κάνει και πως τα περνάει…
Προσπάθησα να αποφύγω να ακούσω (και ως απόρροια να μιλήσω για) το “Sex dreams and denim jeans”, μιας και όλη η Indie κοινότητα βάλθηκε να το βάλει στα καλύτερα του 2010. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν θεωρίες που λένε πως η Uffie είναι η Ke$ha της ‘άλλης’ πλευράς, οπότε το δίλημμα είναι το λιγότερο διπλό. Η αλήθεια δεν είναι καν στη μέση όμως. Αν αθροίσεις την έξυπνη φάτσα της, το πρώτο single (“Pop the glock”), τους Mirwais και Pharrell στην παραγωγή, αλλά και ένα τρελό hype που χτίστηκε γύρω από το όνομά της μετά την πρώτη κυκλοφορία του “Pop the glock” πριν τρία χρόνια, τότε το πόρισμα είναι επίσης διπλό. Δεν υπάρχει εξέλιξη μετά την underground επιτυχία του κομματιού, ενώ προφανώς η Uffie θέλει να γίνει απεγνωσμένα mainstream persona που θα πουλάει δίσκους με τη σέσουλα, θα γυρίζει glam videos και θα πουλάει την έξυπνη φάτσα της στην alternative κοινότητα. Μήπως αυτό φωνάζει GaGa; Καλά, το αφήνω για άλλη στιγμή αυτό… Δεν ξέρω αν η Uffie θέλει να είναι ράπερ ή performer ή electro-queen ή όλα αυτά μαζί. Η ταυτότητα άλλωστε ποτέ δεν έσωσε κανέναν στην βιομηχανία του θεάματος. Δεν μπορώ να διακρίνω όμως κανένα μεγάλο ταλέντο μέσα στο album και καμία παραγωγή δεν σώζει την κατάσταση, εκτός από το ομώνυμο και το a-la-Siouxsie “Hong Kong Garden”. Αν λοιπόν η Ke$ha είναι η ντροπή της indie σκηνής, τότε η Uffie είναι σίγουρα η βαρεμάρα του mainstream κοινού. Τολμήστε να παίξετε τη μουσική της σε electro party μετά από Little Boots, Moloko και Le Tigre και θα υπογράψετε τον ύπνο των θαμώνων.
Δεν είναι να πεις βράδυ, αλλά ούτε και καμιά Παρασκευή και 13. Εγώ όμως πέφτω πάνω σε κάτι ταινιάκια, άστα να πάνε. Άμα τρως τα κορν φλεικς σου παράτα τα. Ο κύριος Eli Roth (Hostel & Cabin Fever) είναι στο τιμόνι της παραγωγής ενός θρίλερ ντοκιμαντεριστικης αισθητικής που βγαίνει στα αμερικάνικα multiplex αύριο. “The Last Exorcism”. Από τον τίτλο το πιάνεις το νόημα λες, και νομίζεις ότι θα ναι πατάτα. Αμ, δε!!! Δες τραιλερακι και αγάπα το poster. Δεν λέω πως δεν θα βρεις κλισέ ολούθε, αλλά θρίλερ είναι στο τέλος του καλοκαιριού, τι περίμενες; Εκεί όμως που βγάζεις το καπέλο στην εταιρεία(LIONSGATE)είναι μια ιδέα για την προώθηση της ταινίας. Έτσι ντόρος να γίνεται. Στο site κοινωνικού-γκομενικου-to-know-us-better χαρακτήρα, Chatroulette, όπου η επιλογή του ατόμου που θα κάνεις κους κουσακι μέσω webcam, είναι τυχαιοποιημένη, ανυποψίαστοι μαντραχαλαδες τα ‘καναν στο βρακί τους ενώ νόμιζαν ότι θα δουν γκομενάκι να τα πετάει στην κάμερα. Σα δεν ντρέπονται μικρά παιδιά. Αυτό φυσικά δεν ήταν αρκετό και οι αντιδράσεις των χρηστών μαζεύτηκαν και έχουν ήδη ανέβει στο γιου το τιουμπ!!! Αυτό το μικρό αφιέρωμα στο θρίλερ φιναλε-της-σεζον, τελειώνει με παράθεση των βίντεο που αναφέρονται παραπάνω. Οποιαδήποτε κριτική στην ταινία είναι περιττή, γιατί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα όσο και οι προθέσεις των συντελεστών. Αν σου αρέσει ο Εξορκιστής και το Blair Witch. Τόσο απλά.
Γιατί κάποιος να τολμήσει να προτείνει έναν ελληνικό δίσκο ακριβώς εδώ, στο τέλος του καλοκαιριού μιας χρονιάς που βρωμάει έξυπνη αγγλόφωνη synth pop; Γιατί απλά είναι ένας σημαντικός δίσκος για μας. Η φωνή του Σιώλα μας ακολουθεί από το φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης του 2006. Η λατρεία του λυγμού. «Της Άρνης το Νερό», όπου και ακούσαμε αυτή την φωνή –αν και είχε κυκλοφορήσει από το 2002 άλλη μια δουλειά με τίτλο «Μια Ήσυχη Μέρα»-, ήταν ένα μοιρολόι για την λησμονιά και έφτασε στα αυτιά μας σαν δροσερό αεράκι από την κοιμισμένη έρημο του λεγόμενου εντέχνου. Μετά τόσα χρόνια και ενώ όλο και κάτι ακούγαμε στο youtube από τον Σταύρο (επιτρεπτή η οικειότητα στο ελληνικό σύμπαν), -ψάξε τον Γεροπλατανο και την Άνοιξη-, ηρθε ένα μικρό άλμπουμ σε μουσική δική του, στίχους του Πολυ Κυριάκου και του Φίλιππου Γράψα σε ένα μόνο κομμάτι («Σ’ερωτευομαι θα πει»), και παραγωγή του Γιώργου Ανδρέου. «Στα Μισά Της Νύχτας» είναι ο τίτλος μιας δουλειάς 7 κομματιών κυρίως νέων που περιλαμβάνουν ένα πιασαρικο ντουέτο με την νεαραιδοφωνη της ελληνικής δισκογραφίας (Αρβανιτακη), μια τζαζοπρεπη μπαλάντα(Βαγόνι) που θέλει τον χρόνο της, αναφορές εκτενείς στις παραδοσιακές μας μουσικές φόρμες (άκου το ομώνυμο), και μπόλικες ηλεκτρικές κιθάρες που ταιριάζουν σε αυτά τα τραγούδια όπως η ζάχαρη στον καφέ. Τώρα αν εσύ τον πίνεις σκέτο…κάνε ένα σκόντο ρε αδερφέ. Μοιράζομαι μαζί σας το τελευταίο μου κόλλημα, που παίζει από την Παρασκευή τέρμα στο αυτοκίνητο και είναι το εναρκτήριο «Άναψα Φώτα». Ακούστε το παρακάτω. Αν σου αρέσει ο λυρισμός που παντρεύεται με μια δυνατή σχεδόν ροκ παραγωγή και σου δίνει ένα αποτέλεσμα που περιγράφεται μόνο από Έλληνα σε Έλληνα με την φράση «πως είναι όταν ακούς κλαρίνο; Ε, έτσι!».
Η Αθήνα βράζει και το φεγγάρι γεμίζει σιγά σιγά για τελευταία φορά αυτό το καλοκαίρι. Κάπου κοντά στην πανσέληνο θα έρθει στα δισκοπωλεία και στους υπολογιστές μας ένα EP πέντε τραγουδιών. 3 νέα κομμάτια από τους Antony and the Johnsons και δυο διασκευές. Η πρώτη σε ένα ξεχασμένο λένε, τραγούδι του Ντυλαν (“Pressing On”) και η άλλη στο πολυδιασκευασμενο “Imagine” του Λενον. Το δισκάκι ξεκινάει με ένα εκπληκτικό απλό ερωτικό “Thank You For Your Love”, ελαφρώς πιο εύθυμο από ότι έχεις ακούσει από τον κύριο με την αγγελική φωνή, που μάλλον βρήκε τον έρωτα ή την αγάπη κάπου στα βόρεια λημέρια του. Instant classic. Ακολουθεί ένα γυμνό “You are the Treasure” που απλά επιβεβαιώνει όσα υποθέσαμε παραπάνω. Αρχίζω βέβαια να ανησυχώ για την δημιουργικότητα του Antony που πάει πακέτο με την δυστυχία και εδώ έχει πάει απλά περίπατο. Η μικρή διάρκεια του κομματιού δεν θα σε αφήσει να πατήσεις το next. Αν είσαι ερωτευμένος χάρισε κάπου το αλμπουμακι, αν και ακολουθεί το “My Lord, My Love” που είναι ένα παλιότερο κομμάτι, bonus track στο “Crying Light” και αν δεν το χεις ακούσει, κρύψε τα ξυράφια. Ένα πιάνο σου σφίγγει την καρδιά και η αγγελική φωνή που λέγαμε σε πατάει στο λαιμό. Αυτό το αριστούργημα είναι μια προσευχή για όσους έρωτες έχασες φεύγοντας και σε έχασαν δειλιάζοντας(έχω μπει στ κλίμα τελείως όμως). Μετά έρχεται μια σύνθεση του Dylan από το Saved του 80’. Ένα gospel που αποδομειται σε ένα νανούρισμα για φωνή κιθάρα και ξυλόφωνο. Και για φινάλε; Από τον άνθρωπο που διασκεύασε Beyonce σαν να έχει στα χέρια του Baez, περιμένεις και ένα “Imagine” σαρωτικό. Αντίθετα μας δίνει κάτι απλά συμπαθητικό και αυτό αφήνει στην κορυφή των διασκευών αυτού του ύμνου την αντίστοιχη των “A Perfect Circle”. Αν σου αρέσει ο Hegarty –αυτό μόνο αν σε λένε Σασα Μπαστα δεν συμβαίνει- αγόρασε το δαγκωτό. Εκτός αν περιμένεις το άλμπουμ ολόκληρο που ναι μεν θα έχει ένα νέο ντουέτο με την Bjork αλλά μόνο το ομώνυμο από αυτό το EP.
Η αλήθεια είναι πως ασχοληθήκαμε με την μουσική έως και αποκλειστικά την χρονιά που πέρασε. Το πιθανότερο είναι να κάνουμε το ίδιο και την επόμενη με την περισσή πάντα, ασυνέπειαπου μας διακρίνει. Δηλαδή όποτε μας κάτσει κάτι υπέροχο η απαίσιο –την ίδια ένταση συναισθημάτων προκαλούν άλλωστε. Έχουμε αφήσει ολίγον στην άκρη τα υπόλοιπα. Αν δεις την αρχή του μπλογκ, αφορούσε και φιλμς και εκθέσεις και φεστιβάλ. Αλλά ακόμα και ένα απλό μπλογκ θέλει την αφοσίωση και τον χρόνο του…την φροντίδα του εν τέλει.
Εύχομαι απλά αυτό τον χρόνο να είναι όλα πιο ήρεμα και εμείς να κάνουμε αυτό που αγαπάμε συχνότερα και εντιμότερα.
attention...
Oι ιδιοκτήτες/διαχειριστές του blog (pharmartistic, Nikolas) δεν φέρουν ουδεμία ευθύνη για τα περιεχόμενα οποιασδήποτε εκ των εξωτερικών συνδέσεων (links) που εμφανίζονται σε οποιοδήποτε μέρος του blog.
Επιπλέον ο ιδιοκτήτης/διαχειριστής του παρόντος blog δεν φέρει ουδεμία ευθύνη για το περιεχόμενο των σχόλιων (comments) που αναρτούν οι επισκέπτες του blog (είτε ανώνυμα είτε ψευδώνυμα είτε επώνυμα) στα posts (αναρτήσεις) του blog. Παρ' όλα αυτά, ο ιδιοκτήτης / διαχειριστής του παρόντος blog διατηρεί πάντα το δικαίωμα να διαγράψει κατά την δική του κρίση και χωρίς προειδοποίηση ή/και αιτιολόγηση ή άλλου είδους πρότερη ή ύστερη ενημέρωση οποιοδήποτε σχόλιο επισκέπτη οποιαδήποτε στιγμή.
Όλες οι ηχογραφήσεις σε μορφή αρχείων ήχου mp3 ή άλλων format που εμφανίζονται κατά καιρούς για download στο παρόν blog προσφέρονται για περιορισμένο διάστημα και αποκλειστικά και μόνο για ενημερωτικούς / πληροφοριακούς σκοπούς.
Τα πνευματικά δικαιώματα αυτών των ηχογραφήσεων ανήκουν σε κάθε περίπτωση στους εκάστοτε καλλιτέχνες ή/και τις αντιστοιχες εταιρείες ή/και τους αντιπροσώπους αυτών.
Εαν είστε κάτοχος ή αντιπρόσωπος του κατόχου των πνευματικών δικαιώματων κάποιας εκ των ηχογραφήσεων και επιθυμείτε την απομάκρυνση της από το blog ειδοποιήστε μας και θα αφαιρεθεί άμεσα.
All mp3 files are hosted here for a limited amount of time and only for informational purposes. Please support the artists & bands, especially those on independent labels. If you own the rights of any recording appearing on this blog and want it removed, please let us know via e-mail and we will remove it immediately.
Τις διάφορες ενδιαφέρουσες μα και αδιάφορες πληροφορίες-trivia- που στροβιλίζονται γύρω από κάθε προσωπικότητα και γεγονός, όπως και το προκείμενο, δεν θα σας τις δώσουμε σήμερα. Αυτό γιατί ο κος Flowers είναι τόσο χαρισματικός που αναγκαστικά θα απασχολεί όσο υπάρχει. Έτσι θα τις ακούσετε από όσους γράφουν με "Ctrl+C/Ctrl+V" (γιατί είμαι και δημιουργός ο πούστης και η γκλάβα μου κατεβάζει δυο τρεις πρωτοτυπίες...to whom it may concern). 
