Γίνομαι λίγο γραφικός όταν μιλάω για την Adele, οπότε λέω να πω αυτή τη φορά αυτά που δεν μου αρέσουν σε αυτήν και το “21”, έτσι, για αλλαγή. Δεν αντέχω να έχει τόσο καλή φωνή. Δεν αντέχω να είναι μόλις 23 και να έχει φτάσει σε αυτό το καλλιτεχνικό σημείο, που άλλοι δεν φτάνουν με δεκαετίες καριέρας. Δεν αντέχω να συνεργάζεται για την ηχογράφηση του album με τον άνθρωπο που θα έστυβα το βρακί μου έστω να γνωρίσω, τον Rick Rubin, αλλά και τον Paul Epworth, που έπιασε Adele, Florence και Cee Lo και τους έγραψε κομματάρες. Δεν αντέχω να βγάζει μια πιάνο μπαλάντα με ένα μονοπλάνο βίντεο (“Someone Like You”) και να γίνεται νούμερο ένα παντού, ενώ η GaGa να κάνει πέντε βίντεο-υπερπαραγωγές και να μπαίνει μετά βίας στα top-10 των απανταχού charts. Δεν αντέχω που το “21” ‘έχει πουλήσει πάνω από 13 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο. Όπως καταλαβαίνεις, δεν την αντέχω καθόλου.
Γιατί στο 7 κι όχι πιο πάνω; Γιατί, όπως και να το κάνεις, το “19” ήταν καλύτερος δίσκος και θα ήταν αδικία να πάει παραπάνω.
Γιατι΄στο 7 κι όχι πιο κάτω; Γιατί από όλες τις βιομηχανοποιημένες pop-soul δουλειές, αυτή ήταν η πιο αξιομνημόνευτη της χρονιάς (Beyonce, φάε τη σκόνη της).
Υπάρχουν περιπτώσεις Βρετανίδων, που έχουν καταφέρει να φέρουν τα πάνω-κάτω με το ντεμπούτο τους album και μετά να τη δουν μεγάλες αρτίστες και να καπελωθούν από την αλαζονεία τους. Βλέπε Kate Nash, βλέπε Duffy (την οποία αγαπώ, αλλά…), βλέπε ακόμα και τη συμπαθέστατη KT Tunstall, που αρτίστα δεν την είδε, αλλά την είδε James Blunt (eeewww) και αυτό είναι ακόμα πιο βαρετό. Υπάρχουν και περιπτώσεις όμως, που συνέχισαν με δάφνες και ουσία αυτό που ξεκίνησαν, ενώ πολλές φορές το ξεπέρασαν. Βλέπε Amy Winehouse, βλέπε Lily Allen, βλέπε Corinne Bailey Rae. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και η Adele.
Το κορίτσι της διπλανής πόρτας όταν ανοίγει το στόμα του για να τραγουδήσει, θαρρείς πως από κάπου ξεφύτρωσε η μετενσάρκωση της Billie Holiday, η οποία μάλιστα δεν έπιασε τα big band ensembles και τα πιάνα, αλλά μια κιθάρα για να πει τον πόνο της. Ένας πόνος που γαντζώνεται με νύχια και με δόντια από όσα βιώματα έχει προλάβει να ζήσει στα 21 της χρόνια, ένας πόνος που κι όταν δεν είναι δικός της, τον κάνει δικό της και τον στάζει σαν φαρμάκι πάνω από το μικρόφωνο, μέσα σε μια πανδαισία καπνού και αλκοόλ. Γιατί η Adele είναι μια γνήσια drama queen που ζει μέσα από το δράμα και τα ενίοτε φάλτσα των λαρυγγισμών της.
Στο “21” η Adele παρακολουθεί και πάλι τον έρωτα και τον χωρισμό. Βάζει πίσω από την κονσόλα τον πιο σημαντικό ίσως παραγωγό της τελευταίας 20ετίας, τον Rick Rubin, αλλά και τον συνεργάτη της Florence, τον Paul Epworth, με σκοπό να συνθέσει επικές μελωδίες και minimal ενορχηστρώσεις, όπως φυσικά και στο “19”. Αυτό είναι και η σημαία της. “Λέω πολλά με όσα λιγότερα έχω στα χέρια μου”. Η δουλειά όμως από πίσω είναι τόσο σπουδαία, που τα μαγικά χέρια των δύο παραγωγών και οι λυρισμοί της ίδιας αναγάγουν την ακρόαση σε… σεμινάριο ηχογράφησης.
Το “Rolling in the deep” σε στοιχειώνει με τις στακάτο κιθάρες και τον gospel απόηχο μετά τη γέφυρα (στα φωνητικά η Roisin Murphy - say what?). Οι πιανιστικές μπαλάντες τύπου “Someone like you” (not bad, αλλά λίγο) θυμίζουν παρελθόν τύπου “Hometown glory”, ενώ το αριστουργηματικό “Rumor has it” σε βάζει σε σκέψεις πως από πίσω κρύβονται οι Black Keys. Δεν κρύβονται όμως, κρύβεται ο Ryan Tedder σε μια από τις πιο άρτιες παραγωγές της καριέρας του. Το “He won’t go” είναι τόσο μαύρο όσο και η αυτού μεγαλειότητα Erykah Badu, ενώ αν είσαι τυχερός και κατεβάσεις και τα extra tracks, θα καταλάβεις τους λόγους για τους οποίους η Adele είναι ένα γνήσιο κορίτσι των blues. Ένας εκ των λόγων το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ “If it hadn’t been for love” των Steeldrivers.
21χρονο και ταλαντούχο κορίτσι από το Λονδίνο, τα σέβη μου.
Η αλήθεια είναι πως ασχοληθήκαμε με την μουσική έως και αποκλειστικά την χρονιά που πέρασε. Το πιθανότερο είναι να κάνουμε το ίδιο και την επόμενη με την περισσή πάντα, ασυνέπειαπου μας διακρίνει. Δηλαδή όποτε μας κάτσει κάτι υπέροχο η απαίσιο –την ίδια ένταση συναισθημάτων προκαλούν άλλωστε. Έχουμε αφήσει ολίγον στην άκρη τα υπόλοιπα. Αν δεις την αρχή του μπλογκ, αφορούσε και φιλμς και εκθέσεις και φεστιβάλ. Αλλά ακόμα και ένα απλό μπλογκ θέλει την αφοσίωση και τον χρόνο του…την φροντίδα του εν τέλει.
Εύχομαι απλά αυτό τον χρόνο να είναι όλα πιο ήρεμα και εμείς να κάνουμε αυτό που αγαπάμε συχνότερα και εντιμότερα.
attention...
Oι ιδιοκτήτες/διαχειριστές του blog (pharmartistic, Nikolas) δεν φέρουν ουδεμία ευθύνη για τα περιεχόμενα οποιασδήποτε εκ των εξωτερικών συνδέσεων (links) που εμφανίζονται σε οποιοδήποτε μέρος του blog.
Επιπλέον ο ιδιοκτήτης/διαχειριστής του παρόντος blog δεν φέρει ουδεμία ευθύνη για το περιεχόμενο των σχόλιων (comments) που αναρτούν οι επισκέπτες του blog (είτε ανώνυμα είτε ψευδώνυμα είτε επώνυμα) στα posts (αναρτήσεις) του blog. Παρ' όλα αυτά, ο ιδιοκτήτης / διαχειριστής του παρόντος blog διατηρεί πάντα το δικαίωμα να διαγράψει κατά την δική του κρίση και χωρίς προειδοποίηση ή/και αιτιολόγηση ή άλλου είδους πρότερη ή ύστερη ενημέρωση οποιοδήποτε σχόλιο επισκέπτη οποιαδήποτε στιγμή.
Όλες οι ηχογραφήσεις σε μορφή αρχείων ήχου mp3 ή άλλων format που εμφανίζονται κατά καιρούς για download στο παρόν blog προσφέρονται για περιορισμένο διάστημα και αποκλειστικά και μόνο για ενημερωτικούς / πληροφοριακούς σκοπούς.
Τα πνευματικά δικαιώματα αυτών των ηχογραφήσεων ανήκουν σε κάθε περίπτωση στους εκάστοτε καλλιτέχνες ή/και τις αντιστοιχες εταιρείες ή/και τους αντιπροσώπους αυτών.
Εαν είστε κάτοχος ή αντιπρόσωπος του κατόχου των πνευματικών δικαιώματων κάποιας εκ των ηχογραφήσεων και επιθυμείτε την απομάκρυνση της από το blog ειδοποιήστε μας και θα αφαιρεθεί άμεσα.
All mp3 files are hosted here for a limited amount of time and only for informational purposes. Please support the artists & bands, especially those on independent labels. If you own the rights of any recording appearing on this blog and want it removed, please let us know via e-mail and we will remove it immediately.
