Florence + the Machine – Ceremonials

Είναι περίεργο που συμβαίνει αυτό, αλλά αντί να χάσουν την ταυτότητά τους μετά την αποδοχή του “Lungs”, η Florence και η μπάντα της εισχώρησαν ακόμα περισσότερο στα άδυτα των επιρροών τους και έφτιαξαν ένα δίσκο που είναι πιο Florence, πιο βρετανικός, πιο soulful, πιο μυστικιστικός και πιο indie από οτιδήποτε έχουν ηχογραφήσει μέχρι σήμερα. Προσπερνώντας λοιπόν τους εμπορικούς θριάμβους του ντεμπούτου, τις υποψηφιότητες για Grammy και για Mercury Prize, αλλά και το boost από τα MTV Awards με το συγκλονιστικό “Dog days are over”, περνάμε σε μια εποχή που οι Florence + the Machine συνθέτουν το “Ceremonials” και τοποθετούν τον πήχη σε άφταστα ύψη.

Ο Paul Epworth μπήκε στο studio, έβγαλε το μαγικό ραβδάκι του και εμπνεύστηκε τις πιο αιθέριες ενορχηστρώσεις που μπορείς να ακούσεις σήμερα. Αφήνοντας τις ραδιοφωνικές καταβολές του “Rolling in the deep” της Adele, εξερεύνησε τους δρόμους που ήθελε να πάει το “Ceremonials” από την αρχή της γέννησής του και με τη βοήθεια μιας μπάντας, που θα ζήλευαν οι Kate Bush, Bat For Lashes και Danger Mouse (no kidding), έχτισε ρυθμούς, πλήκτρα και χορωδίες που μπλέκουν μεταξύ τους σε σημείο μπερδέματος και ακατάπαυστης σημειολογίας όσον αφορά στην εξυπηρέτηση του τίτλου.

Έχουμε ήδη ακούσει ήδη τα “Shake it out” και “What the water gave me” ως πρώτο επίσημο single και promo single αντίστοιχα, ενώ ήδη ετοιμάζεται η κυκλοφορία και οπτικοποίηση του “No light, no light”, που εγώ θα το προμόταρα ως το επόμενο και πιο sophisticated “Dog days are over”, αλλά άλλο θέμα αυτό. Η συνολική ακρόαση μου επιτρέπει να πω ότι δεν είναι δίσκος για όλα τα γούστα. Aν έχεις κολλήσει με το πιο radio-friendly “Lungs” και διασκευές τύπου “You’ve got the love”, θα το βρεις ακατανόητο και σκοτεινό. Αν πάλι έχεις αγαπήσει τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της Florence, όπως τα “Kiss with a fist” και “Heavy on my heart”, τότε θα πάρεις πρέφα αμέσως τι θέλουν σου πουν οι δημιουργοί του.

Θα μείνω στο εισαγωγικό “Only if for a night” που σε κατευθύνει σωστά και γίνεται αγαπημένο. Θα ακούσω ξανά το “What the water gave me” γιατί είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που κορυφώνεται, σαν ένα εναλλακτικό “Uninvited” (Alanis Morissette). Θα συγκινηθώ στο “Never let me go” γιατί είναι μεγάλη σύνθεση και αναδεικνύει τη μεγάλη φωνή της Florence Welch, που παρεμπιπτόντως είναι από τις λίγες φορές που δεν την υπέρ-χρησιμοποιεί, φωνάζοντας. Θα κολλήσω με το soulful “Lover to lover” που θα μπορούσε να έχει πει κάλλιστα η Joss Stone και θα αποθεώσω το προσωπικό μου αγαπημένο, “Seven devils”, που όσο με σκιάζει, τόσο με συναρπάζει.

Με τούτα και μ’ εκείνα, το ολόφρεσκο album των Florence + the Machine είναι το λιγότερο must-listen και για μένα ήδη μέσα στο top-10 των καλύτερων ηχογραφήσεων για το 2011. Όχι μόνο γιατί αγαπώ τη Florence, όχι μόνο γιατί πρόκειται για έναν δουλεμένο μέχρι το μεδούλι δίσκο, αλλά και γιατί το “ceremonials” δεν έπεσε θύμα της εμπορικότητάς της μπάντας και της frontwoman αυτής, αλλά την ανάγκασε να βγάλει το make-up, να αφαιρέσει τα λούσα, να μπει στο studio και να γράψει μικρά διαμάντια που θα μπορούσαν να είναι σφαλιάρα σε αυτούς που την ήθελαν να πέφτει θύμα των αμερικάνικων προτύπων και δισκογραφικών. Κι αυτό λέγεται καλλιτεχνική ακεραιότητα.

Αξίζει να αγοράσεις ή να κατεβάσεις τα bonus tracks, αφού θα ακούσεις το εκπληκτικό “Remain nameless” και ακουστικές ή demo version πολλών κομματιών, μεταξύ αυτών και το “What the water gave me”.

Adele – 21

Υπάρχουν περιπτώσεις Βρετανίδων, που έχουν καταφέρει να φέρουν τα πάνω-κάτω με το ντεμπούτο τους album και μετά να τη δουν μεγάλες αρτίστες και να καπελωθούν από την αλαζονεία τους. Βλέπε Kate Nash, βλέπε Duffy (την οποία αγαπώ, αλλά…), βλέπε ακόμα και τη συμπαθέστατη KT Tunstall, που αρτίστα δεν την είδε, αλλά την είδε James Blunt (eeewww) και αυτό είναι ακόμα πιο βαρετό. Υπάρχουν και περιπτώσεις όμως, που συνέχισαν με δάφνες και ουσία αυτό που ξεκίνησαν, ενώ πολλές φορές το ξεπέρασαν. Βλέπε Amy Winehouse, βλέπε Lily Allen, βλέπε Corinne Bailey Rae. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και η Adele.

Το κορίτσι της διπλανής πόρτας όταν ανοίγει το στόμα του για να τραγουδήσει, θαρρείς πως από κάπου ξεφύτρωσε η μετενσάρκωση της Billie Holiday, η οποία μάλιστα δεν έπιασε τα big band ensembles και τα πιάνα, αλλά μια κιθάρα για να πει τον πόνο της. Ένας πόνος που γαντζώνεται με νύχια και με δόντια από όσα βιώματα έχει προλάβει να ζήσει στα 21 της χρόνια, ένας πόνος που κι όταν δεν είναι δικός της, τον κάνει δικό της και τον στάζει σαν φαρμάκι πάνω από το μικρόφωνο, μέσα σε μια πανδαισία καπνού και αλκοόλ. Γιατί η Adele είναι μια γνήσια drama queen που ζει μέσα από το δράμα και τα ενίοτε φάλτσα των λαρυγγισμών της.

Στο “21” η Adele παρακολουθεί και πάλι τον έρωτα και τον χωρισμό. Βάζει πίσω από την κονσόλα τον πιο σημαντικό ίσως παραγωγό της τελευταίας 20ετίας, τον Rick Rubin, αλλά και τον συνεργάτη της Florence, τον Paul Epworth, με σκοπό να συνθέσει επικές μελωδίες και minimal ενορχηστρώσεις, όπως φυσικά και στο “19”. Αυτό είναι και η σημαία της. “Λέω πολλά με όσα λιγότερα έχω στα χέρια μου”. Η δουλειά όμως από πίσω είναι τόσο σπουδαία, που τα μαγικά χέρια των δύο παραγωγών και οι λυρισμοί της ίδιας αναγάγουν την ακρόαση σε… σεμινάριο ηχογράφησης.

Το “Rolling in the deep” σε στοιχειώνει με τις στακάτο κιθάρες και τον gospel απόηχο μετά τη γέφυρα (στα φωνητικά η Roisin Murphy - say what?). Οι πιανιστικές μπαλάντες τύπου “Someone like you” (not bad, αλλά λίγο) θυμίζουν παρελθόν τύπου “Hometown glory”, ενώ το αριστουργηματικό “Rumor has it” σε βάζει σε σκέψεις πως από πίσω κρύβονται οι Black Keys. Δεν κρύβονται όμως, κρύβεται ο Ryan Tedder σε μια από τις πιο άρτιες παραγωγές της καριέρας του. Το “He won’t go” είναι τόσο μαύρο όσο και η αυτού μεγαλειότητα Erykah Badu, ενώ αν είσαι τυχερός και κατεβάσεις και τα extra tracks, θα καταλάβεις τους λόγους για τους οποίους η Adele είναι ένα γνήσιο κορίτσι των blues. Ένας εκ των λόγων το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ “If it hadn’t been for love” των Steeldrivers.

21χρονο και ταλαντούχο κορίτσι από το Λονδίνο, τα σέβη μου.