Tinashe - Aquarius

There is no point to focus on a fresh r'n'b album, without ending up with comparisons with things you have listened to in the past twenty years. Let's be honest, there is no "new sound" in contemporary r'n'b, unless you are Janelle Monae or FKA Twigs or at least Miguel. The majority of all the neo-soul, post-dubstep, electronic-soul, rap-sung, hip-hop albums out there have probably the same 808 kicks and synth pads from the same laptop. So which is the x-factor that makes a Beyonce or a Jessie Ware album brilliant, but a Chris Brown or a Robin Thicke album simply boring?

That x-factor is called "personality". It's easy to state the obvious and say "But, come on, Rihanna has a big personality and does her own thing and does not give a fuck, blah, bluh, bleh...". That's true. But what have all these No 1 artists done so that they don't record the same tracks over and over again with different lyrics and tempo? How many of them have taken the leap of faith and risk their beauty or their voice or even their fanbase, in order to create something they can call their own and not the industry's? Well, to sum up, Tinashe could have been the new Ciara or the new Rihanna or even the new Christina. But she is not. Because she has taken that leap of faith, the same that Janelle and Jessie and Twigs have taken in the past few years. Plus, she is hot, but this is not the case.

"Aquarius" is an album that makes you dance, makes you have sex, makes you wet, makes you notice the production and the powerful Mariah-esque vocals, makes you push the "repeat" button, makes you addicted to it and its performer charms. Tinashe has mentioned that her favorite album of hers is "The Velvet Rope" by Janet Jackson. And this is actually the best comparison as far as this album is concerned. It's as old-fashioned as Janet's smooth and soulful music, but at the same time the singer embraces the new era, thus being edgy, angry, hip and 2015.

"Bet", probably the strongest mid-tempo song in the project, gives Beyonce and Solange a reason to sue Blood Orange for not delivering the demo to their managers. "2 on", the first single of the album, is as urban as it can be and a top-30 hit in the Billboard Hot 100. In "All hands on deck" Tinashe delivers a solid vocal performance, accompanied by a flute loop, a raw bassline and some killer synths, while "Far side of the moon" is a track that even the duo of Timbaland/Justin could be jealous of.

If you are a fan of the r'n'b genre, you will adore this album if you haven't already. Tinashe should be the biggest female act of 2015 if there's any music justice out there. And if there's not, oh well... let's count on the Universe's poetic one.

AnArtCalled... 9,5/10

AlunaGeorge - Body Music

Προσπαθώ να βρω το λόγο που κάθε φορά που κυκλοφορεί ένας δίσκος τα τελευταία 3 χρόνια, θα πρέπει να διαβάζω ή να ακούω το "The nest sth" ή "The next someone". Εύλογο, μιας και δεν υπάρχει παρθενογέννεση, μπλα, μπλα, μπλα. Και στην εποχή που όλοι έχουν soundcloud και κάνουν mixtapes και home παραγωγές, ακούς τόσα πράγματα, που αναγκαστικά η προσφορά είναι πιο μεγάλη από τη ζήτηση κι ο μόνος τρόπος να απορροφήσεις κάτι ή απλά να το κατανοήσεις, είναι να το βάλεις παράλληλα με κάτι που έχεις ήδη χωνέψει, δεκτό. Πού κολλάνε όλα αυτά με τους AlunaGeorge; Στο γεγονός ότι μου έχουν θυμίσει τουλάχιστον 548 πράγματα μέχρι το τέλος της ακρόασης, αλλά στο τέλος της ημέρας δεν με ενοχλεί. Αντιθέτως, κατανοώ τις αναφορές τους, τα κλισέ τους, τη χιπστεροαισθητική τους, το hype τους κι όλα τα συναφή.

Το "Body Music" είναι ο δίσκος που θα έκανε η Rihanna κι η Lady GaGa σε ένα στούντιο μαζί με τον Frank Ocean και τον Weeknd, featuring Kanye West, Jessie Ware, Grimes, Portishead and Austra. Δεν υπάρχει τίποτα φρέσκο, παρά μόνο ο έξυπνος συνδυασμός από contemporary r'n'b και synth pop των 00's, από αυτή που ανεβαίνει στις πρώτες θέσεις των charts. Αυτό που κρατάει το album από μια mainstream αποδοχή είναι το εναλλακτικό προφίλ του ντουέτου και το περιέχόμενο της παραγράφου που ακολουθεί. Αν ήθελαν, θα μπορούσαν να προμοτάρουν έτσι το υλικό τους και να κάνουν πάταγο εν μία νυκτί.

Η επιθυμία της Aluna και του George να κυκλοφορήσουν κάτι πολύ big στα πλαίσια μιας νέας παρουσίας το 2013, τους οδήγησε στο να κάνουν μια κίνηση που τους κοστίζει πολύ. Κι αυτό είναι τριπλής προέκτασης: η μεγάλη διάρκεια του δίσκου, τα πολλά tracks (όχι απαραίτητα μείον - εδώ, κουραστικό) και μια mid-tempo γραμμή, που κακό δεν κάνει, αλλά αν δεν είσαι Jessie Ware να τη στηρίζεις φωνητικά ή αν δεν περιορίζεις τα κομμάτια στα 10-12, μπορεί να γίνει καταστροφική και να χαθούν διαμαντάκια κατά τη διάρκεια της ακρόασης ("Friends to lovers", "Bad idea"). Γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς, μια καλή παραγωγή δεν μπορεί να σώσει μια κάτω του μετρίου σύνθεση ("Best be believing").

Ναι, καλό το "Body Music". Ακούγεται, είναι ο ήχος του σήμερα, γιατί το r'n'b είναι ξανά στη μόδα με τον Ocean, τον Migeul, τη Jessie και τα άλλα εναλλακτικά παιδιά της 90's αισθητικής, που χώνουν ηλεκτρονικά στη μουσική τους. Από εκεί και πέρα, καμία αποθέωση. Τα έχεις ακούσει ξανά όλα. Και στις καλύτερες στιγμές του ("You know you like it"), jaw-dropper δεν το λες.

Coldplay – Mylo Xyloto

Όλα καλά με τους Coldplay, γενικά και συγκεκριμένα. Έχουν βγάλει κομμάτια και δίσκους με παραγωγές που βάζουν τα γυαλιά σε πολλούς ανταγωνιστές της pop, pop-rock και σχεδόν alternative rock (γιατί εναλλακτικό δεν το λες). Έχουν συνεργαστεί πολλάκις με τον πολύ Brian Eno, πρωτομάστορα της ambient και άνθρωπο-κλειδί σε μερικές από τις πιο σημαδιακές ηλεκτρονικές και rock στιγμές των τελευταίων 30 χρόνων. Έχουν γίνει ένα από τα ελάχιστα σύγχρονα arena groups, γεμίζοντας με ευκολία γήπεδα δεκάδων χιλιάδων θέσεων, ενώ έχουν βραβευτεί με ό,τι είδος σημαντικού και ανούσιου βραβείου έχει γεννήσει η μουσική βιομηχανία. Μέχρι που ανοίγω τον φάκελο του “Mylo Xyloto” και ξεκινάω την ακρόαση. Είναι η στιγμή που παίρνω πρέφα πως κάτι δεν πάει καλά…

Αρχικά, δεν με χαλάει καθόλου που οι Coldplay το έχουν στρίψει τελείως σε mainstream και pop μονοπάτια, (ξε)πουλώντας το ύφος με το οποίο έγιναν γνωστοί και αγαπήθηκαν από το μουσικόφιλο κοινό. Το υποστηρίζουν πολύ καλά, αλλάζουν προφίλ, image και εμφάνιση πιο γρήγορα και από τη Britney Spears (lame) και λανσάρουν τα ανάλογα κάθε φορά trends, χωρίς να έχουν χάσει την ταυτότητά τους (από τον δεύτερο δίσκο και μετά). Έχουν έναν frontman που έχει αναλάβει να καθιερώσει τους Coldplay ως τους επόμενους U2 (too lame), ενώ η φωνή του είναι τόσο αφελής, συναισθηματική και ‘καθαρή’, που στέκεται επάξια σε κάθε σύνθεση. Αλλά, πλέον, μέχρι εκεί.

Το “Mylo Xyloto” (προφέρεται Μά-ι-λο Ζά-ι-λε-το-ου) είναι ένας concept δίσκος, μιας και πρόκειται ουσιαστικά για μια ερωτική ιστορία ανάμεσα στους Mylo και Xyloto, αλλά και για μια σκόπιμη κίνηση της τετράδας να βαφτίσει έναν τίτλο με λέξεις που να μη σημαίνουν απολύτως τίποτα. Στα credits βλέπουμε και πάλι τον Eno, γεγονός που δεν γίνεται αντιληπτό σχεδόν πουθενά, ενώ η radio-friendly προσέγγιση της δουλειάς βγάζει μάτια κι αυτιά από το intro κιόλας.

Αφού το πήγα προς τα εκεί, λοιπόν, σε συνθετικό επίπεδο οι μελωδίες δεν είναι για να απαξιείς, αν κι αυτές που θυμάσαι μετά τις πρώτες δύο ακροάσεις είναι μόλις τρεις. Αποφεύγοντας tracks που δεν έχουν λόγο ύπαρξης (ναι, το ντουέτο με τη Rihanna εννοώ), περνάς σε tracks που λιτά αποδεικνύουν γιατί οι Coldplay είναι συγκρότημα με αξιώσεις, όπως τα “Us against the world” και “U.F.O.”, αλλά και σε άλλα που νιώθεις βαθιά στα λαγόνια σου πως υπάρχουν για να γεμίσει η διάρκεια του δίσκου, όπως το “Up in flames”. Η παραγωγή σώζει την κατάσταση της συνολικής μετριότητας κι ενώ έχεις την αίσθηση πως θα ακούσεις μια κόπια από την ηλεκτρονική εκδοχή της post-punk revival των Killers με το καταπληκτικό εισαγωγικό “Hurts like heaven”, η συνέχεια είναι στο μεγαλύτερό της μέρος φθίνουσα.

Το πρώτο video για το “Paradide” είναι εύστοχο και θα ικανοποιήσει τους μικρότερους σε ηλικία θαυμαστές του group, αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, είναι προφανής η διάθεση για άλλο ένα top-10 track στα charts. Η αίσθηση της ασφάλειας, άλλωστε, μετά από τρία χρόνια αποχής από το προσκήνιο και τους εμπορικούς θριάμβους του “Viva la vida or death and all hid friends” μάλλον έκλεψε τη μερίδα του λέοντος από την προσπάθεια να μαστορέψουν μια πολύ καλή δουλειά. Το ίδιο αποδεικνύει και η κυκλοφορία του δεύτερου single στις 25 Οκτωβρίου με τίτλο “Princess of China”. Ναι, είναι το ντουέτο με τη Rihanna, που χαρακτήρισα ως προσβλητικό λίγο πιο πριν.

Καταλήγω στο πόρισμα πως οι Coldplay πρέπει να ξανασκεφτούν τους τρόπους με τους οποίους θα γίνουν οι διάδοχοι των U2. Αν ο τρόπος είναι να μασκαρεύονται για τα video-clip τους και να επιστρατεύουν τις r’n’b και pop ντίβες της εποχής, μάλλον κάπου το έχουν χάσει και θα πρέπει να ψάξουν να το βρουν. Κι όχι τόσο γιατί το νέο album είναι τόσο κακό, αλλά γιατί είναι τόσο κακό για αυτούς. Δεν πίστευα πως θα το πω, αν και την αγαπώ και την έχω σε εκτίμηση, αλλά το “Mylo Xyloto” μου κάνει τόσο άγευστο, που περιμένω με ανυπομονησία το ντεμπούτο της Gwyneth Paltrow. Kill me now.