Jessie Ware - Tough Love

Jessie Ware is not a pop artist. But she is not a soul artist either. Mainstream audiences have not yet embraced the "Devotion" album as they were supposed to do (except for her crossover hit "Wildest Moments" of course). But, let's face it, she is not an alternative artist either, such as other similar acts in the UK (FKA Twigs or Lianne La Havas). Actually, that's the beauty of her music. It's soulful/electronic pop music that anyone can listen to - from GaGa and Aretha fans to Blood Orange and SBTRKT lovers.

The sophomore album for the singer is her effort to be more radio-friendly and, obviously, to sell more records. That's not bad, of course, considering that the songs are actually good. The unfortunate thing with "Tough Love" is that it's like a mirror with two faces. Half the songs remind you of the reasons you have loved her voice, her melodies and her electronic soul touch and the other half showcase a new artist that collaborates with Ed Sheeran and Miguel, in order to produce hit singles. Sometimes, as she sings, you forget all that crap. But if you listen to it over and over again, you can easily guess that in two years time she will release an Adele-esque album to pursue a diva career. Well, ok, maybe not.

"Say you love me", the second single from the album and the most successful one for the singer to date, is co-written by Ed Sheeran, so that the "Wildest moments" song would be jealous of its sequel. The first track with Miguel, "You and I (forever)", is something you could expect from her as far as the production is concerned, but the second one, "Kind Of...Sometimes...Maybe", is definitely something Miguel had planned to record himself and he didn't for some reason. "Want your feeling" and "Keep on lying" are probably the best tracks here, vocally and musically, while the power ballad "Pieces" could and should be a part of a Mariah or a Celine release - too much drama.

It's unfair to believe an artist is willing to repeat something he or she has done in the past, in order to play safe. And it's also unfair not to appreciate this album, cause at the end of the day it's all about good music. So maybe I have given Jessie some tough love with what I have written so far. Actually, me likey the album, even though there are two of them in here.

AnArtCalled... 7,5/10

Cyanna – The Undressed EP

Νταξ, έχω συνηθίσει να τους ακούω με βρωμιές, διαφορετικές κιθάρες και ηλεκτρονικά σφήνα (κυρίως στο πρώτο album). Τους έχω δει κι αλλιώς στα live, αλλά έχω συνηθίσει άλλες φόρμες ρε παιδί μου, άλλα τοπία. Ακόμα και στα πιο ραδιοφωνικά τους τύπου “Shine” υπάρχει το σιανέζικο μέσα, αυτό που τους κάνει συγκρότημα. Ε, αυτό βρίσκεται εδώ μεταλλαγμένο, εξιλεωμένο από αυτές τις φόρμες που ανέφερα, γδυμένο και αφημένο στο συναίσθημα.

Μου αρέσουν οι Cyanna, έτσι παιδικά, αντιμουσικά κι αντιδημοσιογραφικά. Τους θεωρώ καλό συγκρότημα, συγκροτημένο συγκρότημα. Κι ετυμολογικά να το πάρεις δηλαδή, με απασχολούν. Και μπορεί να δηλώνω sucker για σπουδαίες παραγωγές τύπου “End is near” (No 11 μου στη λίστα μου με τα καλύτερα album του 2010) και να σκαλώνω όταν ο ήχος είναι παραπάνω από τη μουσική, σκαλώνω εξίσου όμως και με μια καλή μελωδία (χωρίς να αδικώ το παρελθόν, θα καταλάβεις). Κι εδώ υπάρχει μπόλικη.

Τα τραγούδια είναι λειτουργικά στημένα. Υπάρχει κουπλέ που περιμένεις να σε οδηγήσει κάπου. Υπάρχει ρεφρέν που το ψιθυρίζεις, γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Υπάρχουν λόγια καρδιάς, ιστορίες μέσα τους και διάθεση για μουσικότητα. Στην ουσία είναι σαν να ακούς τα αγαπημένα σου και πιο σκοτεινά κομμάτια των τριών προηγούμενων δίσκων του group, πλήρως αποτοξινωμένα από την ταμπέλα του rock ή του industrial rock ή του post-punk και όλων των άλλων. Ε, αυτό είναι που με φτιάχνει τρελά εδώ, η αποτοξίνωση στον ήχο τους, έστω κι αν είναι ‘διάλειμμα’ το θέμα.

Αδέρφια, ξηγιέστε. Κι εγώ την αποδέχομαι μετά χαράς την ξήγα σας. Αναμονή για τις βρωμιές τώρα, ναι; Ναι.

p.s. 1: Προετοιμάζοντας το έδαφος για τον επόμενο δίσκο (με βρωμιές ξανά, για να μην ξεχνιόμαστε), το “The Undressed EP” κυκλοφορεί σε βινύλιο και μπορείς να το τσεπώσεις από το 6 D.O.G.S. στις 15 Μαρτίου στην παρουσίασή του. Και δεν δαγκώνει στα ευρώ, μην το σκεφτείς, πιο ακριβά θα σου ερχόταν σκέτη η μπύρα.

p.s. 2: Σκοτώστε με τώρα, αλλά το intro της κιθάρας στο “To love forever” (το καλύτερο track, σαφώς) μου φέρνει στο νου το “Everything burns” που έγραψε ο Ben Moody για την Anastacia πριν μερικά χρόνια. Καμία σχέση το κομμάτι, για το intro μιλάω μόνο, μην παρεξηγηθώ.

Σελίδα στο facebook: https://www.facebook.com/CyannaMercury
Official page: http://www.cyanna.gr