"Miike Snow" Miike Snow

Την προσοχή σας παρακαλώ.
Ε; Μπάρμπα;
Ε; Εδώ προσέχουμε λέμε!
Λοιπόν…
Ανακοινώνω επίσημα το άλμπουμ του καλοκαιριού.
Καλλιτεχνικά μιλάμε για αριστούργημα. Και μεγάλο κρίμα θα ήταν να μην το κατέβαζες, για αυτό πάτα αυτό το λινκ εδώ.
Έχουμε όλοι ακούσει κατά καιρούς την έκφραση «μικρά ποπ διαμαντάκια». Τώρα ετοιμαστείτε για μια κυκλοφορία με 11 απίθανα, γλυκά, χαρούμενα και για ένα παράξενο λόγο μελαγχολικά κομψοτεχνήματα.
Υπεύθυνοι για αυτό είναι οι Miike Snow, ένα trio κατά το ένα τρίτο από την Νέα την Υόρκη και τα άλλα δυο τρίτα από την Σουηδία. Όχι ένα οποιοδήποτε τρίο με καμιά κιθαρουλα, μια ντραμς και ένα μπάσο (όχι πως τα σνομπάρω…), αλλά τρεις παραγωγοί και συνθέτες. Επίσης, όχι οποιοιδήποτε παραγωγοί και συνθέτες αλλά ονόματα τρανταχτά. Τα 2/3 που σου έλεγα πριν, έχουν βάλει το χέρι τους στο “X” της Kylie Minogue, στο “Confessions on a Dancefloor” της Madonna, στο “Black Out” της Britney Spears, έχουν συνεργαστεί από την Ultra Nate έως τους Morcheeba και (στο φύλαγα για έκπληξη), έχουν γράψει το “Toxic” και έχουν πάρει ένα Grammy για αυτό!!!
Αλλά να ‘στε σίγουροι ότι για όλα αυτά και άλλα trivia γύρω από τους Miike Snow, θα χυθούν τόνοι μελάνι γιατί η δουλειά αυτή είναι φτιαγμένη για μεγάλα κοινά και τα τραγούδια είναι σχεδόν όλα απόλυτα ραδιοφωνικά. Αυτό πάλι ως καλό το λέω.
Άκουσε το πρώτο single “Animal”, το λυρικό “Silvia”, τα dance “A Horse Is Not A Home” και “In Search of ”, την γλυκόπικρη μπαλάντα “Faker” και απόλαυσε την intelligent art pop electronica που παράγουν αυτοί οι τύποι.
Το μεγάλο στοίχημα τους είναι οι μελωδικές συνθέσεις στο αστραφτερό περιτύλιγμα μιας σκηνής που αγαπά τα κομμάτια-ύμνους. Το καταφέρνουν με το παραπάνω και είναι καταδικασμένοι να επιτύχουν.
Πριν κλείσω απλά θα αναρωτηθώ, τι στο καλό ταΐζουν τον κόσμο στη Σουηδία;
Miike, Roxette, Cardigans, Jens Lekman, Kent, Robyn, Mando Diao, ABBA!!!

Αν σου αρέσουν τα φωνητικά που ταξιδεύουν από τον Prince στους Crowded House, οι κρυστάλλινες παραγωγές, οι πειραματικά ηλεκτρονικές ενορχηστρώσεις και οι απλές συνθέσεις. Γιατί μέσα από το αμπαλάζ οι Miike Snow απλά αποδεικνύουν ότι το σημαντικό στην μουσική είναι το γράψιμο της. Τα υπόλοιπα είναι γαρνιτούρες.
Κυκλοφορεί 9 Ιουνίου.

Listen Without Prejudice – April & May 2009

Περνούν οι μήνες και φτάνει το καλοκαίρι. Κι αν ένας Freddo, ένα παγωτό ή ένα μπάνιο σε μια παραλία δεν σου φτάνουν, τότε άκου καλή μουσική μπας και στρώσει η κατάσταση. Απρίλιος και Μάιος σε ένα, όπως και όλα τα wash and go σαμπουάν. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση δεν πρέπει να βιαστείς! Για τσέκαρε:

20. Keri Hilson feat. Lil Wayne – Turnin Me On… καλή φωνή, καλή παραγωγή, καλό r’n’b, τι άλλο θες δηλαδή;
19. Prince – Feel Good, Feel Better, Feel Wonderful... στο Αμέρικα έχει ήδη κάνει αίσθηση και έφτασε στο Νο 2 των album charts ως μέρος της τριλογίας με την Bria Valente. He’s been better.
18. Black Eyed Peas – Boom Boom Pow… όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και πιο pop. Δεν το λες κακό, αλλά δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα που μπορούν να το κάνουν καλό.
17. Calvin Harris – I’m Not Alone... η Βρετανία ανακαλύπτει τον νέο Myspace Hero και τον ανεβάζει στην κορυφή των charts. Η αρσενική Lady GaGa; Why not?
16. PJ Harvey and John Parish – Black Hearted Love... ακόμα πιο δύσκολη, ακόμα πιο κυκλοθυμική, ακόμα πιο πειραματική. Η PJ Harvey στα χνάρια της Bjork;
15. Chrisette Michele – Epiphany... μετά την καταπληκτική Janelle Monae σειρά έχει η Chrisette Michele. Μαυρίλα και κλειστοφοβία σε όλη της το μεγαλείο.
14. The Decemberists – The Rake’s Song... όταν πιάνεις την κιθάρα και ξέρεις πως να γράψεις μια μελωδία.
13. Ashley Tisdale – It's Alright, It's OK… the next Kelly Clarkson χωρίς αμφιβολία. Της λείπει βέβαια η φωνάρα της αυτού μεγαλειότητας. Προχωράμε χωρίς αυτό...
12. Pete Doherty – Last Of The English Roses... ο Pete Doherty δεν κατέληξε όπως η Amy Winehouse, μιας και κυκλοφορεί δίσκο και μάλιστα πολύ καλό.
11. Ciara feat. Justin Timberlake – Love Sex Magic... κανείς δεν αρνείται ότι λίγο απέχει από το “Sexyback”. Κανείς δεν μπορεί επίσης να μην χορέψει όταν το ακούσει. Η Ciara στο δρόμο που χάραξε η Rihanna – να με θυμηθείτε.
10. Eminem – We Made You... ζούπερ comeback – that’s right, with a ζ!
9. Green Day – Know Your Enemy... ποτέ δεν με απογοήτευσε ο Butch Vig, γιατί να το κάνει τώρα;
8. Phoenix – 1901... όλα καλά και η Γαλλία ξηγιέται. Ας μην εμμένουμε τόσο σε UK και US – enough!
7. Royksopp – This Must Be It… καλό το πρώτο single, καλό και το δεύτερο με τη Robyn, αλλά ας ακούσουμε αυτό μπας και καταλάβουμε καλύτερα τους Royksopp.
6. Placebo – For What It’s Worth... συνεπείς, δυναμικοί, χορευτικοί και για άλλη μια φορά άρτιοι σε επίπεδο παραγωγής. Placebo είναι, τι να πεις;
5. Noisettes – Don’t Upset The Rhythm... αν σου αρέσουν οι Ting Tings, κάτι μου λέει ότι αυτό θα σε τρελάνει!
4. Diana Krall – Quiet Nights... η ιέρεια της σύγχρονης jazz σε νέες περιπέτειες. Ίσως πιο ευάλωτη από ποτέ.
3. Tori Amos – Welcome To England... αδυσώπητο το ταλέντο της Tori Amos. Δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν και καμία του είδους. Το πιάνο της και ο ήχος τριγύρω βρίσκονται σε έκσταση.
2. Peaches – Talk To Me... λιγότερο electro, περισσότερο κιθαριστική, αμιγώς επιθετική και το πιο headbanging single της χρονιάς μέχρι αυτή τη στιγμή.
1. Little Boots – Men In Town... το πιο ταλαντούχο πλάσμα που υπάρχει εκεί έξω. Κάνει τα πάντα και συμφέρει. Παραγωγή Greg Kurstin. Αν με αφήσεις να συνεχίσω, θα μιλάω για πολύ...

σημειωση: τα tracks δινονται για download απο torrents, rapidshare και οπου εγινε μπινια απο το youtube. Μη φοβαστε, πατηστε και κατεβαστε...

"Dark Night of the Soul" Danger Mouse and Sparklehorse presents

Ένα πολύ περίεργο δελτίο τύπου, αφίσα σαν, σκάει μύτη σε δημοσιογράφους, μπλογκοσφαιρες και λοιπούς.
Εικάζεται (ακόμα;)η συνεργασία του θεού-πλέον- Danger Mouse με τον Mark Linkous(Sparklehorse).
Ακολουθεί η λέξη "Featuring" και πολλά ονόματα.
Σε ποιους ανήκουν αυτά τα ονόματα;
Κάτσε αναπαυτικά και άκου.

Frank Black (Pixies), Julian Casablancas (the Strokes), Vic Chesnutt, Wayne Coyne(The Flaming Lips), Jason Lytle (Grandaddy), James Mercer (the Shins), Nina Persson (the Cardigans'), Iggy Pop, Gruff Rhys (Super Furry Animals), και Suzanne Vega.
Και το κερασάκι έρχεται από τα visuals: "Visuals by David Lynch"!!!

Η playlist που ακολουθεί θα σε διαφωτίσει.
01 Revenge (feat. Wayne Coyne)
02 Just War (feat. Gruff Rhys)
03 Jaykub (feat. Jason Lytle)
04 Little Girl (feat. Julian Casablancas)
05 Angel's Harp (feat. Black Francis)
06 Pain (feat. Iggy Pop)
07 Star Eyes (I Can Catch It) (feat. James Mercer)
08 Everytime I'm With You (feat. Jason Lytle)
09 Insane Lullaby (feat. James Mercer)
10 Daddy's Gone (feat. Nina Persson)
11 The Man Who Played God (feat. Nina Persson)
12 Grain Augury (feat. Vic Chesnutt)
13 Dark Night Of The Soul (feat. Vic Chesnutt)

Διαλέξαμε να σου δώσουμε για κατέβασμα το άλμπουμ, χωρίς πολλά πολλά. Μη σου πέσει και βαρύ! Έχουμε άλλωστε, πάνω από ένα μήνα να σε ενοχλήσουμε με τις μουσικές μας επιλογές και κρίσεις, και μπορεί να έχεις “πλαδαρεψει”(sic). Εδώ όμως κάτι από αλλού φερμένο έρχεται.
Άκουσε το και έλα πες μου.
Αλλά να ξέρεις ότι ολοκληρωμένη η δουλειά αποτελεί ένα περίεργο καλλιτεχνικό έργο όπου η μουσική είναι σαφέστατα το μεγάλο μέρος αλλά όχι το μόνο. Θα παρουσιαστεί και ως installation στα τέλη του Μαΐου και θα κυκλοφορήσει τον Ιούλιο. Τώρα πως και σε ποια μορφή δεν ξέρω να σου πω γιατί με την βοήθεια του Lynch, έχει φτιαχτεί και βιβλίο. Ναι,ναι!

Δηλαδή ο σκηνοθέτης μας έχει αποτελειώσει με τα φιλμ του, τώρα πάει να το κάνει και σε άλλα πεδία;
Δηλαδή εδώ έχουμε ένα συλλογικό δίσκο ή μάλλον συμμετοχικό, όπως το κλασσικό και ασύλληπτο και πειραματικό και δεν συμμαζεύεται “Nearly God” του Tricky;
Ή μήπως δηλαδή -παντα δηλαδή- ειναι απλά μια δουλειά παρέας σε ένα από εκείνα τα γνωστά στέκια-στούντιο των μουσικών, που μαζεύονται μπεκρουλιάζουν και μετά μας πετάνε στα μούτρα ιστορικές συνεργασίες όπως τα “Desert Sessions”του Josh Homme από το Rancho De La Luna;

Τελοσπάντων, είπα να μην σας επηρεάσω.
Όποιος θέλει ας τo κάνει Download από εδώ , -για να μην ξεχνάς πως ως blog το “An art called…” είναι πολύ μπροστά, μα πολύ μπροστά- και ας μας πει και εμάς.
Γιατί αν δεν σου τράβηξε και αυτό την προσοχή τότε τι να σου πω, τι να σου πω;
Καλά εντάξει… έχω τελικά κάτι ακόμα να σου πω:

http://dnots.com/

Δες και μην μου λες ότι τα φαντάζομαι!!

Αν σου αρέσει…καλά με δουλεύεις; Έχει γίνει ο εγκέφαλος μου σούπα!!!

"Two Suns" Bat for Lashes

“I will rise now…” μας προειδοποιεί το εισαγωγικό “Glass”.
Η πόλη ακούγεται πίσω από το τραγούδι και το ταξίδι των Bat for Lashes(ή μάλλον της Natasha Khan ) ξεκινά.
Για ένα παράξενο λόγο ακούω το 80 να γιγαντώνεται σε ένα ηχητικό παραπέτασμα. Kate Bush, Fleetwood Mac, Gabriel, Cure!!! Ποτέ δεν θα καταλάβω πως γυρνάει το μυαλό κάθε φορά σε επιρροές.
Το επόμενο “Sleep Alone” παραμένει γοητευτικό αλλά θα μπορούσε να είναι και στο προηγούμενο άλμπουμ.
Τρίτο track στη σειρά το “Moon and Moon” . Τώρα μάλιστα! Ατμοσφαιρικό. Το πιάνο στη βάση. Χορωδιακά μέρη. Ναι, η Bush την στοίχειωσε αλλά για μας που την γουστάρουμε, αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι. Τελικά κάποιοι άνθρωποι θα παραμείνουν για πάντα σημείο αναφοράς. Αναφορά απλά για να καταλάβεις τι θα ακούσεις. Όχι για να μειωθεί η αξία του δίσκου.
Τέταρτο στη σειρά το single “Daniel”. Το αξίζει; Σαφέστατα. Αν δεις και το βίντεο θα πάθεις την πλάκα σου. Ακόμα ένα βίντεο για βράβευση , όπως το "What's a Girl to Do?" από την προηγούμενη δουλειά της Natasha. Νομίζω“I dream of home…” .
Το “Peace of Mind” που ακολουθεί με την gospel χορωδία με κοίμισε.
“Siren Song”, μάλλον θα μπει και αυτό στη λίστα μου για τα καλύτερα του Απριλίου. Γιατί ο δίσκος έτσι και αλλιώς, επίσημα κυκλοφορεί στις 6 Απριλίου.
“Pearl’s Dream”: synth pop. Ω, ναι. Επιτέλους ανεβάσαμε ρυθμό. Σε όλο το άλμπουμ χρησιμοποιούνται περισσότερο οι συνθετητες από την πρώτη δουλειά. Σαν αλλαγή ήχου ίσως. Στο μεγαλύτερο μέρος τα όργανα παίζονται από την δημιουργό. Δυστυχώς χρησιμοποιεί και πολύ “ψεύτικες” που τελικά σε κουράζουν. Για παράδειγμα στο “Two Planets” πάτησα skip.
Αδιάφορη μπαλάντα μου φάνηκε και το “Traveling Woman” αλλά για καλή μας τύχη ο δίσκος κλείνει με ένα εκπληκτικό “The Big Sleep”, όπου συμμετέχει ο Scott Walker και κλείνει το μάτι στον Kurt Weill και τον Antony, είναι μια από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ.
Εν κατακλείδι αυτή η concept –αφορά λέει αυτή την δυαδικότητα και άλλα σάπια-δημιουργία της Bat for Lashes, όπου και μας συστήνει μια persona της που ονομάζει η ίδια Pearl και είναι ο κακός ποπ εαυτός της και μοιάζει να θέλει να γίνει η Lady Ga Ga, είναι ένα βήμα μπροστά αλλά παραμένει μια δουλειά από την οποία επιλέγεις να ακούς 4-5 κομμάτια και ξεχνάς τα υπόλοιπα. Κρίμα.

Αν σου αρέσει η ξεχωριστή φωνή της Natasha, όλοι οι καλλιτέχνες που ανέφερα παραπάνω και μπορείς να αγοράσεις ένα άλμπουμ μόνο για τα 4 καλά τραγούδια του. Εκτος και αν το κατεβάσεις απο εδω...

"Scream" Chris Cornell

Εμένα ο Timbaland με αρέσει. Τι να κάνω; Έχει ταλέντο στην παραγωγή και αγάπη για την Synth Pop της Ευρώπης.
Ο Cornell επίσης με αρέσει. Πως γίνεται να μην σου αρέσει αυτή η φωνή; Άσε που είμαι και συναισθηματικά δεμένος λόγω Soundgarden (αναμνήσεις…), Temple of the Dog (κλασσικοί πια), Audioslave (supergroup).
Τώρα αν μου αρέσει η συνεργασία αυτών των δυο; Κάτσε να ακούσω να σου πω.
Λοιπόν…
Μαζί σε λέει γράφανε. Η συνεργασία ξεκίνησε όταν ο Cornell ζήτησε από τον κύριο Timba να κάνει remix σε παλιό του υλικό. Τελικά τα βρήκανε, ταιριάξανε και κάνανε ολόκληρο δίσκο! Όταν ξεκινά το cd σκέφτεσαι «Φίλε μου Chris… το παραγαμησες!»
Στα 2 πρώτα tracks δεν κατάλαβα Χριστό γιατί είχα πάθει ένα μικρό εγκεφαλικό. Με την κακή έννοια. Στο τρίτο νόμιζα ότι άκουγα Michael Jackson και το πνευματικό του παιδί τον Ne-Yo! Αλλά πως μπορείς να είσαι σίγουρος μετά από ένα εγκεφαλικό; Άσχετο αλλά μέχρι και ο Timberlake συμμετέχει στο δίσκο. Μα παντού αυτό το παιδί; Σπίτι δεν έχει να κάτσει;
Προχωράμε και αρχίζω να συνηθίζω ή τα κομμάτια γίνονται καλύτερα. “Get Up” Καλό. Καλούτσικο. “Ground Zero” Το πόδι κουνιέται ρυθμικά. Αυτόνομα. Σεληνιάστηκα μάλλον. “Never Far Away” Αυτό τώρα γιατί μου αρέσει; Κανείς ποτέ δεν θα καταλάβει. Αν πάντως καταλάβει να μου το πει και μένα.
“Take Me Alive” Αυτό το κομμάτι χωρίς Timbaland θα ακουγόταν σαν Tea Party. Τώρα μάλλον Fergie μου θυμίζει! Τα χάπια μου. Ωραίο φινάλε πάντως. Κάνει και ωραίο πέρασμα στο “Long Gone” , όπου –τσουπ-, ραπαρει ο Timba! Αυτό μας έλειπε… Εντάξει το δέχομαι είναι άνω του μετρίου το κομμάτι. Για αυτό το λόγο άραγε στο εξώφυλλο ο Cornell σπάει μια κιθάρα; Εμ, βέβαια! Τα κιθαριστικα ριφ τα ψάχνεις με τα κιάλια στο background.
Ακούω το ομώνυμο “Scream”. Μου αρέσει και αυτό. Πάει , την πάτησα. Με τουμπάρανε!
“Enemy”. Αισίως έφτασα στο 10ο κομμάτι. Το στόμα που είχε στραβώσει από το αρχικό εγκεφαλικό, ήρθε στη θέση του γιατί κατάλαβα ότι ο Chris Cornell θέλει να γίνει η Madonna! Ναι, αυτό είναι. Έτσι όμως όπως τα κατάφερε, το πολύ πολύ να γίνει Keri Hilson ή χορεύτρια των Pussycat Dolls! Τι θα κάνω εγώ λοιπόν; Θα τον κρίνω ως τέτοιο! Μια χαρά το “Enemy” βρε!
Χωρίς πλάκα τώρα (πότε;), το “The Other Side Of Town” είναι ωραίο τραγούδι. To “Climbing Up The Walls” καλύτερο. Αλήθεια λέω. Τυχαιο βεβαια δεν το λες, αφου εδω το χερακι στην παραγωγη το εβαλε ο Ryan Tedder, frontman των One Republic και μαθητης του Timbaland. Κοίτα να δεις έκπληξη για το τέλος, ε;
Τι, δεν τελείωσε ακόμα;
Φτου σου ρε πούστη!
“Watch Out”= “Πρόσεχε”. Στην αρχή τα λένε αυτά φιλαράκι. Μη σκιαζόμαστε τζάμπα. Θα γινόταν άνετα single πάντως.
Hidden track το “Two Drinks Minimum” Blues άσχετο με όλα τα υπόλοιπα –λες και είπε να μας θυμίσει ο Cornell τι μπορεί να γράψει και να τραγουδήσει καλύτερα.
Τέλος λοιπόν για αυτό το άλμπουμ που ακολουθεί και ζηλεύει μπορώ να συμπληρώσω, την πετυχημένη συνταγή του “Loose” της Furtado και φυσικά θα κάνει επιτυχία. Το θέμα είναι όμως ότι ο Cornell δεν ήταν ποτέ η Furtado και δεν έχει ξεκινήσει με το “I’m Like a Bird” αλλά με ένα “Flower”

Αν σου αρέσει το φαινόμενο Timbaland και η βραχνή grunge χροιά του Cornell, κατέβασε το “Climbing Up The Walls” , που είναι και το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, έτσι για αρχή. Μετά, από ένα κάθε μέρα, σαν αντιβίωση! Η θεραπεία για να το συνηθίσεις θα κρατήσει 14 ημέρες. Όσα και τα tracks. Άντε , περαστικά μας. Άσε το “Part of Me” για το τέλος σε παρακαλώ. Δεν θα το αντέξεις διαφορετικά!!!

"All I Ever Wanted" Kelly Clarkson

Είναι pop. Ενίοτε rock και soulful. Είναι φωνάρα. Είναι γεματούλα για τα δεδομένα της βιομηχανίας του θεάματος. Είναι το κορίτσι της διπλανής πόρτας αλλά και η πιο πετυχημένη νικήτρια talent show παγκοσμίως. Ο φακός έχει θέματα μαζί της (εγώ θα το ονόμαζα φωτοαγένεια), ενώ κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες να αποκτήσει προσωπικό στίγμα. Κι εκεί που φάνηκε ότι το βρήκε με το “Breakaway” του 2004, ήρθε το καλύτερο ίσως album της καριέρας της (“My December” – 2007) να το κατεδαφίσει εμπορικά. Και τι να κάνεις όταν έχεις έναν Clive Davis πάνω από το κεφάλι σου; Να το παίξεις diva και να ηχογραφείς ότι σου κατέβει; Jamais. “All I ever wanted” λέγεται η απάντηση της αμερικανίδας σε όσους πίστεψαν πως το πρόωρο τέλος έφτασε ακόμα πιο πρόωρα και ανεβαίνει στην κορυφή των single charts παγκοσμίως με το “My life would suck without you”. Παίρνει παραμάσχαλα τον Max Martin και τον Ryan Tedder των OneRepublic, γυρνάει πίσω στις ρίζες του female anthem “Since U been gone” και αποδεικνύει ότι δεν άγγιξε άδικα το status της pop star. Και για να τονώσει ακόμα περισσότερο την κυκλοφορία αυτή, ερμηνεύει και στίχους της Katy Perry – έτσι, για να ουρλιάξει ότι το comeback της είναι σημαντικό. Και όντως είναι. Όχι στην κλίμακα που το “All I ever wanted” μπορεί να φέρει επανάσταση, αλλά σε αυτή που το ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος γιατί σου κολλάει στο αυτί. Όπως ακριβώς πρέπει να κάνει και κάθε pop δίσκος που σέβεται τον εαυτό του. Αυτό παθαίνεις με το ομώνυμο (ίσως το καλύτερο του album) αλλά και το “I do not hook up” δια χειρός Perry και KaraDioguardi (ότι και να γράψει γίνεται hit – δεν ξέρω πως τα καταφέρνει). Μπαλάντες που μπορούν να γίνουν the next “Because of you” δεν υπάρχουν, αλλά who cares? Τις έχουμε φάει με τη σέσουλα τόσα χρόνια, ας μείνουν και λίγο στο ράφι. Η Kelly Clarkson κάνει την υπέρβαση σε αυτό που λένε οι μουσικοί “Pop it up a little bit”. Και είναι λειτουργικό τελικά, κάτι ξέρω που σας λέω.
Σημειωση: Κανε κλικ στην φωτογραφια για να κατεβασεις το αλμπουμ

"Slipway Fires" Razorlight

Αδυνατώ να καταλάβω γιατί επέλεξα να γράψω για τους Razorlight. Ο δίσκος δεν με ενθουσίασε, η παραγωγή είναι τόσο vintage και copy που δεν συνθέτει κάτι καινούργιο (αντιθέτως, έχει ένα σωρό αναφορές σε άλλα ακούσματα), ενώ μόλις προσπεράσεις το σχεδόν συγκινητικό “Wire to wire” δεν βλέπεις φως στο διάβα για μια πιθανή αποθέωση, που μπορεί αρχικά να ήταν και ευγενής πόθος. Το ακούω ακόμα όμως. Έχει όμορφες μελωδίες. Έχει αυτή την ρετρό αισθητική στην παραγωγή που μπορεί να σε παραπέμψει στα αγαπημένα 70’s του James Blunt (τι ξεστόμισα μόλις) ή και στην γενικότερη, λιτή αισθητική των Snow Patrol (το “Wire to Wire” θα μπορούσε να είναι κάλλιστα δικό τους). Οι δυνατές κιθάρες και το post-rock του “Tabloid Lover” δεν είναι ικανά να φέρουν την πολυπόθητη ανατροπή, μιας και το κομμάτι μυρίζει Kooks από μεσημβρινούς μακριά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι radio-friendly ή ότι δεν θα μπορούσε να είναι UK top-10 για πλάκα. Και το σφηνάκι “60 Thompson” καλά τα λέει. Στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, αλλά συνεχώς έχεις της αίσθηση ότι κάπου το έχεις ξανακούσει. Τα ίδιο προκαλεί και το εσωστρεφές encore του “The house”, αλλά και η πιο φιλόδοξη στιγμή του “You and the rest” που μάλλον πάει να γίνει το σουξέ του “Slipway Fires”. Με λίγα λόγια ο δίσκος είναι τόσο pop, που μάλλον καταλήγει να είναι περισσότερο ριψοκίνδυνος και κορεσμένος από ότι εν δυνάμει εμπορικός. Εγώ όμως γιατί τον ακούω ακόμα;