Mohammad (aka Coti K, Βελιώτης, ILIOS)

MOHAMMAD is the project of Coti K, ILIOS and Nikos Veliotis. Having worked separately in the experimental field they decided to join forces in order to study and work on the principles of inter-modulation using contra-bass (Coti K.), oscillators (ILIOS) and cello (Nikos Veliotis).

Και στα μούτρα σας!!! Πάρτα μωρή άρρωστη και τέτοια , φαίνεται να φωνάζουν οι τρεις, πιο underground δεν έχω, καλλιτέχνες της Αθήνας. Ο πνιγμένος στο πειραματικό και πειραγμένο άμπιεντ Coti K., ο θελω-να-με-θαψεται-μαζι-με-το-τσελο-μου Νίκος Βελιώτης και ILIOS!
Νομίζεις εσύ τώρα ότι δεν έχω να σου πω κάτι για ILIOS?
Σε γελάσανε και μας υποτιμάς. Έχω στην κατοχή μου το πρώτο τους άλμπουμ “Freeze Dead” του ‘99! Τότε τραγουδούσε για λογαριασμό του project ένας ΕλληνοΙαπωνας (στόμα ανοιχτό;) και είχε βάλει το χεράκι του και ο respect Soumka. Έχουν διασκευάσει και Μανωλη Αγγελόπουλο! Αμέ!!!
Τι έπαιζαν;
Electro pop techno breaks και τα συναφή. Με το ζόρι άκουσα τον δίσκο 10 φορές, ως γνήσιος μουσικόφιλος.
Πίσω στο θέμα μας, αυτοί οι τρεις ταγμένοι θα μπορούσα να πω, καλλιτέχνες, δημιούργησαν ένα νέο υβρίδιο που ονομάζεται Mohammad.
Τσεκάρετε το στο http://mohammad.gr/ και μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε και να περιηγηθείτε στα υπέροχα και «γενναιόδωρα» site των τριών καλλιτεχνών.
Coti K.
ILIOS
Νίκος Βελιώτης

Πολύ καλημέρα σας…

Grammy Awards 2010

Βραβεία Grammy, 31 Ιανουαρίου, 2010. Και ενώ όλοι περιμέναμε τον θρίαμβο της Beyonce και της Taylor Swift, την παρθενική performance της GaGa, το ‘παραμάσχαλα’ βραβείο των Black Eyed Peas και το πρώτο ever Grammy για τον Neil Young, τελικά όλα έγιναν... ακριβώς έτσι.
Τα Grammy έχουν γίνει πλέον τόσο προβλέψιμα, που η μοναδική ίσως ανατροπή της βραδιάς ήταν η εμφάνιση του Sir Elton επί σκηνής μαζί με τη Λαίδη “Poker Face”. Αλλά αν φανταστείς ότι είχε ξανακάνει κάτι σχετικό με τον Eminem, μάλλον κι αυτό κορεσμένο μοιάζει. Η εμμονή με τα Grammy δεν είναι τελικά ευγενής πόθος πως κάτι καλό μαγειρεύεται εκεί στα ξένα. Ούτε η ανάγκη να πιστοποιήσουμε ότι ένας καλλιτέχνης είναι αξιόλογος μόνο αν πάρει ένα Χρυσό Γραμμόφωνο και το βάλει πάνω στο πλέξιγκλας, διακοσμητικό τζάκι του. Είναι η ίδια εμμονή με τα Όσκαρ και κάθε άλλη απονομή υψηλού prestige. Κι αυτή έχει να κάνει με τη φύση μας που είναι ανταγωνιστική και περιμένει να έρθει πρώτη σε ότι κάνει. Θέλουμε να κερδίσει ο αγαπημένος μας καλλιτέχνης, θέλουμε να κάνουμε καταμέτρηση για το ποιος κέρδισε τα περισσότερα βραβεία και να τον κάνουμε post στο facebook, θέλουμε να κάνουμε κριτική (σε μένα το λέω), θέλουμε να δούμε τη Beyonce να κάνει φάλτσο και τον Kanye West να αρπάζει το μικρόφωνο από την Taylor Swift. Αλλά μισό λεπτό, όλα αυτά έχουν γίνει. Με λίγα λόγια, οι απονομές είναι guilty-ξε-guilty pleasures για όλους. Τα Grammy του 2010 δεν αποτελούν εξαίρεση.
Ρεκόρ βραβείων έσπασε η Beyonce για γυναίκα καλλιτέχνη με 6 σε μία μόνο απονομή, ενώ η 19χρονη Taylor Swift κέρδισε αρκετά (4), ώστε να οδηγηθεί σε μια φάρμα του Νότου και να ζήσει όση εφηβεία της έχει μείνει. Οι Black Eyed Peas κέρδισαν τη βασική κατηγορία Best Pop Vocal Album για το “The E.N.D.” (ο χειρότερός τους δίσκος, εκεί φτάσαμε) και οι Kings Of Leon μάλλον θα πέταξαν τη σκούφια τους που η Ακαδημία τους έχει ευνοήσει τόσο την τελευταία διετία (καιρός ήταν). Τις dance και electronic κατηγορίες κέρδισε η Lady GaGa (που το glam pop/glam rock της πάει περισσότερο τελικά), καλύτερο εναλλακτικό δισκάκι ανακηρύχθηκε επάξια το “Wolfgang Amadeus Phoenix” των Phoenix και παραγωγός της χρονιάς είναι ο Brendan O'Brien (AC/DC, Pearl Jam). Στην κατηγορία Best New Artist η νίκη ανήκει στους αμερικανούς country stars Zac Brown Band (με 3 album στην καριέρα τους είναι ακόμα new;), κάτι που αφήνει στην άκρη την αποκάλυψη της χρονιάς, τους MGMT. Τα επί μέρους στο www.grammy.com/nominees. Ο λόγος; Γιατί θέλω να κλείσω την παράγραφο με την καλύτερη στιγμή του show και την Pink να κρέμεται από ένα κομμάτι λευκό ύφασμα, τραγουδώντας χωρίς περικοπές.
Καλά ακούσαμε, καλά είδαμε, καλά επιβεβαιωθήκαμε, καλά ξενερώσαμε, καλά ξενυχτήσατε (εγώ όχι). Μέχρι τα Grammy του 2011 να θυμάστε: Το μοναδικό που ξεχωρίζει αυτή την απονομή από άλλες είναι το όνομά της.

P.S. Περί ένοχων απολαύσεων δηλώνω: “Guilty”. Θα τα παρακολουθώ πάντα.

Paloma Faith - Do You Want the Truth or Something Beautiful?

Έχει μπει στη λίστα με όλες αυτές που ακολουθούν το στυλ την Amy Winehouse. Έχει παίξει στην ταινία “The Imaginarium of Doctor Parnassus” του Terry Gilliam και πρόσφατα κυκλοφόρησε τον δίσκο “Do You Want the Truth or Something Beautiful?”. Πριν ασχοληθεί επαγγελματικά με τη showbiz ήταν βοηθός ταχυδακτυλουργού, είναι επαγγελματίας burlesque dancer, ενώ για πολύ καιρό έβγαζε λεφτά, μιμούμενη τις αγαπημένες της τραγουδίστριες (Etta James, Billie Holiday), μέχρι που τελικά βρήκε τη δική της φωνή. Αν λοιπόν κατάφερνε κάποιος να συνδυάσει όλα αυτά τα info και να βγάλει κάποιο πόρισμα για τον ήχο της μουσικής της, το πιο πιθανό θα ήταν ένας υποψήφιος αχταρμάς με τα όλα του. Αντιθέτως, το ντεμπούτο της Paloma είναι μια θαυμάσια neo-soul συλλογή τραγουδιών, χωρίς δυσκολίες στην ακρόαση. Η φωνή της δεν ξεφεύγει από τους ένρινους λαρυγγισμούς της Amy και της Duffy, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος. Άλλωστε, οι επιρροές από τον Motown ήχο και την κλασική pop-soul των 60’s είναι εμφανείς, σε σημείο που από κάπου νομίζεις ότι θα πεταχτεί η φωνή της Diana Ross και της Etta James. Όπως είπα, ο δίσκος είναι ξεκούραστος και δεν έχει πολλά περιθώρια να σε παιδέψει, οπότε μπορείς να τα ακούσεις όλα στο repeat – singles και μη. Όσον αφορά στην απορία του τίτλου...

"Heligoland" Massive Attack

Σχεδόν 7 χρόνια μετά το μετριότατο αλλά ειλικρινές 100th Window, οι Massive Attack είναι πάλι εδώ σε πλήρη επιτέλους ανάπτυξη και μοιάζουν σαν να επιθεωρούν το χώρο. Δηλαδή κάτι σαν να κυκλοφορούν προπομπό, να μετρήσουν δυνάμεις και κααααποια στιγμή πάμε –αν ποτέ πάνε- σε φουλ επίθεση.
Για να μην μακρηγορώ, θα στο δηλώσω από την αρχή. Ο δίσκος μας αρέσει και δεν το περιμέναμε αλλά είναι και πάλι λιγότερος από το Mezzanine και το Protection. Πώς να το κάνουμε;
Οι συμμετοχές πολλές. Πάρα πολλές. Που να δεις και με πόσους ακόμα έχουν ηχογραφήσει αλλά έμειναν στην απ’εξω. Ίσως για αργότερα. Μετά από άλλα 7 χρόνια και ένα best ξανά. Προς το παρόν χρησιμοποίησαν τον τραγουδιστή των TV on the Radio (στο “Pray for Rain”), τον κλασσικό πια Horace Andy (στα “Splitting The Atom” και “Girl I Love You”, το οποίο είναι και από τα αγαπημένα μου) και τον πολύ Damon Albarn, στο μετριότατο Saturday Came Slow”. Κορυφαίες στιγμές οι συνεργασίες με τον Guy Garvey (Elbow) και την Hope Sandoval των Mazy Star. Η νέο soul-jazz όπου τοποθετείται –όσο αυτό είναι δυνατό με τους Massive- το “Flat of The Blade” και η μινιμαλιστική σύνθεση του Paradise Circus αντίστοιχα, σου θυμίζουν ότι οι βασιλιάδες του Bristol είναι ευφυείς μουσικοί που απλά δεν προσπάθησαν και τόσο, για άλλη μια φορά. Ευτυχώς εδώ έχουμε όλα τα καλά υλικά τους, απλά “προχειρομαγειρεμένα”.
Το άλμπουμ θα χρειαστεί μια έξτρα προσπάθεια από μεριάς μας για να χωνευτεί όπως του αξίζει και ελπίζω στον βραδυφλεγή χαρακτήρα του. Παρε μια γευση...load

Αν σου άρεσαν οι Massive Attack παλιά, θα σου αρέσουν και τώρα. Οποιαδήποτε σύγκριση με την επιστροφή των Portishead είναι περιττή. Εδώ δεν έχουμε επανευφεύρεση του εαυτού τους αλλά μάλλον άσκηση θάρρους. Εντάξει εντυπωσιαστήκαμε αλλά διψάμε ακόμα για το ένα σκαλί παραπάνω.

M.I.A. - There’s Space For Ol Dat I See (Space Odyssey)

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι δεν πρόκειται για κάποιο ολοκληρωμένο project, αλλά για ένα πρώτο δείγμα της επόμενης, τρίτης δουλειάς της Mathangi "Maya" Arulpragasam. Με άξονα αυτό λοιπόν (και μόνο αυτό) μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι η M.I.A. δεν έχει σκοπό να ασχοληθεί και πολύ με pop anthems τύπου “Jimmy” και “Paper planes”. Η feel good διάθεση φαίνεται να έχει δώσει τη θέση της σε κλειστοφοβικές λούπες, ωμά ηλεκτρονικά και μια έλλειψη ενδιαφέροντος στο χτίσιμο του κομματιού, που νομίζεις ότι πρόκειται για ένα καλοδουλεμένο πλην ελλιπές demo. Ο επερχόμενος δίσκος έχει τίτλο “Mission.Impossible.Area”, θα έχει πειραματικά drum-sets φουλ στο reverb, αλλά και presets ήχους από το Music 2000 της κονσόλας Playstation (???). Με λίγα λόγια κρατάω πισινή, μιας και το “Space Odyssey” μου κάνει τόσο απογοητευτικό που η φράση “Δείξε εμπιστοσύνη στην M.I.A.” (σύμφωνα με έγκυρο μουσικογραφιά του NME) μου κάθεται στο λαιμό. Εγώ πάλι λέω “Δείξε εμπιστοσύνη στα αυτιά σου και μόνο” (κι ας είμαι huge fan).

Άκουσέ το εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=Qu1Pj4iWIIk

"Acolyte" Delphic

Αχ αυτό το Μαντσεστερ! Ίσως αυτός να ήταν ένας εναλλακτικός τίτλος. Πάλι από την ιστορική πόλη μας έρχεται ένα γκρουπ που σου τραβάει την προσοχή όχι αδικαιολόγητα.
Τον Απρίλιο του 2009 το πρώτο single "Counterpoint" κυκλοφορεί και αρχίζουν τα πανηγύρια. Τα αγγλικά μέσα μιλάνε άλλη μια φορά για ένα next big thing και εσύ σκέφτεσαι αν υπάρχει και κάτι άλλο εκτός από αλαλαγμούς γραφιάδων σαν και του λόγου μας, οι οποίοι νομίζουν πως ανακάλυψαν την Αμερική. Όχι πως βγάζουμε τους εαυτούς μας απ’εξω. Αλλά είπαμε οι εμμονές είναι έμμονες. Κυκλοφορούν άλλο ένα single το 2009 και τον πρώτο μήνα του 2010 έρχεται το ολοκληρωμένο άλμπουμ .
Στο δια ταύτα.
Αυτό το συγκρότημα θέλει να συγκαταλέγεται στην εναλλακτική rock σκηνή. Μάλιστα στην κιθαριστικη πλευρά. Βέβαια οι κιθάρες είναι απλά συμπληρωματικές. Αλλά την δουλειά τους την κάνουν. Το εισαγωγικό κομμάτι είναι ένα από τα παραδείγματα. Κατά τα άλλα είναι κολλημένοι στα συνθεσάιζερ. Αυτό ευτυχώς στην περίπτωση τους είναι πάρα πολύ καλό. Δεν φτιάχνουν την καλογυαλισμένη ποπ των σκανδιναβών αλλά μια ελαφρώς μελαγχολική ποπ με πολλές ψηλές νότες και προωθημένες μπασογραμμες. Εδώ είναι που αρχίζουν και οι συγκρίσεις με τους New Order που θα ακούς και θα διαβάζεις παντού. Ειδικά στο δεύτερο μισό του δίσκου αυτό ισχύει και με το παραπάνω. Οι ταχύτητες τους είναι μεγάλες στο σύνολο, με μόνη έκπληξη το υπνωτικό “Ephemera” –μεγάλο κόλλημα με τα ελληνικά έχουν φάει αυτοί. Θα διαλέξουμε ως highlights, με δυσκολία είναι η αλήθεια, το Halcyon (επόμενο προγραμματισμένο single), το “Clarion Call” και το πιο τέκνο “Remain”.
Αυτό που πρέπει να σημειώσουμε για τους Delphic είναι η αισθητική τους στο άλμπουμ και στα βίντεο (δια χειρός hANDZ). Μπορεί απλά να μου ταιριάζει πάρα μα πάρα πολύ αλλά θα τολμήσω να πω ότι είναι πραγματικά εκπληκτική.

Αν σου αρέσουν σαφέστατα οι New Order (βαλε το δικό τους“Touched by the Hand of God” δίπλα στο“Doubt” και θα πάρεις μια γερή γεύση), και είσαι διατεθειμένος/νη να ακούσεις παραπάνω από μια φορά ένα αλμπουμ.

DELPHIC - Counterpoint from Jean Demery / Handz.tv on Vimeo.

"Κορίτσια Ημερολογίου" τουTim Firth, Θέατρο Κιβωτός

Αυτό το Θέατρο το έχω αγαπήσει λόγω μιας μοναδικής παράστασης με την ίδια πρωταγωνίστρια. Το θέατρο είναι το Κιβωτός. Η παράσταση ήταν Το Μαγαζάκι του Τρόμου και η πρωταγωνίστρια η Βασιλική Ανδριτσου. Τότε και σκηνοθέτης, τώρα μια εκ των γυναικείων ρόλων.

Τι είναι τα Κορίτσια Ημερολογίου; Το έργο του Tom Firth (The Calendar Girls) που μεταφράστηκε από τον Θοδωρή Πετρόπουλο( ) και σκηνοθετήθηκε από τον Κωνσταντίνο Αρβανιτακη για την σεζόν που μας πέρασε αλλά συνεχίζει απτόητο.
Η αιτία της επιτυχίας δεν είναι απλά το έξυπνο στόρυ (βασισμένο σε αληθινή ιστορία). Ένας γυναικείος σύλλογος, στην επαρχία, ζει όσο βαρετά μπορεί να ζήσει μια ομάδα γυναικών, ίσως και λίγο παραπάνω. Η καθημερινότητα τους δεν ξεκουναει με τίποτα. Ώσπου ο θάνατος του συζύγου μιας εκ των μελών, προκαλεί μια αντίδραση ή ξυπνάει μια ανάγκη. Όπως θέλετε. Το ζητούμενο; Απλά ένας καναπές στην αίθουσα αναμονής ενός νοσοκομείου ανιάτων. Πανάκριβος λένε. Από το ετήσιο ημερολόγιο τους θα μαζέψουν τα λεφτά. Πως θα εκτοξευθούν οι πωλήσεις; Γυμνό! Πουλάει σαν ζεστό ψωμί!
Έτσι οι Βασιλική Ανδρίτσου, Σοφία Βογιατζάκη, Κατιάννα Μπαλανίκα, Αλεξάνδρα Παντελάκη, Πηνελόπη Πιτσούλη, Βίλμα Τσακίρη τα «πετάνε» για χάρη ενός επίπλου και μιας ζωής που κοιμάται ύπνο βαθύ. Μέσα σε ένα τεράστιο ημερολόγιο, που αλλάζει σελίδες και εποχές, για σκηνικό –μια εκπληκτική κατασκευή από την Ελένη Μανωλοπούλου-, μια κομεντί με μοιρασμένες υπέροχα, σκηνές γέλιου και συγκίνησης, δίνει χώρο σε όλους τους συντελεστές να δουλέψουν όσο πιο δημιουργικά γίνεται και να μας δώσουν την πιο γλυκιά αίσθηση που μπορεί να σου δώσει παράσταση.
Ανήκει σαφέστατα στην κατηγορία έργων όπως το «Ανθισμένες Μανόλιες» που ήταν στο μυαλό μου συνέχεια, αλλά αυτό μάλλον καλό το λες.
Σχόλια για τις πρωταγωνίστριες δεν χρειάζονται. Δεν ξεχωρίζει η μια από την άλλη. Ευτυχώς δηλαδή. Έκπληξη η Βογιατζακη, που έχω απλά να πω ότι , ναι, είναι μια αξιόλογη ηθοποιός.
Μεμπτό ουδέν. Άλλωστε δεν περίμενα να δω και τον Οθελλο!!!
Καλά να περάσετε λοιπόν…