"Beak>" Beak>

Έρχεται λοιπόν μια ωραία πρωία του Ιανουαρίου (πάνε και τα ελληνικά μου, τα ψόφησα), ο κος Geoff Barrow (Portishead) και λέει ότι θα συνεργαστεί με τους Billy Fuller και Matt Williams(ε;), σε ένα νέο project, τους Beak>. Μπράβο Geoff και καλορίζικο, του λέμε εμείς.
Περνάνε οι μήνες και έρχεται ξανά μια άλλη ωραία πρωία του Οκτώβρη πια, και μας εμφανίζει ένα δίσκο που θα τον έλεγες του ποδιού αλλά όχι με την κακή έννοια.
Τι εννοώ;
Ηχογραφούν αυτοί οι τρεις ζωντανά σε ένα δωμάτιο για 12 μέρες και μας σερβίρουν ως αποτέλεσμα 12 τραγούδια (πάλι καλά που δεν κυκλοφόρησε στις 12 του Δεκέμβρη για εφφε), χωρίς καμία απολύτως μετέπειτα επεξεργασία, τα οποία περνάνε από το ροκ στην ψυχεδελεια και από την αμπιεντ στην τζαζ, κρατώντας ως μόνη σταθερή παράμετρο τον πειραματισμό. Σε πλήρη αντίθεση με τον τελευταίο πειραγμένο ως την τελειότητα δίσκο των Portshead ( οι συγκρίσεις αναπόφευκτες), εδώ έχουμε ένα τζαμαρισμα τριών μουσικών, καταδικασμένο να υμνηθεί από τους κριτικούς και να αποτύχει παταγωδώς σε εμπορικό επίπεδο. Άλλωστε δεν είναι και πολλά τα δείγματα στην δισκογραφία, όπου κατόρθωσαν να περάσουν στο ευρύ κοινό, με σχεδόν απόντα τα φωνητικά, έναν doom ήχο και την αίσθηση του “Απόψε αυτοσχεδιάζουμε” διάχυτη στην ατμόσφαιρα.
Έχουμε να κάνουμε, μάλλον, με αυτό που θα έλεγες…δύσκολο.

Αν σου αρέσει η krautrock, η ambience, η νεοψυχεδελεια και έχεις χρόνο να αφιερώσεις σε αυτό το καλλιτεχνικό πόνημα.

Δοκίμασε το κατεβάζοντας!

"Devil’s Halo" Me'shell Ndegeocello

Σκεφτόμουν να μην σας μιλήσω για την Me’Shell, μιας και δεν είναι το αντικείμενο μου, αλλά αυτός ο δίσκος δεν μπορούσε να μείνει απλά στα αυτιά μου. Έπρεπε να κοινωνηθει.

Me'shell Ndegeocello.
Αμερικανίδα γεννημένη στο Βερολίνο. Μπασιστρια, σύνθετης, ερμηνεύτρια, ποιήτρια. Πορεία δαιδαλώδης. Από το funk στην ροκ, και από την R&B στη jazz. Συνδέονται όλα σε μια ονειρική, σπαρακτική, χωρίς να γίνεται μελό, ερμηνεία, με στίχους που θυμίζουν Morrissey ( “Stay this time for another round” από το “The one on”).

Το 93’ το ντεμπούτο της album, “Plantation Lullabies”, προτείνεται για Grammy και του χρεώνεται το ξεκίνημα της “neo-soul” σκηνής που μας χάρισε και την Erykah Badu, μεταξύ άλλων.

Η όγδοη κυκλοφορία της, Devil’s Halo, την βρίσκει ακόμα ξεχασμένη. Πολύ μακριά από την προβεβλημενη εικόνα της, τεράστιας σημασίας, υποψηφιότητας των βραβείων.

Δεν θα ασχοληθώ με λοιπές πληροφορίες αλλά με το βασικό κομμάτι. Την δουλειά στο Devil’s Halo.Το εισαγωγικό κομμάτι “Slaughter”, θυμίζει αρχικά νανούρισμα που άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να μην σε αφήσει να κοιμηθείς αλλά να μπεις στον φάνκυ ροκ κόσμο του. Τα “The one on” και “Blood on the curb” είναι τα πλέον συναισθηματικά track εδώ και μήνες, μα τόσο μικρά. Πόσο uplifting μπορεί να είναι ένας στίχος όπως στο “Lola” το “The boy she loved left for another girl/ The girl she loved left her for another boy”, πίσω από τις χορδές μιας κιθάρας;

Ας σταθούμε στα χαμόγελα που εμφανίζονται στο άκουσμα του περίεργου τίτλου και λυπηθείτε άφοβα για την ελάχιστη διάρκεια ενός τραγουδιού (“Hair of the dog”) που θα έκανε τον Prince υπερήφανο. Στις ska punk διαθέσεις των “Mass transit” & “White girl”

Μετά έρχεται το “Love You Down” και η r’n’b σαν να την φυσάει ambient αέρας και από κάπου μακριά να την κοιτάει η Bjork(!?). Ότι αυτό το κομμάτι έχει γραφτεί το 1986 από τους Ready for the World (ποιους;), και έχει πιάσει U.S. Top Ten (No 9), είναι απλά η άχρηστη πληροφορία της ημέρας;

Θα κλείσει εδώ ένα υπέροχο άλμπουμ με το αλά Cash/Young “Crying in your beer” και την Me’shell να σε χαρακώνει, παρακαλώντας “Don’t let me die alone”.

Σκέφτομαι μόνο πως αυτό είναι το “έξω καρδιά” άλμπουμ της. Δηλαδή το downιαρικο της πως θα είναι;

Αν σου αρέσει η φανκ, η τζαζ, η σουλ, η αμερικάνικη ροκ, η ρεγκε και οι στίχοι που έχουν πολλά παραπάνω να πουν για μια πραγματικότητα που ζεις και όχι αυτή που φαντάζεσαι.

down loadz over here

Speech DeBelle – Speech Therapy

Δεν πάνε πολλά χρόνια (7 συγκεκριμένα) από τότε που η Miss Dynamite κέρδισε το Mercury Prize και έβαλε τα γυαλιά σε πολλούς και καμπόσες που έσπευσαν να θάψουν τη βρετανική urban σκηνή. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την επόμενη χρονιά οι indie, rock, electro, brit-pop, folk, jazz, blues και λοιποί κύκλοι δάγκωσαν για τα καλά το υποτιθέμενο μπουκοτάζ εναντίον τους, μιας και ο πολύς πλέον Dizzee Rascal κατάφερε να κάνει το hip-hop τέχνη και στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο έτριξε τα δόντια στην αμερικάνικη, μαύρη, μουσική βιομηχανία. Που θέλω να καταλήξω; Μα, στο γεγονός ότι το Mercury Prize επιστρέφει εκεί που κανείς (για άλλη μια φορά) δεν το περίμενε. Τη διάδοχο της Dynamite, τη γυναίκα που συνδυάζει το προφίλ μιας σκληροπυρηνικής ράπερ (μη βλέπεις Lil Kim) με τη λυρικότητα και τα soulful grooves της Lauryn Hill. Η Speech DeBelle μετράει μόλις 5.600 πωλήσεις με το “Speech Therapy” και είναι η πρώτη φορά που μια τόσο σημαντική διάκριση δεν τοποθετεί στην ελίτ του είδους έναν καλλιτέχνη (εμπορικά μιλώντας). Την παραγωγή του δίσκου έχει επιμεληθεί ο πολύς Wayne Lotek, μάστορας της βρετανικής, urban σκηνής και στενός συνεργάτης του Roots Manuva (ψάξτε τον λίγο). Τι είναι αυτό που κλέβει την παράσταση στην πενηντάλεπτη ακρόαση; Οι έξυπνες ρίμες και η συνέπεια στον ήχο (μπασογραμμές, τύμπανα, πνευστά και όσα μπορούν να αναδείξουν μια ομοιοπαθή ηχογράφηση). Δεν λέω ότι θα τρελαθείς, μην είσαι έτσι. Ίσως και να σε κουράσει. Αλλά αυτό θα γίνει έτσι κι αλλιώς αν δεν είσαι φαν του είδους. Άνοιξε τα αυτιά σου λοιπόν και ξεκινά τη λογοθεραπεία.
κατεβασε το!

Whitney Houston – I Look To You

Η κάποτε diva, τέως πιο εμπορική ερμηνεύτρια όλων των εποχών, μέχρι-και-σήμερα πιο πολυβραβευμένη τραγουδίστρια στον κόσμο και σχεδόν φωνάρα πλέον από τις καταχρήσεις επιστρέφει μέσα στο 2009 δισκογραφικά και προσπαθεί να μας κοιτάξει στα μάτια μπας και μας πείσει ότι δεν έφυγε ποτέ (άκου “Like I Never Left” με τον Akon). Και με δεδομένα την μακροχρόνια απουσία της από τα μουσικά πράγματα αλλά και ένα κοινό που εύκολα ξεχνάει θα περίμενε κανείς αυτό το comeback να είναι αδιάφορο, επικαλούμενο το συναίσθημα, εμπορικά μετριοπαθές και μια απεγνωσμένη απόπειρα της πρώην κυρίας Bobby Brown να ορθοποδήσει και πάλι ως κυρία Houston. Ποιο είναι το περίεργο της υπόθεσης; Ότι μάλλον τα καταφέρνει σε όλους τους τομείς. Το “I Look To You” είναι ένας μοντέρνος pop-soul δίσκος που ακολουθεί όλα τα κλισέ της σύγχρονης r’n’b και συνεχίζει ακόμα πιο μπροστά, έχοντας δύο σημαντικά πλεονεκτήματα. Τα credits της παραγωγής και της σύνθεσης (Akon, Alicia Keys, R. Kelly, David Foster, Diane Warren αλλά και η ομάδα των Stargate) και τον θρύλο Clive Davis που έδωσε μαθήματα marketing και promotion για τις ανάγκες του album, κατακτώντας τις κορυφές των charts με μεγάλη άνεση και χωρίς τη βοήθεια ενός lead-single. Στη συνέχεια έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια Whitney, η οποία προσπαθεί να φτάσει με μεγάλη δυσκολία τις ψηλές νότες του “I’m Every Woman” (“Million Dollar Bill”), διατηρεί αντιθέτως τη λάμψη και το star quality που την καθιέρωσε, ενώ ακόμα και στις πιο μεστές και απλές στιγμές της ακούγεται ερμηνευτικά δεινή, αν και λίγο μπουκωμένη (“I Didn’t Know My Own Strength”). Τέλος, υπάρχουν και τα τραγούδια, τα οποία είναι επίκαιρα, radio-friendly και πληρούν τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή πορεία στα charts, αν όχι παρόμοια με αυτή του album – δύσκολο, μιας και δεν υπάρχει ούτε ένα υποψήφιο σουξέ στη λίστα (εκτός ίσως από το “Like I Never Left”). Πόρισμα: τη λένε Whitney και είναι καλά. Και ελπίζω να μην είναι παροδικό.
κατεβασε το!

Pete Yorn & Scarlett Johansson– Break Up

Αν και ηχογραφημένο το 2006, κάτι που σημαίνει ότι είναι προγενέστερο του καλού πλην βαρετού “Anywhere I Lay My Head” (Scarlett) αλλά και του “Back And Fourth” (Pete), το πολυαναμενόμενο “Break Up” αναζητά μια θέση στο πάνθεο των σημαντικών και εναλλακτικών, δισκογραφικών συνεργασιών. Το θέμα δεν είναι αν θα τα καταφέρει, αλλά αν έχει τις προδιαγραφές. Ο Pete Yorn εμπνεύστηκε την ιδέα για δύο ανθρώπους που τραγουδούν μαζί για τη σχέση τους από την διαχρονική σύμπραξη των Serge Gainsbourg και Brigitte Bardot πίσω στο 1967 και 1968. Η μούσα του δεν θα μπορούσε λοιπόν να είναι άλλη από την πολυτάλαντη τελικά Scarlett, η οποία αποδεικνύεται έξυπνη, αν όχι ερμηνευτικά δεινή. Η ορθοφωνία και οι ψηλές νότες δεν είναι το ατού της, από την άλλη όμως διαθέτει έναν αισθησιασμό στη φωνή της, που θα ζήλευε μέχρι και η κατιούσα καριέρα της λειψής πλην τίμιας πλέον Amy Winehouse. Και αν συνυπολογίσει κανείς ότι όλα τα φωνητικά της τα ηχογράφησε μέσα σε δύο απογεύματα, γιατί να προβούμε σε (επι)κρίσεις; Η γενική αίσθηση του δίσκου είναι τόσο feel-good που ξεχνάς για λίγο τους δημιουργούς του και επικεντρώνεσαι στο να περάσεις καλά και να χαλαρώσεις. Η indie pop-rock στα καλύτερά της; Ασφαλώς και όχι. Αλλά γιατί θα πρέπει να έχει ως έτσι για να είναι καλή η μουσική ενός δίσκου; Άκου τα “Relator”, “Blackie’s Dead” και “Someday”. Και για να μη ξεχάσω: Scarlett – Θεά!
DOWN LOADZ εδω

"The Resistance" Muse

Τελικά τι σημαίνει κάνω κριτική; Κατά πόσο η προσωπική σου τραγωδία (π.χ., συγκρούσεις στο γραφείο, στο σπίτι και στο κρεβάτι) επηρεάζει τα λεγόμενα σου; Ποιοι είναι αρκετά ώριμοι ώστε να μην σε πάρουν τελείως στα σοβαρά αλλά και να σημειώσουν τα ουσιαστικά των γραφομενων σου; Ποιος σκότωσε τον Κενεντυ; Άσχετο αλλά όλα μια απορία είναι. Νεοφερμένη άποψη τούτη εδώ.
Η σημερινή μας ερώτηση είναι γιατί οι Muse με αυτό τον δίσκο δεν πάνε καρφί στα ράφια των σπιτιών ως το ok computer του 2009; Γιατί σου λέει είναι κάπως σαν επανάληψη όλα τα κομμάτια. Δεν το εντόπισα αυτό αν και χασμουρήθηκα λίγο. Βέβαια χασμουριέμαι ακόμα και σήμερα και στο No surprises αλλά αυτό μάλλον έχει να κάνει με την έλλειψη ύπνου.
Ας πάμε στα δεδομένα γιατί από προσωπικές απόψεις άλλο τίποτα.
Δίσκος με 11 tracks, χωρισμένος σε δυο μέρη αν και concept στο σύνολο του. με τα 3 τελευταία να αποτελούν το 2^ο μέρος και παράλληλα μια μίνι-συμφωνία που ονομάζεται Exogenesis!
Όπως καταλαβαίνεις αυτή την φορά εκτός από τις tech κοφτές κιθάρες, τις απλές μελωδίες, τα γεμίσματα με συνθια και τα πιανάκια που περιφέρονται δεξιά και αριστερά, και τους ερμηνευτικούς λυγμούς του Bellamy, έχουμε και την υπερβολή της ατμόσφαιρας, των pads και της ορχήστρας. Πληροφορίες τύπου «40 άτομα ορχήστρα έπαιξαν στο Resistance(αυτό είναι το όνομα του άλμπουμ), σίγουρα σου είναι αδιάφορες αλλά δίνουν μια ακόμα αφορμή για το βλέμμα αγελάδα-που-εντυπωσιάστηκε το οποίο και θα σου μείνει στη φάτσα σαν μπουν οι πρώτες νότες του Uprising που ανοίγει την νέα δουλειά των Muse. Φυσικά και δεν είναι πρωτοπόροι, αλλά είναι φορές που δεν σε νοιάζει το ακαδημαϊκών την υπόθεσης (τις περισσότερες είναι η αλήθεια), αλλά το good feeling που στην περίπτωση αυτή έρχεται με δύναμη.
Μιλάμε λοιπόν για μια κυκλοφορία που τα αξίζει τα λεφτά της και περισσότερο στην Limited edition, που έχει όλα τα καλούδια (DVD, USB, etc…).

Κατεβασε το εδω

Αν σου αρέσει πρωτίστως η φωνή του Bellamy, που δεν την λες και καμιά συνηθισμένη, και έπειτα το electro indie που παίζουν. Σαν να έκανε παιδί η Goldfrapp με τους NIN και δεν το βάφτισε κάνας τρελός παπάς ραπερ, αλλά ο συχωρεμένος ο Mackenzie!!!

"Backspacer" Pearl Jam

Αυτό που παθαίνεις με κάθε δίσκο των Pearl Jam είναι απλά να μένεις με το στόμα ανοιχτό. Εντάξει έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία σε αυτό το συγκρότημα μιας και είναι συνδεδεμένο άρρηκτα με την εφηβεία μου και το ακολουθώ από τότε που φορούσα Μαρτινς άρβυλα και καρό πουκάμισα. Παραδέξου όμως, πως μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα επιδραστικότερα και συνεπέστερα, εν ενεργεία σχήματα στον χώρο του σκληρού ήχου.
Με αφετηρία τα εξυπνότερα γρατσουνίσματα στο Seattle των 90s και το ανυπέρβλητο Ten , πέρασαν στην ωριμότητα του No Code και έπειτα στις συνεργασίες με τον Neil Young και τον πόλεμο με τις δισκογραφικές. Σήμερα το παρεακι συνεχίζει τον δρόμο του ως μια ομάδα αδιάσπαστη, τουλάχιστον φαινομενικά, παράγοντας τόνους φορτισμένων συναισθηματικά μελωδιών, πάντα συνεργατικά ή και συνεργικά θα μπορούσες να πεις!
Έτσι επιστρέφουν και φέτος, στο 9ο άλμπουμ τους, ξανά με παραγωγή του Brendan O'Brien και μας κάνουν την χάρη να προσφέρουν στα ταλαιπωρημένα αυτάκια μας ένα δίσκο με απλό σκληρό ροκ και φανερή για άλλη μια φορά την αγάπη τους στο surf rock , την country και το punk rock προσθέτοντας κάτι ακόμα. Την ποπ. Δεν εννοώ βέβαια τη ποπ της Britney αλλά το συστατικό που κάνει τις συνθέσεις τους πιο mainstream.
Ο Vedder τραγουδά σχεδόν σαν να πάει τον χρόνο πίσω, οι Gossard, Cameron, McCready και Ament παίζουν αριστουργηματικά ανεπιδευτα και η παραγωγή κάνει τους Maroon 5 να μοιάζουν Βαγγέλης Παπαθανασιου. Έχω πραγματικά ξαναβρεί τον παλιό μου ενθουσιασμό για αυτό το γκρουπ.
Το άλμπουμ ακούγεται μονοκοπανιά και διαλέγω ως μοναδική μέτρια στιγμή το σχετικά αδιάφορο "The Fixer",το οποίο επέλεξαν για 1ο single οι αθεόφοβοι, με τον Cameron Crowe (Jerry Maguire, Almost Famous) να σκηνοθετεί το video clip. Ως κορυφαίο προτείνεται το "Speed of Sound" όπου και γίνεται η μια και μοναδική(αν δεν συνυπολογίσουμε το ελαφρώς διαφορετικό για αυτούς "Force of Nature") παρέκκλιση από την απλότητα του όλου εγχειρήματος και κλείνουν λιγάκι το μάτι στα synths και την κονσόλα αλλά μην φανταστείς και πολύ περίεργα πράγματα. Ίσως να θελαν να σου αφήσουν και μια new wave γεύση, όπως δήλωσαν και οι ίδιοι, ποιος ξέρει;
Κατέβασε το εδώ!!!

Αν σου αρέσουν οι Pearl Jam και τέλος! Μα άκου την εκπληκτική ακόμα φωνή του Eddie στο τελευταίο "The End".