Nicki Minaj – Pink Friday: Roman Reloaded

Όταν ακούω Nicki Minaj, είναι σαν να ακούω μια κακή εκδοχή της Ke-dollar-ha μαζί με μια ακόμα χειρότερη εκδοχή της Lil’ Kim. Αυτό για να ξεκαθαρίσω πως ξεκίνησα να ακούω το album έτοιμος να κράξω σαν να μην υπάρχει αύριο. Τελικά, βρήκα τον εαυτό μου να γουστάρει. Δεν ξαναβάζω ταμπέλα ποτέ, τέλος (not).

Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να μελετήσεις σε βάθος στο “Roman Reloaded”. Υπάρχουν εθιστικά beats, υπάρχουν minimal παραγωγές τύπου Neptunes και Missy/Timbaland στο “Supa dupa fly”, που θα μπορούσαν να είναι Kelis στην “Kaleidoscope” περίοδο (κι αυτό είναι big thing), και υπάρχει πολύ χιούμορ. Πολύ χιούμορ όμως, σε σημείο που γελάς μόνος και κοιτάς μήπως σε κοιτάει κανείς και φανείς ούφο. Κι αυτά, σε μια δισκογραφική φάση που όλοι το παίζουν αρτίστες και φωνάρες και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, είναι μεγάλο προσόν.

Άκου τα “Roman Holiday”, “Beez in the trap” και “Starships”, αλλά πρόσεξε την απότομη μετάβαση από τις urban παραγωγές στις πιο cheesy, γιατί μπορεί να βρεθείς στη φάση που ένα από τα δύο μέρη του album θα σε γειώσει και θα το αρνηθείς. Αν είσαι pop μέχρι το κόκκαλο όμως, θα σου αρέσει καθολικά, γιατί μέσα σε όλα τα λούσα, τους άπειρους guest, τα video-clip, την τεράστια περιφέρεια και τα φορέματα από lego, το “Pink Friday: Roman Reloaded” είναι ένας ποπ δίσκος, από αυτούς που δεν θέλουν να σε προβληματίσουν, αλλά να σε κάνουν να περάσεις καλά. Ίσως και να τον ξεχάσεις μετά από καιρό, αλλά no worries, μικρό το κακό.

p.s. Δεν έχω χειρότερο από το “Stupid Hoe”, αλλά κάνω πως δεν υπάρχει μαζί με κάνα-δυο άλλα απαράδεκτα και το ακούω πάλι.

"Χρυσαλλίδα" Κ.ΒΗΤΑ

Οι άνθρωποι που ακολουθείς πιστά είναι λίγοι. Αυτοί που τους συγχωρείς σε κάθε παραστράτημα είναι ακόμα λιγότεροι. Τους συγχωρείς γιατί έχετε αυτό το παρελθόν μαζί ή γιατί έχουν αυτό τον σεβασμό που ζητάς, προς εσένα.
Κράτα το αυτό.
   Οι καλλιτέχνες που "καταναλώνω" χωρίς δεύτερη σκέψη είναι ελάχιστοι. Και τόσο διαφορετικοί. Δύο από αυτούς ήρθαν φέτος ξανά κοντά. Ο Μ.Μάνσον κυκλοφορεί σήμερα στην Ιαπωνική έκδοσή του και από Δευτέρα σε εμάς. Ο Κ.Βήτα είναι ήδη εδώ, από την Inner Ear αυτή την φορά.
   Για αυτούς δεν δέχομαι κανένα download ή streaming. Θα αγοράζω τα cd τους ακόμα και αν τα δώσουν 25αδα σε tower.
   Πήρα λοιπόν την "Χρυσαλλίδα" στα χέρια μου. Έβαλα το δισκάκι στο player και πέρασα τα δάχτυλά μου απαλά πάνω από την συσκευασία. Ήρεμα χρώματα. Χαρτί. Η εικονογράφηση του Κωνσταντίνου. Οι στίχοι στο χέρι. Φαντάζομαι ένα Bic στυλό. Τους γραφίστες να αφαιρούν μουντζούρες από τα χειρόγραφα. Φαντάζομαι ψέμματα και αλήθειες. Δεν πειράζει. Άσε με. Έτσι πρέπει.
Μετά "μια βαθιά βουτιά/πέφτω στα νερά" (Το Τζιτζίκι).
   Οι σόλο δουλειές του Βήτα ήταν ένα ταξίδι. Από την ηλεκτρονική δικτατορία στην επέλαση των φυσικών οργάνων. Από το drum 'n bass στην folk. Από την μελαγχολία στις επιθέσεις θετικής ενέργειας. Από τα πειραματικά instrumental στις μπαλάντες μιας κιθάρας. Και κάπου εκεί χάθηκε και η ισορροπία. Ως ένας άνθρωπος που αγαπώ υπερβολικά σχεδόν όσα έχει κάνει ο Κ.Βήτα, οφείλω να πω πως έχει και μέτριες δουλειές, αλλά ποτέ κακές. Γιατί απλά σεβάστηκε πρώτα τον εαυτό του και επομένως εσένα, εμένα, όλους μας.
Και φτάνουμε στο σήμερα.
"Επέστρεφε"!
   Η "Χρυσαλλίδα" είναι μια δουλειά με συνοχή. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν είναι περισσότερο ηλεκτρονικών καταβολών (που είναι). Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν είναι περισσότερο ευφορική (που είναι). Σημασία έχει ότι ο δίσκος είναι φρέσκος, είναι σημερινός. Φοράει τα protools του αλλά δεν τον φοράνε, ντύνεται και τις κιθάρες του σε αρκετά σημεία αλλά δεν είναι ξένο σώμα. Έχει μια ντίσκο φάνκ χαριτωμενιά αλλά και στίχους που σε πετάνε πίσω στο γκρι τσιμέντο της πόλης. Ο Κ.Βήτα τραγουδάει σε όλα τα κομμάτια, έχοντας αφήσει μόνο μια παρλάτα για το τέλος (Όλες Αυτές Τις Νύχτες)και κανείς δεν παραπονιέται.
   Όλα είναι τόσο απλά και αβίαστα σε αυτό τον δίσκο. Για αυτό και δεν έχει πατηθεί ακόμα το stop και είναι έτοιμος να περάσει "από τα ακουστικά μου στην αιωνιότητα"

   Αν σου αρέσει ο Κ.Βήτα, που είναι από μόνος του μουσικό είδος, ήρθε η ώρα να αποκαθηλώσεις την Άγρια Χλόη από την θέση της και εκεί να βάλεις την Χρυσαλλίδα. Σειρά έχει το Για σένα με Αγάπη, ε;

και η φωνή της Μαίρης Χρονοπούλου απλά κάνει το κλίκ, ετσι δεν είναι Τζιτζίκι;

"Boys&Girls" Alabama Shakes

Τους Αθηναίους από την Τζώρτζια, τους ξέρεις, ε;
Τους Αθηναίους από την Αλαμπάμα όμως;

Μπόρεί βέβαια όλο και κάτι να πήρε το αυτί σου για τους Alabama Shakes και την πρώτη τους δουλειά "Boys & Girls".
Το MTV τους έβαλε στους Artists To Watch In 2012, ο Jack White τους έκλεισε στην δισκογραφική του και ο δίσκος τους έσκασε στην 16η θέση του αμερικάνικου Billboard.

Τι έχουμε εδώ; Ενα blues rock που τα σπάει. Απλό, σύντομο και εθιστικό. Δυο κιθάρες, ενα μπάσσο, μία ντράμς και μια φωνή.
Ω, αυτή η φωνή.
Η Brittany Howard θα μπορούσε άνετα να μας συστηθεί και ως μια πιο butch Sugah Spank -αν δεν παινέψουμε και την δικιά μας Αθηναία, ποιόν θα παινεψουμε;-, και βέβαια δεν χρειάζεται καν να μας πεί τις μεγάλες της αγάπες, όπως η Janis (Νίκο, μπορείς να αποσυρθείς τώρα), ο Otis, η Etta και τα άλλα πονεμένα παιδιά.

Φυσικά και εσύ (σε μένα μιλάω τώρα), που δεν το πολυαγαπάς το παρελθόν και όλους αυτούς τους καλλιτέχνες που μοιάζουν να νοσταλγούν και τίποτα άλλο, θα έρθεις και θα σκεφτείς "Πω, πω ρε φίλε! Πάλι ξαναζεσταμένο φαϊ;". Ε, λοιπόν ναι! Ξαναζεσταμένο. Τουλάχιστον εδώ το πετύχαμε στο "αλάτι".

Αν σου αρέσει το "παραδοσιακό" αμερικάνικο blues-rock. Ετσι όπως το θυμάσαι. Ακριβώς όμως.

Melanie Fiona – The MF Life

Με τον αέρα μιας νικήτριας Grammy από το πουθενά και με το ταλέντο μιας outcast ερμηνεύτριας, που ποτέ δεν έκανε κάτι εύκολο κι εμπορικό, η Melanie Fiona κυκλοφορεί τρία χρόνια μετά το θριαμβευτικό ντεμπούτο της το δεύτερο album της, “The MF Life”. Με λιγότερα σουξέ στο ενεργητικό του και με συνθέσεις που χτίζονται με την τρίτη και τέταρτη ακρόαση, ο δίσκος σε βυθίζει στο μοναδικό πράγμα που είναι συμπαντικό, αληθινό και το ίδιο καθαρό για όλους – τον έρωτα και τις επιπτώσεις αυτού. Αλλά όχι γλυκανάλατα, όχι συμβατικά, αλλά σκληρά και παθιασμένα, όπως του αρμόζει.

Μην περιμένεις να βρεις εδώ “Give it to me right” και “Monday Morning”. Μην περιμένεις να βρεις r’n’b anthems αμερικάνικα, από αυτά που θα έλεγε η Beyonce και η Rihanna. Εδώ θα βρεις βρώμικα drums, θα βρεις βρώμικα φωνητικά, θα βρεις κιθάρες, θα βρεις soul καταβολές άλλων εποχών, θα βρεις τον πόνο της Aretha και της Etta, θα βρεις ό,τι κάνει τον δίσκο μοναδικό στο είδος του, ακόμα κι αν η πρώτη ακρόαση δεν θα σε οδηγήσει αμέσως εκεί. Στο είπα πως θέλει προσπάθεια, για να τον εκτιμήσεις στην ολοκληρία του.

Θα ‘νιώσεις’ με το “4 AM”. Θα πληγωθείς με το “Wrong Side of a Love Song". Θα αναθαρρήσεις με το εκπληκτικό “Change the record” μαζί με τον B.o.B. (που τελικά ό,τι αγγίζει, γίνεται χρυσός) και θα ανακαλύψεις τις πιο καλοδουλεμένες μαύρες παραγωγές εδώ και πολύ καιρό από μια πλειάδα ανθρώπων, που βρήκαν στη φωνή της Melanie τη μούσα τους (βλέπε τον πάντα συνεπή Salaam Remi στο “Running” μαζί με τον Nas).

Δεν συνεχίζω την πάρλα, παρ’ τον, άκουσέ τον, λιώσε τον αν μπορείς, κάνε ό,τι περνάει από το χέρι σου, για να καταλάβεις το μεγαλείο του “The MF Life”. Θα το πάθεις στο “Bones” το μεγάλο κακό; Θα το πάθεις νωρίτερα ή αργότερα; Θα το πάθεις όμως, δεν υπάρχει περίπτωση, στο υπόσχομαι.

Birdy – Birdy

Προσπαθούσα να βρω μια αφορμή για να γράψω για τη Birdy, αλλά δεν έβρισκα. Δεν την πήρα πολύ στα σοβαρά όταν την άκουσα, όχι γιατί δεν μου άρεσε, αλλά γιατί σιχάθηκα να ακούω (πάλι) «Η νέα Adele», ήμαρτον πια. Μέχρι που πέρασε λίγο ο καιρός, την επεξεργάστηκα, την αγάπησα, της αφαίρεσα με δική μου πρωτοβουλία τη ρετσινιά της Adele και αποφάσισα πως δεν θα γράψω ποτέ για το ντεμπούτο της, αφού πέρασε ο καιρός. Not! Την περασμένη Πέμπτη μπήκε στα αμερικάνικα charts για πρώτη φορά (στη θέση 62) και με αφορμή το Billboard, ιδού το review…

Δεν φτάνει που δεν είναι η νέα Adele, δεν είναι καν η νέα Laura Marling. Δεν είναι τίποτα βασικά, ας σταματήσουμε να το κάνουμε αυτό. Καλές οι αναφορές και οι συγκρίσεις, αφού έτσι μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα κάτι που ακούμε ή βλέπουμε, αλλά ας δώσουμε βάση στην ουσία. Κι η ουσία είναι πως πρόκειται για έναν πολύ καλό δίσκο με διασκευές από μία 16χρονη Αγγλιδούλα, που ξέρει να τραγουδάει με την ψυχή της, κάνοντας τα φαλτσέτα τόσο γοητευτικά όσο ποτέ.

Η διαδικασία της κυκλοφορίας ενός cover album μου φέρνει στο νου το “Soul sessions” της Joss Stone, οπότε έχω την εντύπωση πως σύντομα θα κυκλοφορήσει και δουλειά με δικές της συνθέσεις. Το αηδόνι στο λαρύγγι της Birdy είναι καταλυτικό για να αγαπήσεις την ηχογράφηση. Το θέμα είναι να μην πέσεις στην παγίδα είτε να συγκρίνεις τα covers με τα πρωτότυπα κομμάτια, οπότε και να είσαι αυστηρός, είτε να σου αρέσουν τόσο τα πρωτότυπα, που να μπεις στη διαδικασία να τα αγαπήσεις έτσι κι αλλιώς, ανεξάρτητα με την καλλιτεχνική τους αξία. Εδώ, βέβαια, δεν έχεις και πολλές επιλογές.

Το folk γυμνασιοκόριτσο τραγουδάει και παίζει έξυπνα με το πιάνο της κομμάτια των αγαπημένων Phoenix, των Fleet Foxes, των The xx, της έκπληξης των φετινών Grammy και της φετινής Blogovision, Bon Iver, αλλά και πολλών άλλων. Τα πλαισιώνει ενίοτε με μπάντα κι ενίοτε μόνο με τη φωνή της, αλλά όπως και να ’χει, στο τέλος μόνο η ευαισθησία της σου μένει κι αυτή είναι η ουσία.

Ξέρω, έχουν βγει τόσες κοπέλες που κάνουν το ίδιο πράγμα, που βαριέσαι να βλέπεις και να ακούς τραγουδοποιούς και τα συναφή με όμορφα μαλλιά να τραγουδάνε τα αγαπημένα σου τραγούδια ξανά και ξανά. Ε, μέσα στην υπερπροσφορά, πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε το καλό το πράγμα. Κι αυτό είναι καλό. Πολύ καλό.

Schadenfreude/χαίρομαι με τη λύπη σου

Schadenfreude/χαίρομαι με τη λύπη σου:
Η γερμανική λέξη Schadenfreude (/ˈʃɑːdənfrɔɪdə/) χρησιμοποιείται 'δανεική' στα αγγλικά ως ουσιαστικό για να δηλώσει τη χαρά με την λύπη του άλλου. Πρόκειται για την έννοια της κατά Αριστοτέλη επιχαιρεκακίας, η οποία διακρίνεται από τον φθόνο κα...ι τη νέμεσι. Στα 'Ηθικά Νικομάχεια' ο Αριστοτέλης εισηγείται τη νέμεσι ως τη δυσαρέσκεια με την αδικαιολόγητη καλή τύχη του άλλου και το φθόνο ως την ενόχληση για κάθε καλή τύχη. Η επιχαιρεκακία όμως ειναι η χαρά με την κακοτυχία του άλλου.

Χαίρομαι που δεν είμαι στην θέση σου, χαίρομαι που δεν είμαι εσύ, χαίρομαι που πονάς, χαίρομαι που ακυρώνεσαι, χαίρομαι που χάνεις, χαίρομαι που πέφτεις. Και τι είδους χαρά ειναι αυτή; Η χαρά σαν συναίσθημα ειναι μια κατάφαση, μια γιορτή για τη ζωή. Η χαρά με την λύπη του άλλου σε τι λέει ναι και τι γιορτάζει; Ποια χαρά θρέφεται με την ακύρωση και την καταστροφή που πλήττει το Εσύ;

Ένα Ναι γεμάτο από Όχι. Ανακλαστική αντιπαράθεση. Χαρά πανάρχαια, πρωτόγονη, χθόνια, άγρια. Χαρά τυχαία, απρόσμενη, πηγαία. Απόγνωση. Ψεύτικη αυτάρκεια. Επιβεβαίωση από το πουθενά. (Γιατί δεν πρόλαβες το ασανσέρ, γιατί σου έπεσε το παγωτό, γιατί σου χύθηκε ο καφές). Χαρά κενή, μελαγχολική, μοναχική, άκυρη.

Οπότε;
Αυτάρεσκη επιθετικότητα ή κρυμμένη θλίψη;
Χαρά απάνθρωπη ή ανθρώπινη;

Μεγαλώνοντας και ζώντας στην Ελλάδα, ταξιδεύοντας στο εξωτερικό και σερφάροντας στο διαδίκτυο, αναπτύξαμε συνταγές επιβίωσης. Κάποιες μηχανικά τις ακολουθούμε ακόμη, άλλες αναγκαστήκαμε να τις προσαρμόσουμε, αρκετές τις ψάχνουμε ακόμη. Μέσα από όλα αυτά έχουν βιωθεί το Εγώ και το Εσύ του Schadenfreude, εμπειρίες κρυφές και οικείες.

Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην έκθεση οπτικοποιούν τις προσωπικές τους ερμηνείες για την επιχαιρεκακία. Προσεγγίζοντας καθημερινές συνήθειες, αναζητούν εικόνες και ανιχνεύουν έτσι το παράλογο του Schadenfreude.

Επιμέλεια έκθεσης:
Νίνα Κοταμανίδου, Ελευθερία Αλεξανδρή

Συμμετέχουν:
Ελευθερία Αλεξανδρή, Κέλλυ Αρναουτάκη, Άννα Γιαρμενίτη, Γιάννης Δραγασάκης, Αντώνης Κοσμαδάκης, Νίνα Κοταμανίδου, Χρύσα Λαμπρακοπούλου, Φρύνη Μουζακίτου, Ηλίας Μαλασίδης, Αντώνης Μίγκος, Αντώνης Παπαδόπουλος, Ντίντα Παπαλεξάνδρου, Μιχαήλ Παρλαμάς, 'Ερη Σκυργιάννη, Ολυμπία Τοπτσίδου, Gm Τουλιάτου

Ώρες λειτουργίας:
Δευτέρα-Κυριακή 14:00-21:00

CAMP Contemporary Art Meeting Point
4 Efpolidos & 2 Apellou str., Kotzia Square, 105 51 Athens, Greece

Grimes – Visions

Δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια αυτό που μου δίνει σε συναίσθημα αυτός ο δίσκος. Είναι σαν να παίρνεις τα πιο έντονα χρώματα της Άνοιξης μετά από τρέξιμο στο αγαπημένο σου πάρκο, να τα βάζεις μέσα σε ένα ανθρώπινο γυναικείο σώμα, να τα βγάζεις από το στόμα του με τη μορφή ασαφών ήχων, έπειτα να συλλέγεις εικόνες από το πιο ονειρικό σκηνικό του Hayao Miyazaki που ποτέ δεν έχεις δει και να τα κάνεις όλα μαζί import μέσα σε έναν υπολογιστή, χωρίς να μπορείς να φανταστείς τι ακριβώς θα ακούσεις στο τέλος. Κι αυτός είναι ο πιο απλός τρόπος που μπορώ να το περιγράψω.

Όσο ακούω το “Visions”, οι προφανείς ομοιότητες με Bat For Lashes, Lykke Li και Röyksopp εξαφανίζονται σιγά-σιγά. Τη θέση τους παίρνουν φουτουριστικές παραγωγές με συναίσθημα, φωνές βγαλμένες μέσα από λαρύγγια ξωτικών, 80’s drum machines και μια έντονη αίσθηση πως πρόκειται για σκοτεινή, σκανδιναβική pop. Not! Η Grimes είναι Καναδή και αυτή η τρίτη full-length απόπειρά της έχει σκοπό να τη βάλει από νωρίς στο παιχνίδι για τα καλύτερα albums του 2012.

Ο δίσκος ηχογραφήθηκε μέσα σε διάστημα τριών εβδομάδων στο home studio της 24χρονης και την παραγωγή έκανε η ίδια με τον manager της, Sebastian Cowan.