Nicki Minaj - The Pinkprint

Nicki Minaj is angry. Oh, she is so damn angry! Or is this just a post-angry album and she's just fine? I'm confused. I don't like her anyways, but when you like something from someone you don't like, doesn't this mean that it might actually be good? Or is it just because I like this music genre and it's easy for me to like it? Crap.

When I heard "Anaconda" for the first time, I thought "This is one of the worst things I have ever heard". And I am a human being who has listened to a whole Aqua album. And a whole B*Witched album. Even a whole David Guetta album. I am patient when it comes to music and new albums. So when "The Pinkprint" was released, I motivated myself to be patient on this. And I was patient. Many times. But you cannot be patient many times on something you don't like, right? So I came to a clear conclusion: "I like the new Nicki Minaj album. In fact, it's fucking brilliant."

The tracks here have melodies. Till now, most of Nicki Minaj's songs were big studio productions, collaborations with all her industry friends, butts and penises, EDM samples and videos directed by Hype Williams. This is the first time you can only focus on the deep rhythm sections and basslines, the reverbed keys and her raw lyrics. It's just that and nothing more. And it's more than enough.

"Four Door Aventador" is something Missy Elliott could have recorded and it's addictive till the last kick. In "The Crying Game" Minaj has used Jessie Ware's soulful vocals, something she is not repeating on the dope female anthem, "Feeling Myself", with Beyonce - highlights, both of them. At some point, you can skip "Anaconda", because it's in there. But you can dance your ass off with "Trini Dem Girls" and "The Night Is Still Young", that's acceptable. "Bed of lies" is like a Rihanna/Jay-Z collaboration and probably the most radio-friendly record in the album, while "Only" (feat. Drake, Lil Wayne & Chris Brown), the fourth official single, is probably the best hip-hop track of the year.

Take that leap of faith and try "The Pinkprint". And if you don't like it, well, "Blame it on the weatherman" (B*witched).

AnArtCalled... 8,5/10

Azealia Banks - Broke With Expensive Taste

It's been three years since we first heard of Azealia Banks and, honestly, it feels like she had gone on hiatus before she even had an album. Like M.I.A., she was a breath of fresh air in the urban and hip-hop genre, but with a sophisticated sense in her music. And then the twitter came. And her nasty mouth. And her attitude. And her unprofessionalism. Because one thing an artist has to know for sure, before he/she decides to pursue a music business career, is to be smart. And she wasn't.

Eventually, all those just postponed her album a couple of years. And - kaboom! - "Broke With Expensive Taste" has arrived! And, I have to say, it's all the things an artist like herself can provide today to the charts - electronic production, rap/sung vocals, salsa attitude. A good girl gone bad, gone good again in order to have an album, gone bad again for the recordings, gone good again so that she can promote the songs (she started with a tweet, oh well...).

Like Missy Elliott, Lauryn Hill, M.I.A. and Nicki Minaj, she sings. She is not as soulful as Missy and Lauryn, not as pop as Nicki, not as discreet as M.I.A. She is purely aggressive and she does her own caribbean hip-hop thing, as you can identify in the first two tracks, "Idle Delilah" and "Gimme a chance". She is rapping her heart out in the middle of the hearing ("Heavy Metal and Reflective", "Bbd", "Ice Princess") and just before it turns out to be all about hip-hop, it's all about witch hop and dance music again.

Azealia Banks is a versatile artist and she is, hypothetically, just begining to understand this. Her debut sounds like everything you would bargain for. So maybe next time she is smart enough not to waste another two or three years to release an album and thus (probably) she can be the pioneer she has always wanted to be.

p.s. "Nude Beach a Go-Go", masterpiece.

AnArtCalled... 8,5/10

Nicki Minaj – Pink Friday: Roman Reloaded

Όταν ακούω Nicki Minaj, είναι σαν να ακούω μια κακή εκδοχή της Ke-dollar-ha μαζί με μια ακόμα χειρότερη εκδοχή της Lil’ Kim. Αυτό για να ξεκαθαρίσω πως ξεκίνησα να ακούω το album έτοιμος να κράξω σαν να μην υπάρχει αύριο. Τελικά, βρήκα τον εαυτό μου να γουστάρει. Δεν ξαναβάζω ταμπέλα ποτέ, τέλος (not).

Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να μελετήσεις σε βάθος στο “Roman Reloaded”. Υπάρχουν εθιστικά beats, υπάρχουν minimal παραγωγές τύπου Neptunes και Missy/Timbaland στο “Supa dupa fly”, που θα μπορούσαν να είναι Kelis στην “Kaleidoscope” περίοδο (κι αυτό είναι big thing), και υπάρχει πολύ χιούμορ. Πολύ χιούμορ όμως, σε σημείο που γελάς μόνος και κοιτάς μήπως σε κοιτάει κανείς και φανείς ούφο. Κι αυτά, σε μια δισκογραφική φάση που όλοι το παίζουν αρτίστες και φωνάρες και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, είναι μεγάλο προσόν.

Άκου τα “Roman Holiday”, “Beez in the trap” και “Starships”, αλλά πρόσεξε την απότομη μετάβαση από τις urban παραγωγές στις πιο cheesy, γιατί μπορεί να βρεθείς στη φάση που ένα από τα δύο μέρη του album θα σε γειώσει και θα το αρνηθείς. Αν είσαι pop μέχρι το κόκκαλο όμως, θα σου αρέσει καθολικά, γιατί μέσα σε όλα τα λούσα, τους άπειρους guest, τα video-clip, την τεράστια περιφέρεια και τα φορέματα από lego, το “Pink Friday: Roman Reloaded” είναι ένας ποπ δίσκος, από αυτούς που δεν θέλουν να σε προβληματίσουν, αλλά να σε κάνουν να περάσεις καλά. Ίσως και να τον ξεχάσεις μετά από καιρό, αλλά no worries, μικρό το κακό.

p.s. Δεν έχω χειρότερο από το “Stupid Hoe”, αλλά κάνω πως δεν υπάρχει μαζί με κάνα-δυο άλλα απαράδεκτα και το ακούω πάλι.

Madonna – MDNA

Πόσο κακώς που ακούμε ένα δείγμα μιας δουλειάς και αμέσως πέφτουμε με τα μούτρα να τη φάμε. Ε, αυτό μου συνέβη και με τη νέα Madonna. Φλύκταινες έβγαλα σαν άκουσαν τα αυτιά μου κι είδαν τα μάτια μου το πόσο πιπίνι θέλει απεγνωσμένα να το παίξει στα 53 της χρόνια με το μετριότατο πρώτο single. Μωρή κόρη του Ciccone, δεν είσαι “girl” πια, πάρτο χαμπάρι και βάλε και τη λέξη (old) woman στα λόγια σου. Και μετά από το παραλήρημα, ας μπω στο ζουμί…

Η ιεραρχία έχει ως εξής: Όπου ακούσεις χλιαρά ποπάκια τύπου “Give me all your luvin” και “I don’t give A” (και τα δύο με Nicki Minaj, παραμάσχαλα την πήρε), θα βρεις Martin Solveig. Όπου ακούσεις γυαλιστερές παραγωγές έτοιμες για clubs και διαθέσιμες για remix, θα βρεις Benassi, που παραδόξως για τα γούστα μου δίνει ένα super track που το μυρίζομαι και για single, το “I’m addicted”. Όπου ακούσεις σκοτεινές ατμόσφαιρες, killers pads, πιο σκληρές προσεγγίσεις στον ήχο και κάτι που σου φέρνει στο νου “Ray of light” και “American Life” από Mirwais, θα βρεις William Orbit (εκτός από το χρυσόσφαιρο και συμπαθές “Masterpiece” που κινείται σε πιο soft μοτίβο). Εντάξει, έκανε κι αυτός το ατόπημά του και λέγεται “I’m a sinner”, αλλά μέσα σ’ όλη την αψεγάδιαστη παραγωγή, το παραβλέπω.

Το θέμα με το “MDNA” είναι πως συνολικά κι ενώ πρόκειται για μια δουλειά που συμμετέχει ένα σωρό κόσμος, η ομοιογένειά του είναι πρωτοφανής, κάτι που είχα να ακούσω σε δίσκο της Madonna από το “Confessions…”. Αυτό που κάνει τη ζημιά για να το δεχτώ ως δισκάρα (που θα μπορούσε να είναι κάτω από άλλες συνθήκες) είναι η κοιλιά στη μέση της ακρόασης με στιγμές όπως τα “Turn up the radio”, “Give me all your luvin” και “Superstar”. Κι αν πολλά tracks είναι διαμαντάκια (άκου “Falling free”), όταν το βάζεις στο repeat και ακούς ξανά τη Minaj να ‘πνίγεται’ και να σκέφτεσαι να της δώσεις ένα ποτήρι νερό μη πάθει τίποτα, ενώ εσένα σε πνίγουν οι απερισκεψίες σε συγκεκριμένες συνθέσεις, ξενερώνεις που το “MDNA” δεν μπορεί να φτάσει το ύψος του “Ray of light”, του “Confessions…” και του “Music”. Γιατί θα μπορούσε, αυτό είναι το θέμα.

p.s. τα bonus tracks που κατέβασα είναι αυτά που θα μπορούσαν να κάνουν το “MDNA” δισκάρα.