Róisín Murphy-Gagarin 205, 08/11/08

Στη Λιοσίων κόσμος μαζεμένος στο 205. Μαζευεται και η παρέα. Εξαντλήθηκαν όλα τα εισιτήρια άρα η παρέα είναι μεγάλη φίλε. Παρόλα αυτά το Gagarin είναι ένας άνετος χώρος με πολύ καλό σύστημα εξαερισμού άρα πρόβλημα κανένα.
Γκρίνιαξα λίγο γιατί από τις εννιά που θα ξεκινούσε η συναυλία με τις Marsheaux, το τραβήξανε από τα μαλλιά και κατά τις δέκα άρχισαν να παίζουν. Δεν μου αρέσουν έχω να δηλώσω. Όχι για την μουσική. Καλές είναι από αυτή την πλευρά. Εθιστικες. Το ενοχλητικό είναι αυτές οι φωνές, που φωνές δεν τις λες. Άσε που δεν καταλαβαίνεις τι λένε- κλασσικό πρόβλημα με τα περισσότερα ελληνικά αγγλόφωνα σχήματα. Πάλι καλά έπαιξαν λίγο και είναι τρομερές περσονες σκηνικά και ας μην κουνιούνται παρά ελάχιστο.
Ακολούθησε πάλι μικρή (;) αναμονή.
Μετά το χάος με την πιο καλή έννοια που είχε ποτέ το χαος.
Η εκπληκτική Roisin έσκασε μύτη . Δεν έχω λόγια. Θα το παλέψω όμως.
Δεν την είχα δει το καλοκαίρι αλλά είχα ακούσει τα καλύτερα. «Θα ακούσεις ότι ακριβώς ακούς και σπίτι σου» μου είπε ο φίλος Μάριος. Ευτυχώς δεν ήταν ότι ακούω σπίτι όταν βάζω το ασύλληπτο τελευταίο της άλμπουμ. Άκουσα -πόσες φορές χρησιμοποίησα το ρήμα "ακούω"; -φοβερές διασκευές των κομματιών της. Όχι αποδομησεις σε πλήρη έκταση. Κάτι μάλλον σαν φρεσκάρισμα. Πάνω σε έναν τρομερά χορευτικό και ηλεκτρονικό δίσκο χώρεσαν εκρήξεις ροκ παράνοιας, trance synths, τζαζ ιντερλούδια και ένα σετακι ακουστικών εκτελέσεων.
Ασχολήθηκε αρκετά, έως υπερβολικά και με τον προηγούμενο δίσκο της και καθόλου με τους Moloko. Αυτό της το χρεώνω ως λάθος αν και κάτι ξέρει εκείνη παραπάνω.
Κερασάκι στην τούρτα η διασκευή του “Slave to Love” του Bryan Ferry.
Αλλά πάνω από όλα, αυτό που ενθουσίασε τους πάντες ήταν η παράσταση που παρουσίασε. Αλλάζοντας ρούχα στην σκηνή και με την βοήθεια των δυο ζουμερών κοριτσιών που κάνουν φωνητικά, η νέα ιέρεια της “mature pop” μπαινοβγαίνει σε ρόλους σαν…–πάλι δεν έχω λόγια. Δες όλα τα βίντεο στο youtube. Αν και πάλι δύσκολα θα το συλλάβεις αυτό που παρουσιάζει και εκπέμπει. Πρέπει να την δεις.
Την επόμενη φορά –γιατί θα ξαναέρθει στο λέω με σιγουριά διότι εξελίσσεται σε αυτό που ήταν οι Puressence για την Ελλάδα πριν από μια πενταετία.
Α, και μην ξεχάσω. Θα ήθελα και άλλο ένα encore ρε παιδιά. Εντάξει;

"Βικτωρια" στερεο νοβα

Εδώ και καιρό η συζήτηση γύριζε γύρω από μια επικείμενη επανένωση. Μια συνεργασία. Μια πραγματοποίηση του ονείρου όλων. Οι στέρεο νόβα ξανά μαζί.
Τίποτα τέτοιο δεν έχει γίνει ακόμα. Αλλά έγινε η «Βικτωρια».
Μια συλλογή. Διαλεγμένα κομμάτια από τους δυο βασικούς. Κωνσταντίνο και Μιχάλη. Αλήθεια ο Αντώνης που είναι; Μόνο τις φωτογραφίες του βλέπω στο booklet. Φωτογραφίες προσωπικές. Η γνωστή αισθητική του συγκροτήματος. Η μεγάλη αγάπη για την πόλη και τους ανθρώπους της.
Όταν είδα το άλμπουμ ήταν σαν να γύριζα πίσω χρόνια. Το άρπαξα αμέσως. Δυο cd και ένα dvd με όλα τα βίντεο συν το σπάνιο «κυκλοτρον». Δεν γίνεται να μην το έχεις αυτό το άλμπουμ. Είτε είσαι 30ρης και σε τσιγκλάει συναισθηματικά, είτε είσαι 20αρης και δεν τους έδωσες ποτέ ιδιαίτερη σημασία. Άλλωστε η δισκογραφία τους είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί πια. Δεν θα περιμένουμε και πολύ όμως γιατί ετοιμάζουν και επανακυκλοφορία όλων των δίσκων τους με επιμέλεια των ιδίων.
Πάνω από δέκα χρόνια οι συνθέσεις τους παραμένουν σε πολύ υψηλότερο επίπεδο από ολόκληρη την σημερινή νέα ηλεκτρονική σκηνή.
Περαιτέρω κριτική της μουσικής τους δεν μπορώ να κάνω. Είναι αδύνατον να σου πω, για καλλιτέχνες που επαναπροσδιόρισαν την ελληνική μουσική, που έβαλαν την ηλεκτρόνικα στις δισκοθήκες των κατά παράδοση ροκ ποπ Ελλήνων, που σημάδεψαν όχι μόνο την δικιά μου ζωή αλλά και τόσων άλλων κοντινών μου προσώπων, κάτι άλλο εκτός του ότι έχουν κατακτήσει την τελειότητα.

Αν σου αρέσει η μουσική δεν νοείται η μη παραδοχή του μεγαλείου τους.

Listen Without Prejudice – November 2008

Έφτασε και ο Νοέμβριος, πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, το κρύο δεν λέει να σφίξει, τα λεφτά λιγοστεύουν, τα έξοδα πολλαπλασιάζονται και το δώρο των εορτών φαντάζει σωτήριο για όσους τα έχουν βρει σκούρα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές και τα περιττά έξοδα (ίσως και τα περιττά κιλά με τόσο φαγητό). Μέσα στα πλαίσια λοιπόν μιας θεμιτής σπατάλης, που την βαφτίζεις περισσότερο επένδυση για να λέμε και του στραβού το δίκιο, έρχονται κάποιες νέες κυκλοφορίες κομματιών που δεν μπορείς να προσπεράσεις. Αυτές λοιπόν είναι που μας απασχολούν βασανιστικά και γλυκά τις τελευταίες ημέρες και δεν έχουμε κανένα λόγο να τις κρατήσουμε μόνο για πάρτη μας. Για πάρτε μια γεύση:

10. Kevin Rudolf Feat. Lil Wayne – Let It Rock... γιατί μας ξέφυγε τον προηγούμενο μήνα.
9. Jack White Feat. Alicia Keys – Another Way To Die… για την μεγαλειώδη παραγωγή και την παράδοξη συνεργασία – τίποτα άλλο.
8. Beyoncé – If I Were A Boy... γιατί το κομμάτι αυτό αναδεικνύει το ταλέντο και τη φωνή της (το κορμί το έχουμε χορτάσει τόσα χρόνια πια!).
7. Kanye West – Love Lockdown… γιατί πρόκειται για μια επιστροφή που θα προκαλέσει αντιδράσεις.
6. Little Jackie – The World Should Revolve Around Me... γιατί οφείλει να μην περάσει απαρατήρητο.
5. Tracy Chapman – Sing For You... γιατί η βασίλισσα της folk-pop ξέρει να γράφει καλή μουσική.
4. Dido – Don’t Believe In Love… γιατί είμαστε ερωτευμένοι με τη φωνή της.
3. Laura Izibor – From My Heart To Yours... γιατί “Ireland has soul”, όπως έγραψε και το Rolling Stone.
2. Antony And The Johnsons – Another World... γιατί ο άνθρωπος αυτός και η μπάντα του επαναπροσδιορίζουν την pop αισθητική – τέλος.
1. Janelle Monae – Many Moons… γιατί όταν το ακούμε και όταν το βλέπουμε (κυρίως) δεν την παλεύουμε. Respect to Miss Monae!

Καλή ακρόαση… you Motherfunkerz!

"4:13 dream" the Cure

Μετά από τόσα χρόνια μια νέα κυκλοφορία για το συγκρότημα του κύριου Smith δεν θα περίμενε κανείς ότι θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοιο ενδιαφέρον. Οι περισσότεροι από εμάς, που αγαπάμε τους Cure, έχουμε κολλήσει σε δίσκους ορόσημα, παλιούς, άλλων εποχών. Δεν περιμένουμε κάτι καλύτερο ή έστω αντάξιο. Να όμως που φέτος όλοι μιλάγαμε για την επικείμενη κυκλοφορία τους. Λες και είχαμε ψυχανεμιστεί το πολύ καλό αποτέλεσμα.
Το “Underneath the Stars” που ανοίγει το άλμπουμ είναι ένα τραγούδι κλασσικής Cure δομής. Μια μεγάλη ανεπτυγμένη πλήρως ιδέα στην εισαγωγή, είσοδος των φωνητικών με εφε, μελαγχολία. Ακολουθεί το upbeat “The Only One” και μια σειρά από συνθέσεις αξιόλογες, αδύνατον να αδιαφορήσεις για αυτές. Έτσι όπως είναι οι δουλειές τους εδώ και μια εικοσαετία περίπου. Μισό μέρος σκοτεινιά ενός κρύου χειμωνιάτικου απογεύματος και μισό μέρος χαρά της ζωής.
Εντάξει, η φωνή του Smith είναι κουρασμένη. Αλλά πόσο μπορεί αυτό να στερήσει από τον εκπληκτικό frontman που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά, τον λυρισμό της ασύλληπτης χροιάς του; Σκέφτομαι πως όταν μια φωνή είναι τόσο ιδιαίτερη μπορεί να είναι από μόνη της ένας λόγος για να αγαπήσεις μια δισκογραφική δουλειά. Ας είναι και μέτρια δουλειά.
Η μουσική μιλάει καλύτερα μόνη της. Για αυτό εγώ σταματάω εδώ. Απλά θα συμπληρώσω ότι από αυτό τον δίσκο οι δυνατότερες στιγμές είναι τα “Freakshow”, “Siren song”, The Scream” και τα δυο πρώτα κομμάτια που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Αν σου αρέσουν τα “Wish”, “Disintegration”, “Wild Mood Things”, “Head at the Door”, δηλαδή προηγούμενες δουλειές των Cure, και αυτό γιατί δεν θυμίζει κάτι άλλο. Τίποτα άλλο. Δεν σε αφήνει να σκεφτείς κάτι άλλο. Αυτή η φωνή ζητάει αποκλειστικότητα.

"Knowle West Boy' Tricky

Ο φιλαράκος μας ο Tricky είναι πάλι μαζί μας και ευτυχώς είναι καλά. Βέβαια εμένα μου άρεσε πάρα πολύ όταν είχε και τα χάλια του τα μαύρα και τα ναρκωτικά ήταν το πρωινό του και το δεκατιανο του. Άλλα γεύματα δεν είχε.
Θυμάμαι όταν βγήκε το “Nearly God” είχαμε πάθει την πλάκα μας. Ο τύπος είχε κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ γεμάτο συμμετοχές δυναμίτες(Bjork, Neneh Cherry, Terry Hall, Alison Moyet) που έμοιαζε σαν να είχε ποτίσει τους πάντες κρακ και τους έδεσε και ένα μικρόφωνο. Το trip hop βασίλευε. Απόλυτα δικαιολογημένα.
Δεκαπέντε χρόνια μετά το αριστούργημα του και ενδιάμεσα καλά(Angels with dirty faces) και κακά άλμπουμ (Blowback) επιστρέφει με το «Knowle West Boy» και έρχεται για μια εμφάνιση στην Αθήνα στις 25/11.
Σαφέστατα πιο ανεβασμένη διάθεση στην μουσική, με ένα ‘Baby Come On’ σχεδόν dance και ένα ‘Puppy Toy’ έτοιμο για πιάνο μπαρ. Προσωπική μου κόλαση είναι το μαύρο “Past Mistake”, αν και η πιο σκοτεινή του στιγμή είναι το ‘Veronika’. Κερασάκι στην τούρτα η dirty sexy διασκευή στο ‘Slow’ της Kylie, έτσι για μια σίγουρη επιτυχία. Αλλά νομίζεις τον νοιάζει η επιτυχία. Μοιάζει σαν να μην πέρασε ποτέ από το μυαλό του. Αυτό το μυαλό που βουτάει στα βρώμικα νερά που μαζεύονται από την βροχή, στις λακκούβες στα πλακόστρωτα του Λονδίνου.
Αν πίστευες ότι ο Burial και το dubstep είναι ότι πιο σκοτεινό και βιομηχανικό έχεις ακούσει, τότε δεν έχεις ακούσει Tricky. Αυτή την φορά αξίζει και το καινούργιο υλικό. Πίστεψε με. Να το ακούσεις ζωντανά. Θες να ξέρεις το γιατί; Ακολούθησε με.(pass:goblin)

Αν σου αρέσει μια βόλτα μέσα στη βροχή στο κέντρο της πόλης, να έχει σκοτεινιάσει και οι δρόμοι να έχουν γεμίσει σκιές. Αυτός ο άνθρωπος με εμπνέει!!!

"Forth" The Verve

Δεν ακολούθησα ποτέ φανατικά τους Verve. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μου αρέσουν. Ακόμα και οι solo προσπάθειες του Richard Ashcroft δεν με άφησαν αδιάφορο, κυρίως βέβαια το αριστουργηματικό “A song for the lovers” του 2000. Αν λοιπόν μετά από 10 χρόνια διάλυσης, αρκετών solo επιτυχιών και αποτυχιών, ένα μεγάλο βάρος από την ιστορία που έγραψε ο δίσκος “Urban Hymns” αλλά και μια εξίσου μεγάλη αναμονή για το πολυπόθητο comeback έρχονται να μας πείσουν ότι το “Forth” είναι το δισκογραφικό γεγονός της χρονιάς, τότε θα πρέπει να το ξανασκεφτούν.
Εντάξει, δεν μιλάμε για έναν απαράδεκτο δίσκο, προς Θεού! Πως όμως μπορείς να μιλήσεις για κάτι σπουδαίο από την στιγμή που η παραγωγή βρίσκεται λίγες στιγμές μόνο μετά την διάλυση του σχήματος, πίσω στο 1998; Και δεν μιλάω για την αισθητική και την προσέγγιση του ήχου, αλλά για τη διάθεση των μελών του συγκροτήματος να πάνε τη μουσική τους μπροστά. Κι αν για ένα φεγγάρι αυτό φάνηκε να είναι δυνατό (άκου το πρώτο single “Love is noise” και το εισαγωγικό “Sit and wonder”), η συνέχεια της ακρόασης καταλήγει να είναι βαρετή. Και δεν πηγαίνω το θέμα στο ευκόλως εννοούμενο, δηλαδή το tempo (αργό όσο δεν πάει), αλλά για τις χλιαρές συνθέσεις που προσπαθούν απεγνωσμένα να ανεβάσουν το hype της κυκλοφορίας αυτής στα επίπεδα που μόνο οι ευγενείς μας πόθοι θα μπορούσαν να το ανεβάσουν. Τι κι αν περίμενα να περάσουν αρκετά λεπτά για να έρθει το πολύ καλό “Noise Epic”; Όταν κατάλαβα εγκαίρως ότι πρόκειται για άλλο ένα 8λεπτο που δεν δικαιολογεί στο ελάχιστο την διάρκεια και την ανάπτυξή του, τότε το έριξα στο γνωστό κόλπο – το repeat στα δύο πρώτα κομμάτια μπας και εξιλεωθώ που το άκουγα άσκοπα τόση ώρα. Sorry, next comeback plz...

P.S. Για τους φανατικούς του είδους συνιστώ και το επιλογικό “Appalachian Strings”. Για τους υπόλοιπους: “Love is Noise/Love is pain/Love is these blues that you're feeling again…”.

Lifo Nights@BIOS

Φεστιβάλ δεν ξέρω αν μπορείς να το πεις. Ήταν κάτι σαν “έλα από το σπίτι που έχουν έρθει κάτι φίλοι”. Χύμα. Τελείως όμως.

Παρασκευή το line up ήταν IσόγειοTaki Tsan, Cast-a-Blast!
Υπόγειο Ekelon, Appleblim, Distance, Pinch
Σάββατο Ισόγειο Monika, Matt Elliott
Υπόγειο Miho Cod , Fantastikoi Hxoi, Larry Gus, John Maus

Άκουσα ότι οι Cast A Blast έδωσαν ρέστα και φωνάρα η τραγουδίστρια. Εμείς πάλι είδαμε το μάζεμα των οργάνων και του εξοπλισμού και πολλά προλάβαμε. Ωραίος χώρος το ισόγειο του BIOS μέσα στη μαυρίλα του(βλ.φωτογραφια). Στο υπόγειο κατεβήκαμε περνώντας μέσα από τον ατελείωτο κόσμο που είχε μαζευτεί μέσα έξω. Παρεμπιπτόντως είμαι σίγουρος πως όλος ο κόσμος που καθόταν έξω σήμερα είναι στο κρεβάτι με 40 πυρετό-άντε 38, παρακάτω δεν μπορώ να το αφήσω.
Κάτω λοιπόν πήγαμε για να ακούσουμε Εκελον.
Το ευχαριστήθηκα. Σκοτεινός. Σχεδόν πειραματικός. Το μόνο κακό είναι ότι ο κόσμος χόρευε ελάχιστα. Οι Appleblim ανέβασαν λίγο τον κόσμο αλλά… είχα και άλλες υποχρεώσεις. Φύγαμε λοιπόν.
Την επόμενη μέρα δηλαδή Σάββατο, ήθελα πάλι να πάω να δω κάτι πολύ συγκεκριμένο. Όχι τη Μόνικα βέβαια. Την τελευταία φορά που την είδα, κοιμήθηκα. Συγνώμη κιόλας αλλά δεν ξαναπαω. Μιλάμε για κανονική υπνωτίστρια. Εγώ ήθελα να ακούσω Φανταστικούς Ήχους. Ανακαλύψτε τους. Εκπληκτικός ο τύπος(για έναν πρόκειται). Τα ρέστα μου. Όλοι στις επάλξεις στο υπόγειο. Πολύ χορός λέμε. Αλλά είχαν κλειστό τον εξαερισμό; Είχαν κλειστή την δεύτερη πόρτα; Δεν ξέρω. Αλλά ξέρω να πω πως έγινα μούσκεμα. Εντελώς μούσκεμα όμως έγινε και ο John Maus, καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης!!! Άδειασε το υπόγειο αλλά ο τύπος τα έδινε όλα σε μια εξαντλητική performance. Μόνο έτσι μπορείς να τον χαρακτηρίσεις για να μην τον κακοχαρακτηρισεις, μη σου πω και να τον σιχτιρίσεις! Έπαιξε 80’s-τιλα που αρέσει στην Ελλάδα, τύπου new wave με ολιγη από dance.
Φύγαμε και από εκεί όταν έκλεισε ο Maus. Μαζί έκλεισε και η αυλαία αυτής της πραγματικά καλής προσπάθειας να γίνει ένα event (δωρεάν να σημειώσω) στην πόλη που καταπίνει οτιδήποτε καλλιτεχνικό.