FKA twigs - LP1

When I first saw the cover of this album, I thought the girl in it has some kind of issues with the "Avatar" film. Anyhow, it's not important. It's just the fact, though, that, while I was listening to her music for the first time, I thought FKA twigs is a weird girl. An almost mythical creature, a person that impersonates many roles through her videos and tries to be anything but normal. It was this exact point of view that I thought it could fade away, as I was trying to understand her musical goals. Maybe I have never been more wrong in my life as far as an artist is concerned. Because, in fact, in every word she sings, her uniqueness gets more and more confident and stronger. That much, that it's getting actually weirdly weird.

The first full-length album for FKA twigs is actually an electronic r'n'b masterpiece. It's like placing Beyonce in the studio with Weeknd, James Blake and Jessie Ware and yet, it's not enough to fully create a picture of her sound. She is fragile and strong at the same time and she is singing from a place that is certainly not her throat or her diaphragm. She sings from her heart and it's not a human heart; it's a divine heart, a heart full of power, sensuality, deep breaths and reverb. You can listen to it so clearly; her voice is recorded from another time and another place, not a studio in the UK.

Even though it was pretty smart to promote the album with the best track in it, "Two weeks", you cannot underestimate the other songs. "Video girl" and "Lights on" are tracks that Kelis, Solange or any other sophisticated r'n'b diva that respects herself could kill for. The production here is flawless. It is "britishly flawless", as I often write about a James Blake record. It's fresh, it stands on its own and most of the times it's dark. Just like a personal secret you really cannot tell to anyone, because someone will die!

FKA twigs, a former dancer in Jessie J videos (what the odds), has released an album that has so much potential in it, it is on the verge of already becoming an instant classic; great songs, great voice, great production, great artwork, great timing and critical reception. Not to mention, a beautiful and stylish woman.

AnArtCalled... 9,5/10

Joss Stone – LP1

Σε δημιουργικό οργασμό βρίσκεται ο Dave Stewart αυτή τη χρονιά και μάλιστα δεν έχει αφήσει καθόλου χώρο για την Annie Lennox. Η μούσα του τον τελευταίο καιρό, από την εποχή του remake του “Alfie” αν θυμάμαι καλά και τις συμμετοχές του Mick Jagger, είναι η Joss Stone, μιας και την έχει πάρει παραμάσχαλα και προσπαθεί να την κάνει Janis Joplin. Εκτός από αυτό, μόλις κυκλοφόρησε κι ένα δικό του rock/blues album με τίτλο “The Blackbird Diaries”, ηχογραφημένο στο Nashville. Κι αν βάλεις και το κερασάκι στην τούρτα, το super-group που σχημάτισε με τη Joss, τον Mick Jagger, τον Damian Marley και τον βραβευμένο με Oscar συνθέτη, A. R. Rahman, τότε καταλαβαίνεις πως περνάει τα δεύτερα 80’s του. Αρκετά όμως, η Joss Stone είναι το θέμα μας, όχι ο Dave Stewart.

Ο πέμπτος δίσκος για τη φωνάρα Joss σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή, μιας και συνεργάζεται αποκλειστικά με τον κύριο “Here comes the rain again”, πηγαίνει μέχρι το Nashville (μάλλον μαζί τα γράψανε τα album) για του λόγου το αληθές, ενώ δεν το παιδεύει πολύ, μιας και ηχογραφεί όλο το υλικό σε μόλις 6 μέρες. Έκπληξη προκαλεί η συμμετοχή της Martina McBride στα credits του “Karma”, αλλά και το όνομα της ερμηνεύτριας στην παραγωγή του album. Βέβαια, αυτό είναι παραπλανητικό σε τέτοιες περιπτώσεις, μιας και θαρρείς πως έλιωσε στο studio μαζί με την υπόλοιπη ομάδα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Το “LP1” είναι ουσιαστικά ένα sequel του “Colour me free!” και μια επιστροφή στις ρίζες του “The soul sessions”, μιας και η ορχήστρα μένει αποκλειστικά σε blues και rock καταβολές και ξεδιπλώνει τους λόγους που όταν η Βρετανίδα πάει να γίνει πιο urban, κάτι πάει να χαλάσει στο διάβα της. Κι αυτό το παίρνεις πρέφα πολύ εύκολα, μιας και τραγουδά άνετα, χωρίς mainstream κανόνες, χωρίς να περιορίζει το γρέζι της και χωρίς να προσπαθεί να το παίξει γκόμενα (που είναι) ή ερωμένη του Common ή Grammy winner. Αυτό, στα πλαίσια μιας τέτοιας κυκλοφορίας, είναι το λιγότερο τίμιο και κερδίζει αυτούς που ακούνε soul στην Ελλάδα του 2011, δηλαδή λίγους.

Από εκεί και πέρα, δεν μιλάμε για την καλύτερη συλλογή τραγουδιών της. Κι αν αναλογιστεί κανείς ότι το highlight της καριέρας της ήταν το ντεμπούτο της (γεμάτο διασκευές), τότε καταλαβαίνει κανείς πως ενώ έχει όλα τα φόντα να γίνει αρχόντισσα στο είδος της, δεν έχει καταφέρει να πηδήξει ακόμα τον συνθετικό πήχη. Το γεγονός και μόνο ότι δεν έχει καν ένα signature song (εκτός από το “Fell in love with a boy” των White Stripes) μετά από δέκα χρόνια καριέρας, διατυμπανίζει το προφανές – κάτι δεν έχει κάνει σωστά.

Αν και κομμάτια τύπου “Take good care”, “Newborn”, “Somehow” και “Karma” θα μπορούσαν να γίνουν Sharon Jones anthems κάτω από άλλες συνθήκες, υπάρχει αυτή η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην υπέροχη σύνθεση και τη βαρετή εξέλιξη αυτής, που αν την πάρεις πρέφα, σε σκοτώνει και λες κρίμα. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις στιγμές του δίσκου – θες να ενθουσιαστείς, αλλά δεν σε αφήνει το ίδιο το υλικό, ακόμα κι αν η αψεγάδιαστη παραγωγή είναι για σεμινάρια. Παρ’ όλα αυτά, η Joss Stone δεν παύει να είναι κινητήρια δύναμη στη σημερινή μαύρη σκηνή και να μένει πιστή στο είδος, χωρίς να αλλαξοπιστεί και να βγάζει pop crossovers. Όλα μου τα εύσημα πάνε σε αυτό ακριβώς