"Τα-ρι-Ρα" Ελενη Τσαλιγοπουλου

Μήπως να ξανα συστηθουμε κυρία Τσαλιγοπουλου;
Κάπως ετσι μοιάζει αυτος ο δισκος. Θα μπορούσε ακομα ακόμα να ειναι και μια προσπάθεια να την δεις με άλλο ματι.

Πρόσφατα ενας φιλος μου ειπε πως δεν την αντέχει, προς μεγαλη μου εκπληξη μιας και το ακουει και το εντεχνο και το πιο λαικο του. Εκει τοποθετεί τον εαυτό της η Ελενη Τσαλιγοπουλου, ακομα και μετα την πιο ηλεκτρική("Αλλαζει Καθε Που Βραδιαζει") ή πιο ηλεκτρονική("Καθε Τελος και Αρχη") προσέγγιση των συνθέσεων που τραγουδούσε, σε κάποια απο τα προηγούμενα αλμπουμ.

Το θέμα ειναι πως αυτή ηταν μια επιφανειακή κριση πάνω στην καριέρα της αλλα και του οποιουδήποτε. Εκει στέκομαι παντα.
Ενα καλο κομμάτι θα ειναι καλό ακόμα και αν το τραγουδήσει η Αντζελα. Και λεω Άντζελα γιατι οσο και να μην θες να το παραδεχτείς η Λαιδη ειχε πάντα μια καλη φωνή πιστας. Σα να λεμε δεν ειναι αφωνου και αταλαντου γωνια.Ειναι ομως στο σημειο μηδέν της ποιότητας. Εδω ειναι που ερχόμαστε στο ακομα πιο βασικό κομμάτι της τραγουδοποιειας, δηλαδή τον στιχο, οπως λεει και ο Κραουνακης. Γιατί αμα εχεις καλό στίχο, διάβαινε και ριζικό περπατά.

Τι έλεγα γιατί ξεφυγα; Α, ναι... Το "Τα-ρι-ρα" γιατι ετσι ονομάζεται αυτο το αλμπουμ, ειναι βασισμένο σε μελωδίες που έφτιαξε με την φωνή της η Τσαλιγοπουλου (σημειωνω πως ετσι γραφει αρκετος κοσμος, και μαλιστα η Σαγια ετσι εφτιαξε το τελευταίο της χιτακι-ασχετο), δηλαδή μιλάμε για τον απόλυτα ταιριαστό τιτλο.

Ο Σπυρος Χατζηκωνσταντινου την βοήθησε στα πάντα κανοντας τις μελωδιες της τραγουδια και πανω σε αυτα ηρθε κοσμος και κοσμακης να γραψει στιχους. 8 κομματια, 8 αντρες. Μωραιτης, Γκονης, Παυλιδης, Πορτοκαλογλου, Ιωαννιδης, Ζουδιαρης, Δεληβοριας, Vassilikos. Παραδοξως ταιριαστα ολα με το μουλτι υφος του αλμπουμ, που περιεχει απο τις μποσανοβες της μεχρι και τους νεοκαρσιλαμαδες της.

Ελπιζω μονο να εχουν καποια τυχη και διαρκεια γιατι τα καλα υλικα θελουν και ακομα καλυτερο μαγειρεμα. Εγω παλι χορτασα δεν λεω αλλα...μπορει να παραγγειλω αργοτερα.

Ακουσε τον δισκο στο youtube (ευχαριστουμε τον χρηστη MrGeopapou που τα ανεβασε) και δες απο μονος σου.

Αν σου αρεσει η Τσαλιγοπουλου και τελος. Γιατι εμενα μου αρεσει απο την εποχη που το "Παραμιλητο Μου" εγινε d n'b υμνος στα χερια του Πατρελακη. Σημειωνω πως η εικονογραφηση του αλμπουμ ειναι κατι παραπανω απο ενδιαφερουσα, ειναι...γλυκια!

The Kills – Blood Pressures

Αφού διαλύθηκαν οι White Stripes, έπρεπε να γίνει κάτι για να ακούσουμε κάτι στεγνό στα αυτιά μας. Βέβαια, η πιθανότητα να μην ξανακούγαμε τους Kills ήταν μεγάλη, μιας και κανείς δεν ήξερε σε τι δρόμο ήταν μετά την κυκλοφορία του τρίτου τους album το 2008, ενώ η μαυρόγατα Alison τα βρήκε με τους Dead Weather του Jack White και φάνηκε πως βολεύτηκε. Ευτυχώς, η κυκλοφορία του “Blood Pressures” μόνο χαρές μπορεί να φέρει, όχι μόνο γιατί είναι η απτή απόδειξη πως ζουν και βασιλεύουν και γράφουν μουσική, αλλά και γιατί ο δίσκος παραδίδει σεμινάρια μινιμαλισμού, εθιστικών κιθαριστικών ριφ και ανθρώπινου εθισμού πάνω σ’ αυτά.

Οι δίσκοι των Kills ήταν από το πρώτο λεπτό δείγμα σκοτεινής, βασανισμένης γραφής. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως αναβίωσαν τη garage και την rock-blues σκηνή της νέας χιλιετίας με μεγάλη μαεστρία και απλές δομές. Αυτό επαναλαμβάνεται για άλλη μια φορά, με μια βασική διαφοροποίηση – τη σιγουριά ενός σημαντικού συγκροτήματος. Ενώ πολλοί θεωρούν το “Midnight Boom” τον καλύτερό τους δίσκο (και δεν θα μπω στη διαδικασία να διαφωνήσω), το 2011 τους βρίσκει απαλλαγμένους από κάποια υποτιθέμενη ευθύνη να κυκλοφορήσουν album αντάξιο κάποιου άλλου ή να κάνουν εντυπωσιακό comeback ή να ξεπεράσουν εαυτούς ή να πλησιάσουν άλλον ήχο ή διάφορα σενάρια που είχαν κατά καιρούς γραφτεί για το διάλειμμα που αποφάσισαν να κάνουν. Κι αυτό λειτούργησε αγχολυτικά, μιας και ίσως είναι η πρώτη φορά που γράφουν δυναμικά, χωρίς απαραίτητα να γράφουν δυνατά (για παράδειγμα το “The last goodbye”).

Το “Blood pressures” έχει ήδη κυκλοφορήσει από τις αρχές Απρίλη, το ίδιο και το πρώτο single, “Satellite”, από τέλη Ιανουαρίου. Αν μπεις στην επίσημη ιστοσελίδα του group και κάνεις subscribe, μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν το “DNA”, ενώ αν το ψάξεις λίγο, θα μπορέσεις να ακούσεις όλη τη δουλειά από δωρεάν streaming. Το καλοκαίρι ήρθε και οι μπύρες κατεβαίνουν αβίαστα. Αν τις συνδυάσεις με αυτόν τον δίσκο, σε βλέπω να γίνεσαι στουπί.

"Hanna" // directed by Joe Wright

Ποια είναι η Χάνα; Είναι ένα κορίτσι εκπαιδευμένο να σκοτώνει. Είναι ένα όπλο.

Από εκεί ξεκινάς να βρίσκεις αναφορές στο σενάριο. Μπαίνεις και στο τριπακι "Μωρέ τι μου θυμίζει;". Λοιπόν φύγε από εκει. Φύγε λεμε. Ξέχνα και όλα όσα ξέρεις για τον βραβευμένο σκηνοθέτη και τα τρία μεγάλα ονόματα στα οποια βασιζεται η ταινια. Δεν σου τα αναφερω καν. Επικεντρώσου στην ουσια.

Το φιλμ που βγηκε σημερα στις αιθουσες ειναι μια περιπέτεια που προσπαθει να εχει βαθος. Το καταφερνει και δεν την λες τσιχλοφουσκα. Ομορφες εικονες. Ρυθμος. Η μουσικη των Chemical Brothers που ειναι γοητευτικα αταιριαστη. Σενάριο σχεδον ζιπαρισμενο αλλα στο υψος του. Ερμηνείες ανεκτες. Το κεντρο αυτου του πονηματος ειναι το παραμυθι, κοκκινη κλωστη δεμενη γυρω απο υπεροχο προσωπο της μικρης έφηβης πρωταγωνιστριας. Την βαζεις στην καρδια σου με το καλημερα σας, και οσες καφριλες και δολοφονιες και αν κανει εσυ θα σκεφτεσαι πως θελει μια συμπαράσταση και μια αγκαλιτσα. Αχου το!!!

Η Χανα βρισκεται ακριβώς στην μεση της αποστασης, μεταξυ της κυριας Salt και της Ματιλντα απο το Leon. Μονο που εχει ζησει πολυ πιο ησυχα τα παιδικα της χρονια απο την Ματιλντα, και μετα απο οσα τραβαει δεν ξερω αν θα μπει στη διαδικασία να μπλεχτεί με τις μυστικές υπηρεσίες οπως η Αντζελινα.

Αν σου αρεσει το σινεμα που προτείνει η τριλογία Bourne, το Salt, το Leon και πανω απο ολα το αρχετυπο του Bond.

Eva Theotokatou - A Story, A Drawing & Fifteen Songs

Οι συλλογές είναι επικίνδυνες. Δεν έχουν να κάνουν πάντα με το ταλέντο κάποιου ως μουσικού (μόνο), δεν έχουν κάνουν με το καλό γούστο (μόνο), δεν έχουν να κάνουν με το μουσικό ύφος ή κάποιο πιθανό concept που μπορεί να θέλει κάποιος να προβάλει (μόνο). Έχουν να κάνουν, κυρίως, με τις σκέψεις και τις ιδιαιτερότητες του compiler, τι κουβαλάει πίσω του, σε τι timing θα τον πετύχει η μάζωξη ηχογραφήσεων, αν θα πάρει τα δικαιώματα, αν το tracklist γίνει συνετά και με σκοπό κάποια συναισθηματική φόρτιση κάθε είδους και πολλά άλλα και συναφή. Για αυτό και μόνο, οι περισσότερες συλλογές που κυκλοφορούν στην παγκόσμια μουσική σκηνή, από soundtracks μέχρι dance mixtapes, είναι το λιγότερο… σαχλές; Και μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ τα κομμάτια που διαλέγουν, αυτό είναι το λιγότερο (δοκίμασε να ακούσεις έναν αγαπημένο σου δίσκο ανάποδα, από το τελευταίο στο πρώτο κομμάτι, κι αν σου αρέσει το ίδιο, εγώ να κερδίσω αύριο Grammy καλύτερου Tropicana album).

Επιστρέφοντας στο θέμα (όχι ότι έφυγα ποτέ, παράλληλη δράση θα ονόμαζα τον πρόλογο), όταν αποφασίσεις να βάλεις στη δισκοθήκη σου την ιστορία, τη ζωγραφιά και τα 15 tracks που ξεκοκάλιζα τα πρόσφατα 24ωρα, θα μπεις σε μια διαδικασία να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής. Το θέμα είναι ότι στην προσπάθειά σου αυτή, θα πέσεις σε μια παγίδα που δεν περίμενες – θα έχεις στο repeat το δισκάκι, θα γουστάρεις που δεν θέλει να το παίξει indie ή electro ή η-παρακαταθήκη-μιας-radio-producer-που-τώρα-κυκλοφορεί-και-δίσκο ή club-collectiva ή whatever. Η ροή και το συναίσθημα των κομματιών είναι το πρώτο και το πιο σημαντικό εδώ μέσα. Η αίσθηση πως είσαι στη μέση μιας διαδρομής, χωρίς να ξέρεις από πού ακριβώς ξεκίνησες ή πού θα καταλήξεις, μιας και την απολαμβάνεις σε όλα της τα μήκη και όλα τα της πλάτη.

Το tempo θα το βρεις να κατεβαίνει σταδιακά, όπως ακριβώς συμβαίνει και σε κάθε διαδρομή – χορεύεις, τα σπας, τρως, χαλαρώνεις, φιλάς, ξαπλώνεις/γνωρίζεις, λαχταράς, δίνεσαι, αφήνεσαι, συνηθίζεις, ηρεμείς/δημιουργείς, καταναλώνεσαι, υπερωρείς, παθαίνεις κορεσμούς, παραιτείσαι. Ο εθισμός έρχεται από νωρίς και με το πιο ιδιαίτερα χρωματισμένο από τα 15 κομμάτια (“A love song”). Σου αρέσει που ακούς φωνές τύπου Lisa Mitchell και Anya Marina, αλλά και indie pop anthems τύπου “Heroes”, μιας και δεν τα περιμένεις να έρχονται στο χάσιμο των pads. Ενθουσιάζεσαι γεωμετρικά με το γεγονός ότι ο Tareq (με το “Mosquito”) και ο Nikonn (με το “The sea”) ανήκουν στην ελληνική αγγλόφωνη δισκογραφία και έχουν κοινό (σημάδι πως ο κόσμος έχει σχεδόν ξυπνήσει και τα μπουζούκια δεν είναι πάντα το σημείο αναφοράς. Δεν τα σνομπάρω, έχω πάει πολλάκις). Συγκινείσαι στην παρουσία και μόνο της φωνής του μοναδικού Tom Baxter, αναλώνεσαι στα έγχορδα των Irrepressibles, που σου θυμίζουν Anthony, αλλά δεν είναι, και επιστρέφεις ξανά στον πόνο της Amanda Blank.

Το θέμα, από το οποίο μπορεί και να ξέφευγα αλλά τελικά το βρήκα, δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ. Είναι όλο στο μυαλό ενός δήθεν μουσικογραφιά που θέλει να το παίξει ξερόλας. Είναι ασαφές και συγκεκριμένο, όπως και η μουσική. Από την αρχή μέχρι το τέλος, στο repeat και μέχρι να κάνεις eject το δισκάκι. Είναι στην αίσθηση που σου αφήνουν τα λόγια του booklet, είναι το artwork πάνω σε μια μηχανή και σε ένα πιάνο, είναι το πρόσωπο πίσω από αυτά, είναι όλα έτσι όπως παρουσιάζονται κι έτσι όπως αφήνονται να εννοηθούν. Οι συλλογές είναι επικίνδυνες. Και από την ανάποδη.

"Collapse Into Now" R.E.M.

Μπορει να αργησαμε λιγακι να γραψουμε για τουτο εδω τον δισκο, αλλα δεν εχουν αλλαξει και πολλα στην μουσικη και τον τροπο που την αντιμετωπιζουμε απο τις 7 Μαρτιου οποτε και κυκλοφορησε. Πως θα μπορουσαν αλλωστε;

Ετσι λοιπον οι δισκοι πουλανε ολοενα και λιγοτερο, οι καλλιτεχνες βασιζονται στα live και σε παραλληλες δουλειες για να βγαλουν περα, και η μαζα, εχοντας "πολυ σοβαροτερα θεματα" για να ασχοληθει, ακουει μονο αυτα που προωθουνται.

Πιστευαμε παρολα ταυτα, πως μπαντες του μεγεθους και της ιστοριας των R.E.M., δεν χρειαζονται κραχτες. Μετα λυπης μας διαπιστωσαμε πως, αν και εχει περασει σχεδον ενας μηνας, το αλμπουμ "Collapse Into Now", δεν ακουστηκε οσο του αξιζει. Οπως καταλαβαινετε, δεν εννοουμε να ακουστηκε στο ραδιοφωνο αλλα και στις παρεες, σε μπαρακια, απο στομα σε στομα και απο αυτι σε αυτι. Οχι πως θα το καταφερουμε εμεις με ενα κειμενο, απλα το αναφερω.

Παμε ομως στο "γιατι του αξιζει να ακουστει περισσοτερο;".

Γιατι, αμιγκο, ειναι ενας απο τους ομορφοτερους ροκ δισκους που θα ακουσεις φετος (βαζω στοιχημα) και ενας απο τους καλυτερους δισκους των R.E.M.

Τα παντα βασιζονται στις καλες πρωτες υλες, στην συνθεση. Ουτε στην παραγωγη(που ειναι οντως καλη), ουτε στις συνεργασιες (που υπαρχουν και μαλιστα ειναι δυνατες΄Eddie Vender, Patty Smith, Peaches), ουτε στην εικονα (αν και με αυτο ασχολειται ο κος Anton Corbijn). Θα μπορουσαν τα τραγουδια να δωθουν σε αλλο γκρουπ και παλι θα ηταν υπεροχο το αποτελεσμα. Θα μας ελειπε η φωνη του Michael Stipe, αλλα και παλι θα ηταν ενας υπεροχος δισκος. Τραγουδια σαν το "Blue" δεν γραφονται καθε μερα.

Ο ηχος του θα μπορουσε να περιγραφει ως ενα πιο ηρεμο Accelerate, που ομως το εχουν στοιχειωσει φαντασματα απο το Automatic For the People εως το Up. Ποιος ομως θα ελεγε οχι σε ενα υπεροχο re-invention του Drive;("Überlin")

Αν σου αρεσει ο παλιος ηχος του συγκροτηματος, ο ηχος του Neil Young, του Springsteen, της Smith.

A STORY, A DRAWING & FIFTEEN SONGS BY EVA THEOTOΚATOU

H Sound Of Everything και η ΙΟΝ Αμυγδάλου παρουσιάζουν την πρώτη προσωπική συλλογή της Εύας Θεοτοκάτου. Η Εύα Θεοτοκάτου είναι ένα από τα πλέον δραστήρια και αναγνωρίσιμα πρόσωπα στο χώρο της μουσικής και της τηλεόρασης.

Ξεκίνησε τα πρώτα της βήματα στο ραδιόφωνο και ακολουθώντας μία πορεία δεκαπέντε περίπου ετών αξιοποίησε το μικρόφωνο τριών από τους σημαντικότερους μουσικούς σταθμούς της χώρας όπως Kiss Fm, Radio Dee Jay και Best Radio. Τα πρώτα της βήματα στην τηλεόραση έγιναν το 2003 στο Mad TV όπου παρέμεινε μέχρι πρόσφατα και ξεχώρισε ώς ένα από τα πιο αγαπημένα και χαρακτηριστικά πρόσωπα του καναλιού. Σήμερα η Εύα έχει αναλάβει την μουσική επιμέλεια εκπομπών και σημάτων αρχής στο Mega Channel (Πρωινό Μου), ενώ είναι από τις λίγες γυναίκες επαγγελματίες club djs στην Ελλάδα.

Παρ’όλα αυτά στην πρώτη της προσωπική συλλογή επιλέγει να δείξει το ραδιοφωνικό της πρόσωπο και όχι την πλευρά του disc jockey. Επιλέγει 15 αγαπημένα αλλά κυρίως ιδιαίτερης αισθητικής τραγούδια και τα δένει με την πρώτη της επίσημη συγγραφική απόπειρα – ένα σύντομο λογοτεχνικό διήγημα. Την αισθητική της συλλογής συμπληρώνει το εξαιρετικό artwork που επιμελήθηκε ο Κωνσταντίνος Μίαρης – Konsept 83, εμπνεόμενος από το διήγημα της Εύας.

Μία ιστορία, ένα σχέδιο και 15 λοιπόν τραγούδια από αναγνωρισμένους και νέους καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο: Νέα, ποιοτικά, φρέσκα ακούσματα από Amanda Blank, Lisa Mitchell, Anya Marina, Twiggy Frostbite, Tom Baxter, The Irrepressibles, Roborton μαζί με κρυμμένες ραδιοφωνικές επιτυχίες από ονόματα που θα απασχολήσουν πολύ τον μουσικό κόσμο στο μέλλον όπως Creep, Silver Swans, The Deer Tracks και Baron Bane (με αποκλειτικό κομμάτι από το επερχόμενο album τους). Παράλληλα η Εύα δίνει το στίγμα της ώριμης πια ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής με την συμμετοχή των Papercut, Tareq και Nikonn (με αποκλειτικό κομμάτι από το επερχόμενο album του).

Η συλλογή κυκλοφορεί με την υποστήριξη του Best Radio 92,6 και την ευγενική χορηγία της ΙΟΝ Αμυγδάλου, της πιο αγαπημένης και διαχρονικής σοκολάτας της Ελληνικής αγοράς, με αφορμή την παρουσίαση της νέας εταιρικής σελίδας www.amigdalou.gr και blog www.etsweetbites.gr ( Eva’s blog) μαζί.

TRACKLISTING:
1) Amanda Blank: A Love Song
2) Creep: Days
3) Robortom feat. Au Revoir Simone: Paganini Rocks (Extended Club Vocal Version)
4) Tareq: Mosquito
5) The Deer Tracks: Bless The Waves
6) Anya Marina: Whatever You Like
7) Lisa Mitchell: Neopolitan Dreams
8) Papercut: He Loves Me, She Loves Me Not
9) William Fitzsimmons: So This Is Goodbye (Pink Ganter Remix)
10) Nikonn: The Sea (feat. Kid Moxie)
11) Silver Swans: Secrets (Letting Up Despite Great Faults Remix)
12) Baron Bane: Orchids
13) Twiggy Frostbite: Heroes
14) Tom Baxter: Tell Her Today
15) The Irrepressibles: In this Shirt

www.etsweetbites.gr

"Lady Luck" Jamie Woon//video

Με αφορμή το νεο βίντεο του Jamie Woon, ερχόμαστε αλλη μια φορα να σας πριξουμε τ'αρχιδια, με αυτον τον τυπο που παθαμε την πλακα μας.
Τι γιατι;
Το "Night Air" δεν το ακούσατε;
Κακως.
Ο ορυμαγδός και η χλαπαταγή του dubstep εχουν και τα καλα τους. Ενα απο αυτα ειναι η γεννηση, ή καλυτερα η μεταβαση σε ενα ειδος που θα αποκαλουμε nu-r&b, γιατι ετσι μας αρεσει.

Αναμένοντας στις 4 Απριλιου το 1ο ολοκληρωμένο του album "Mirrorwriting" , σας αφηνουμε με το τελευταίο του βιντεο για το "Lady Luck" αλλα και το "Night Air" για οσους δεν το πηραν χαμπάρι