Jazmine Sullivan - Reality Show

Miss Sullivan "Busted our windows" in 2008, released a second studio album in 2010 and went on a hiatus for 5 years. Well, in the meantime she was nominated for 11 Grammy Awards (not a single win). So, having already released a third studio album after all these years of "having some things to figure out", as she has stated in the past, it is a big deal. And it is, actually, a big deal.

The "Reality Show" is the first great album of 2015, along with the new Mark Ronson album of course. Contemporary r'n'b has finally found a way not to sound boring and old. Many artists have contributed to this the last two years (Solange, Janelle Monae, Miguel, Beyonce, Jessie Ware, Banks, Tinashe, D'Angelo), so maybe Jazmine Sullivan has taken advantage of the situation, in order to record her best songs to date.

If we were supposed to describe Jazmine's sound, it would be "Late 90's neo-soul records with an electronic twist, built on drum machines and angry vocals". She is not Whitney, Beyonce or Mary J, but she has a killer voice and she knows how to showcase its powers each and every time. She's not into vocal tricks, long notes or falsettos. She may not have a powerful head voice, she may not have a head voice at all. She is hurting her throat in order to hit the high notes and sometimes you think she needs a glass of water. Well, it's not that funny as you are listening to her album, cause her delivery is more than precise and soulful. In fact, she sounds like all the great gospel singers throughout the music history, who later became great r'n'b and soul performers (right, talking about Aretha). Plus, she sings with swagger and no diva attitude.

The album is produced by Salaam Remi (Fugees, Fergie, Amy Winehouse, Nelly Furtado, Nas) and Key Wane ("Partition" by Beyonce is more than enough), among others. "Dumb" works as a powerful urban intro, while "Brand new" serves as a standard contemporary r'n'b anthem that every Mariah or Alicia could kill for. Pianos in "Silver lining" help making the song great, though it's not. "#Hoodlove" is where the action begins to take place, as the singer sounds frustrated and determined for the first time in here. Yes, it's the "Bust your windows" sequel. The acoustic "Forever Don't Last" is the perfect surprise bridge for the rest of the songs, while... wait! There's a second "Bust your windows" sequel and it's called "Stupid girl". Smartass move. But "Stanley"? Not even close, almost a fail. Thank God for the "If you dare" outro. It saves the day.

Jazmine's "Reality Show" is a proof that once again the r'n'b/soul genre is stronger than ever these days. Swagger mode: ON.

AnArtCalled... 8/10

Tony Bennett – Duets II

Το γεγονός πως πήρε του αγαπημένου μου Tony 85 χρόνια ζωής και έξι δεκαετίες καριέρας, για να καταφέρει να ανεβάσει έναν δίσκο στην κορυφή του Billboard, μάλλον με θλίβει περισσότερο από όσο με συγκινεί. Και μιλάμε για κάποιον που έχει πουλήσει πενήντα εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως (μεγάλη μπάζα για jazz καλλιτέχνη), έχει ηχογραφήσει δεκάδες album και έχει κερδίσει όχι ένα, όχι δύο, αλλά δεκαπέντε Grammy. Το προσπερνάω, λοιπόν, βάζω σε τάξη τη σκέψη μου και συνεχίζω…

Με ελάχιστες εξαιρέσεις όσον αφορά στο “Duets: An American Classic” (K. D. Lang και Michael Buble), το “Duets II” περιλαμβάνει συνεργασίες με 17 διαφορετικούς καλλιτέχνες από όσα είδη μουσικής μπόρεσε να καβατζάρει ο Tony. Τα κομμάτια είναι φυσικά jazz standards και μελωδίες που έχουν σημαδέψει την ευρύτερη pop κουλτούρα, ουσιαστικά μια γιορτή πάνω στην καριέρα του μεγάλου τροβαδούρου και σε όσα έχει προσφέρει μέσα στα χρόνια.

Η GaGa ακούγεται σχεδόν αγνώριστη και αποδεικνύει πως ένα τάλαντο το έχει και δεν βρίσκεται τυχαία εκεί που βρίσκεται, πέρα από τα φτερά και τα πούπουλα. Το ντουέτο με τον Buble είναι τρανή απόδειξη πως ο Καναδός είναι ο μεγαλύτερος και πιο σημαντικός crooner της εποχής, όποιος κι αν προσπαθήσει να μπει στο δρόμο του. Το άκουσμα και μόνο της Amy προκαλεί ρίγη συγκίνησης, γιατί, όπως και να το κάνεις, ήταν η πιο σημαντική ερμηνεύτρια της γενιάς της και αν δεν έβρισκε το δρόμο για να κάνει δισκογραφία, δεν θα είχαμε ακούσει ποτέ την Adele, τη Duffy, την Corrine Bailey Rae και τη Lily Allen. Η Norah Jones σε παραμυθιάζει μονομιάς με το βελούδο της, όπως πάντα, ο Alejandro δεν απαρνιέται τα ισπανικά και μαγεύει, ενώ η εγωκεντρική Mariah Carey για άλλη μια φορά το παλεύει να μην σκούζει με τις κορώνες της, αλλά τελικά δεν ακολουθεί το jazz vocalizing κι έχεις την αίσθηση πως ακούς το “My All” με τη συμμετοχή του Bennett – not cool.

Όταν φυσικά πας το άκουσμα σε αξίες τύπου Norah Jones, K. D. Lang, Faith Hill (ναι, είναι αξία και φωνάρα) και Natalie Cole, η διαφορά και το class βγάζουν μάτια και αυτιά, καθώς είσαι εκεί που κάθε δουλειά του Tony Bennett θέλει να σε πάει. Κι όσες GaGa κι αν προσλάβει για να πάει στην κορυφή του Billboard, μια Aretha πάντα σε κάνει να νιώθεις περήφανος που έχεις βρεθεί στο studio μαζί της, μιας και η βασίλισσα δεν λυπάται κανέναν και βρυχάται για να επισημάνει πως δεν θα υπάρξει ποτέ άλλη.

Αν εξαιρέσεις τις συμμετοχές, που δεν μπορείς, αλλά λόγος να γίνεται, είναι εξίσου εντυπωσιακό το γεγονός πως στην ηλικία των 85, ο Bennett τραγουδάει με το πάθος ενός πρωτοεμφανιζόμενου. Δεν κουράζει το μικρόφωνο, ανεβαίνει τις νότες με ευκολία, γεμίζει με τσαχπινιά την έλλειψη νιάτων και, το πιο σημαντικό, ηχογραφεί ακόμα, όταν άλλοι τρώνε σούπες στον καναπέ τους. Εγώ αυτό το ονομάζω αγάπη για τη μουσική και δεν μπορεί παρά να με συγκινεί. Τα σέβη μου, αγαπητέ.