Michael Kiwanuka – Home Again

Κι εκεί που νόμιζα πως μόνο ο Cee Lo ξέρει να φτιάχνει ωραία soul μουσική μέσα στη νέα χιλιετία, σκάει μύτη ο Michael Kiwanuka και μου σπάει τα αυτιά. Το “Home again” είναι για τους λάτρεις της παλιακής soul. Είναι για τους νοσταλγούς του οτιδήποτε και του οπουδήποτε. Είναι για τους ονειροπόλους, αλλά και για όποιον έχει 40 λεπτά ελεύθερα και θέλει διακαώς να τα εκμεταλλευτεί σωστά.

Με σαφείς και καθόλου κρυφές αναφορές στα είδωλά του, στους μερακλήδες τραγουδοποιούς των 60’s και των 70’s, ο Kiwanuka ξεδιπλώνει ιστορίες αγάπης και πόνου υπό τη συνοδεία κιθάρας, ξύλινων πνευστών, κρουστών και μιας αίσθησης πως έχεις μεταφερθεί από τα πρώτα λεπτά της ακρόασης σε κάποιο μπλουζόμπαρο της Νέας Υόρκης και ο σερβιτόρος μόλις που σου σέρβιρε το Jack Amaretto. Δεν υπάρχει τίποτα δύσκολο σε αυτό που ακούς, δεν υπάρχουν κρυφά νοήματα, σύνθετες συνθέσεις (το οξύμωρο του οξύμωρου), δεν υπάρχουν φωνητικά πολλαπλών στρωμάτων και σίγουρα δεν θα βρεις urban καταβολές. Όλα είναι παλιακά, μην τα ξαναλέμε.

Χωρίς να έχω ακούσει όλους τους δίσκους που είναι προτεινόμενοι για Mercury Prize, υποθέτω πως το δίλημμα βρίσκεται ανάμεσα στη Lianne La Havas και στον Michael Kiwanuka. Σε περίπτωση που δεν έχω χάσει κάποιο διαμαντάκι καθοδόν, ελπίζω να με αποζημιώσουν τα αυτιά μου. Γιατί, όπως και το “Is your love big enough?”, το “Home again” είναι ένα κίνητρο για να συνεχίζω να ακούω μουσική, χωρίς να με παρασύρουν τα πολλά μπλιμπλίκια.

Lianne La Havas - Is Your Love Big Enough?

Η φατσάτη Lianne είναι μισή Ελληνίδα (από μπαμπά) και μισή Τζαμαϊκανή (από μαμά) και τραγουδάει υπέροχα. Γράφει μόνη της τις μουσικές της, θυμίζει λίγο Corinne Bailey Rae (αλλά παρθενογέννεση δεν (πολυ)υπάρχει, μην είσαι αχάριστος), ενώ έχει κάνει opening συναυλιών και backing vocals σε Paloma Faith και Alicia Keys, respectively. Το πρώτο δισκάκι, “Is Your Love Big Enough?”, κυκλοφόρησε, πάταγο αυτό που έκανε δεν το λες, αλλά καρφώθηκε στο No 4 των UK charts και προτάθηκε και για Mercury Prize, διεκδικώντας τον τίτλο του καλύτερου βρετανικού δίσκου για το 2012. Κι όχι μόνο κακό αυτό δεν είναι, αλλά ακούγοντάς το, μη σου πω πως το επιβεβαιώνεις κιόλας.

Το μεγαλύτερο ατού της Lianne είναι οι κυκλοθυμίες της φωνής της, που έχεις την αίσθηση ότι κάπου έχει τα όριά της και θα λαχανιάσει ή θα τρελαθεί στο φαλτσέτο, αλλά τελικά οι δόσεις βελούδου είναι ισόποσες με τις δόσεις νεύρου, μιας και οι κορυφώσεις της είναι τεικά αρκετές. Όλο αυτό, σε συνδυασμό με την δυνατή τραγουδοποία της και τις ανατρεπτικές κι επιθετικές αρμονίες στα backing vocals (άκου το ομώνυμο και το “Forget”), κάνουν το ντεμπούτο αυτό σχεδόν πρωτοποριακό για μια neo-soul/folk-soul ηχογράφηση.

Στην καλύτερη, θα το λατρέψεις, γιατί είναι υπέροχο. Στην χειρότερη, θα κουραστείς που είναι τόσο low και mid-tempo, αλλά δεν θα μπορείς να μην παραδεχτείς ότι έχει τάλαντο και μπορεί να μεταφέρει τον ήχο της και στο Αμέρικα πλευρά, αφού εκεί, έχω την αίσθηση, μπορεί να γίνει ακόμα πιο big από ότι στη Βρετανία. Άλλωστε κι η Corinne έτσι δεν ακούστηκε περισσότερο με το “Put yur records on”; Μην απαντήσεις, εγώ που ξέρω πολλά κι ο νους μου κατεβάζει, σου λέω «Ναι».

The xx – Coexist

Είναι μοναδική η ικανότητα που έχουν κάποιοι μουσικοί να κυκλοφορούν δίσκους, που ισχυρίζονται πως έχουν κάνει στροφή στον ήχο τους, αλλά έχουν διατηρήσει όλα εκείνα που σε έκαναν να έχεις αγαπήσει τις προηγούμενες δουλειές τους και, ακούγοντάς τους, να καταλαβαίνεις ότι αυτό ισχύει και δεν το πετάνε για να σε προετοιμάσουν για μια πιθανή μεγάλη πατάτα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι The xx. Γιατί ακούς το “Coexist”, καταλαβαίνεις ότι άκουσαν περισσότερα ηλεκτρονικά και λιγότερες κιθάρες, αλλά εξακολουθούν να φτιάχνουν minimal indie pop μουσική με υπέροχες μελωδίες, arrangements που διεκδικούν το απόλυτο respect από τα post που θα κάνεις σε facebook και twitter, αλλά και έναν λυρισμό, που θα σε κάνει να δακρύσεις από χαρά και να γελάσεις από νεύρα και οργή σαν ταυτιστείς μαζί του.

Το “Coexist” είναι το sequel που θα ήθελες να ακούσεις από μια μπάντα τέτοιας κλάσης, αλλά ίσως να μην περίμενες. Γιατί οι ευσεβείς σου πόθοι έλεγαν πως ίσως να έπαιρναν βαριά τον τίτλο του Mercury Prize και των λοιπών καταξιώσεων, οπότε θα το παίζανε βαριά κουλτούρα και μουσική για λίγους και “Μην μας τη σπάτε, εμείς είμαστε ψαγμένοι μουσικοί και θα κάνουμε πράγματα που δεν καταλαβαίνετε” φάση. Not! Ευτυχώς, η 'μόδα' Radiohead με τις βαρετές μέχρι το κόκαλο ηχογραφήσεις των τελευταίων χρόνων πέρασε και τα παιδιά φτιάχνουν μουσική για ακόμα μεγαλύτερο κοινό.

Ο δίσκος ξεκινά με την χαρακτηριστική reverb-αρισμένη κιθάρα, για να μην ξεχαστείς. Συνεχίζει να ανεβάζει το tempo και να μιμείται Burial καταστάσεις και μέχρι το “Sunset”, οι μπότες βαράνε πάνω από τα 100bpm, για να φτάσουν στις πιο υποχθόνια χορευτικές φόρμες που έχεις ακούσει. Κι ενώ έχεις βυθιστεί και είσαι έτοιμος να χαθείς, πάμε και πάλι σε ατμόσφαιρες, χαοτικές κιθάρες και διπλά φωνητικά, που θα μπορούσαν να είναι το soundtrack της νέας ταινίας των αδερφών Coen – ένα δραματικό και εξιλεωτικό road trip στη μέση του πουθενά.

Βασικά, αυτός είναι ο δίσκος που θα έφτιαχναν σε ένα studio η Lady GaGa, ο James Blake και οι Foals. Είναι αρκετά pop, για να μην είναι δύσκολος, είναι αρκετά ατμοσφαιρικός, για να μην ξεχνάμε τις post-dubstep καταβολές τους, αλλά και αρκετά live, για να μη χάνεις την αίσθηση ότι ακούς μια πολύ συγκροτημένη μπάντα που παίζει απλή μουσική. Εξίσου βασικά, το δεύτερο album των The xx είναι σημείο αναφοράς για το πού βρίσκεται σήμερα η καλή pop μουσική. Είτε mainstream, είτε Indie, είτε ηλεκτρονική, είτε κιθαριστική, είτε whateva. Άκουσέ το όλο, μην ‘πηδήξεις’ τίποτα.