Lykke Li – Wounded Rhymes

Καθώς βαριέμαι να ακούω τα ίδια και τα ίδια, ενώ ταυτόχρονα δεν έχω διάθεση να ανακαλύψω το next best thing of something, μιας και αυτό το έχει αναλάβει η hipster κοινότητα (?), πέφτει στα χέρια μου το δισκάκι της Lykke Li. Και τρώω την ίδια φρίκη που έχω φάει στο παρελθόν με το “Arular” της M.I.A. και το “Robyn” της Robyn – pure genius.

Αυτή τη φορά, ο δεύτερος δίσκος της έχει κιθάρες, είναι πιο Indie και λιγότερο ηλεκτρονικός. Κι αυτό φαίνεται πως γοήτευσε και τα αμερικανάκια, μιας και την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του ανέβηκε στο No 34 του Billboard. Τα rhymes είναι όντως wounded enough, ώστε να σε ταλαιπωρήσουν μέχρι να τα ακολουθήσεις (“I’m a prostitute, go get some”, “Sadness is my boyfriend, sadness I’m your girl” κι άλλα τέτοια), ενώ η παραγωγή είναι τόσο φρέσκια που περισσότερο δεν το ‘χεις.

Η Lykke πήγε μέχρι το L.A. για να γράψει τον δίσκο και η ειλικρίνειά της με αφοπλίζει, καθώς παραδέχεται πως φανταζόταν ότι εκεί κάποτε έγραφαν κομμάτια οι Doors και η Joni Mitchell. “Έψαχνα να βρω κάπου τον David Lynch και τον Leonard Cohen, αλλά δεν είχα καμία τύχη”, εξομολογείται στο Pitchfork και παραδέχεται πως μπορεί να είναι παιδί της Στοκχόλμης, αλλά βαριέται το σκοτάδι και το κρύο… “Το Λος Άντζελες μπορεί να γίνει τόσο κακό, αλλά και τόσο καλό την ίδια στιγμή. Μου έδωσε έμπνευση η πόλη και η απομόνωση που μπορεί να σου προσφέρει”.

Και το εικαστικό του πράγματος βέβαια μια χαρά δουλεύει. Από το εξώφυλλο μέχρι τα video των “Get some” και “I follow rivers”, το album έχει concept, έχει σοφία, έχει μυστήριο, έχει μελαγχολία από αυτές που ο Βορράς μόνο μπορεί να δώσει, έχει έντονο αισθησιασμό και μια διάχυτη σεξουαλικότητα σε κάθε στιγμή του. Κι αν φαίνεται έντονα η διαφορά με το πρώτο album, η δημιουργός του δεν αποποιείται την ταυτότητά της επειδή την είδε καλιφορνέζικα. Κι αυτό είναι καλό.

Η Lykke Li είναι μια σύγχρονη Βάκχα. Φοράει μανδύες, στήνει χορούς και μυστήρια στη μέση μιας μεγαλούπολης και απαιτεί να την τιμήσεις με τη συμμετοχή και το χορό σου. Αν αρνηθείς, σου παίρνει τη φωνή με την αιθέρια ύπαρξή της. Πρόσεξε τι θα κάνεις…

"Girl Walks into a Bar" by Sebastián Gutiérrez @youtube

Αν αυτο που ψαχνεις καθε κυριακη βραδυ ειναι μια καλη ταινια για να κλεισεις την εβδομαδα σου, εχουμε να μια εντελως φρεσκια που δεν μπορεις να της πεις και οχι.
Το "Girl..." ειναι μια απο αυτες τις κωμωδιες που μας κανουν να αγαπαμε τον αμερικανικο κινηματογραφο. Ειναι μια σχεδον φαρσοκωμωδια βασισμενη στον λογο, σα να λεμε θεατρο.
Το ενδιαφερον με αυτη την ταινια ειναι η διανομη της, που γινεται απ' ευθειας απο το ιντερνετ σε ολους εμας.
Και οταν λεω ιντερνετ, μη νομιζεις οτι θα κανεις register με το mail σου και αλλα χαζοτερτιπια των διαφημιστων. Οχι.
Μιλαμε για ενα απλο youtube καναλι.
Σαφεστατα και η ταινια εχει σπονσορα (την Lexus)για να βγουν και τα εξοδα. Σωστος;

Βαλε ενα ποτηρι κρασι, τα τσιγαρα διπλα σου και πατα play παρακατω...
Καλο βραδυ...

"Ματωμένος Γάμος" του Λόρκα// Θεατρο Ράγες

Το κειμενο του Λόρκα ειναι η μονιμη προκληση για σκηνοθετες και ηθοποιους. Με μια ιστορια απειρων ερμηνειων και αποδοσεων που το ελληνικο κοινο εχει απολαυσει και αποθεωσει. Αυτο τον χειμωνα μεσα απο την ματια του Κωσταντινου Ντελλα, ερχεται να ειπωθει ξανα κατω απο το φιλτρο μιας υπεροχα στυλιζαρισμενης σκηνοθεσιας, που αυτοματα της δινει τον χαρακτηρισμο "φρεσκια ματια". Ξερω πως οι λεξεις "μοντερνο", και "στυλιζαρισμα", ", σε φοβιζουν αλλα μην κανεις το λαθος να προσπερασεις αυτη την παρασταση. Ακομα και αν ανηκεις σε αυτους που προτιμουν ενα απο τα δεκαδες χαζοχαρουμενα εργα που κυκλοφορουν εκει εξω, με σεναριακους πυρηνες φουσκες και δυναμικη πιο αδυναμη και απο βιντεο κλιπ του Καπετανιδη, πρεπει να καποια στιγμη να κανεις δωρο στον εαυτο σου την επαφη με ενα σχεδον υπερβατικο συγγραφικο αριστουργημα οπως ο "Ματωμενος Γαμος".

"...με ενα μικρο μαχαιρι, που ουτε στο χερι δεν χωρα..."

Σκηνοθεσία - κίνηση: Κωνσταντίνος Ντέλλας
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Αλιμπέρτης
Σκηνογραφία: Αντρέας Σκούρτης
Σχεδιασμός φωτισμών: Σοφία Αλεξιάδου
Σύνθεση μουσικής: Παναγιώτης Γεωργοκώστας
Video: Βίλης Καρακώστας
Event management-publicist: Maritina Koe
Παραγωγή: ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΜΥΘΟΠΟΙΪΑ
Προπώληση εισιτηρίων: 211 8505650
Παίζουν: Ζωή Ξανθοπούλου, Κωνσταντίνος Ντέλλας και Μαριαλένα Τσούκα
Από 17 φεβρουαρίου έως 15 απριλίου 2011
Το πρόγραμμα διαμορφώνεται κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00
Διάρκεια, περίπου 65 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 15 € κανονικό και 10 € φοιτητικό, ατέλειες δεκτές

Αγαπητέ κύριε Selway

"Αγαπητή κε Selway

Το κομμάτι σας αγαπήθηκε τόσο πολύ από μας που έγινε και λίγο δικό μας, όσο και αν μας επιτρέπεται. Έτσι και το ξανατυλιξαμε και το πάμε δώρο και εμείς με την σειρά μας σε άλλες "γιορτές".





Με εκτίμηση



Nickolas M.
&
An Art Called team"


στίχοι/μουσική:Philip Selway

"Original footage courtesy of the British Film Institute (BFI) under the terms of the Creative Archive Licence at http://www.bfi.org.uk/creative"

διασκευη/remix: Nickolas
βιντεο re-edit: φαρμαρτίστικ
παραγωγη: An Art Called

Ο Nickolas M. φτιαχνει για το Indaba μια tripαριστη εκτελεση του ταξιδιαρικου κομματιου του Selway που μας χαριζει μια ξεχωριστη αναγνωση σε αυτη την συνθεση.
xxx
An Art Called team

Το βιντεο απο το British Film Institute

A Trip on the Metropolitan Railway
This film invites the viewer to board a train on the Metropolitan line and travel through Edwardian London, from the city's centre (Baker Street) to its outskirts (Uxbridge and Aylesbury).

Much of the journey has not changed in almost a century, with the very same route being travelled today. Many of the stations are still in use, with only superficial alterations.
UK 1910
c. 17 mins. Black and white

PJ Harvey – Let England Shake

Η αλλαγή βγάζει μάτια από το εξώφυλλο κιόλας. Είναι η πρώτη φορά που η Polly Jean Harvey καταφεύγει σε μια a-la-Salvador Dali εικόνα για να προμηνύσει το μουσικό του πράγματος και δεν απαθανατίζει τον εαυτό της με κάποιο σουρεαλιστικό τρόπο, όπως έκανε μέχρι τώρα. Είναι επίσης η πρώτη φορά που παίζει η ίδια σαξόφωνο για τις ανάγκες κάποιας ηχογράφησης, ενώ είναι και η παρθενική φορά που η ευφυής τραγουδοποιός τη βλέπει κοινωνικοπολιτικά.

Η αλήθεια είναι ότι ποσώς με ενδιαφέρει αν αποφάσισε να φτιάξει ένα δίσκο διαφορετικής κατεύθυνσης, πολιτικοποιημένο, αγγλόφιλο και τα συναφή. Άλλωστε, όλοι ξέρουμε ότι οι πολιτικές τακτικές της Αγγλίας δεν ήταν πάντα και οι πιο σοφές και ειρηνόφιλες, ενώ σίγουρα δεν έχω τεράστιες γνώσεις στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της χώρας για να είμαι και απόλυτος. Αυτό που κάνει εδώ εντύπωση είναι η ποιητική προσέγγιση της ενορχήστρωσης και των στίχων, τα οποία συνθέτουν ένα σύνολο που πολλές φορές σε αναγκάζει να δακρύσεις από θαυμασμό. Η PJ επικεντρώνεται περισσότερο στα θύματα του πολέμου, γενικά, και του πρώτου παγκοσμίου, ειδικά, γεγονός που την απομακρύνει από το να γίνει εθνικίστρια ή οτιδήποτε σχετικό και κραυγαλέο. Στον δίσκο, πρωτιά κρατάει η οικουμενική αίσθηση πως η ανθρώπινη ύπαρξη έχει μεγαλύτερη σημασία από οποιοδήποτε συμφέρον. Τόσο χίπικα και τόσο ουτοπικά.

Το album ηχογραφήθηκε σε πέντε εβδομάδες σε μια εκκλησία στο Dorset της Αγγλίας. Εξού και ο μυστικισμός που διέπει από την αρχή μέχρι το τέλος όλα τα κομμάτια. Τα samples που μπαίνουν σφήνα (άκου “England” και “Written on the Forehead”) δεν εναρμονίζονται πλήρως στις συνθέσεις, επίτηδες θαρρώ, με σκοπό να δώσουν εικόνες και να ταράξουν τη ροή. Η ίδια, δε, δεν τραγουδάει, αλλά μιλάει, απαγγέλει, προσπαθεί να σπάσει τη φωνή της για να περάσει τα μηνύματα, σχεδόν τρέμει και ζητάει βοήθεια. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές τελικά, που ένας σημαντικός δίσκος μετατρέπεται σε πολιτιστικό και κοινωνικό ορόσημο των καιρών μας. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που καταλαβαίνεις πως μόνο μια PJ Harvey θα μπορούσε να χτίσει κάτι τέτοιο.

Σε πολλά επίπεδα, η ηχογράφηση αυτή σπάει τα όρια της δημιουργού του και ακούς πολλά πράγματα για πρώτη φορά. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που καταφέρνει να ανεβάσει τον πήχη τόσο ψηλά, ώστε να δημιουργεί μια δική της μουσική ταμπέλα, όπως ακριβώς έχουν κάνει κατά καιρούς η Bjork, ο Anthony, οι Radiohead και πάει λέγοντας. Μπορεί το “Let England Shake” να μην είναι ο πιο μελωδικός της δίσκος (βλέπε “Stories from the City, Stories from the Sea”), αλλά ούτε και ο πιο εξομολογητικός της (βλέπε “White Chalk”). Χωρίς καμία αμφιβολία όμως, είναι αυτός που σου αποσπά την προσοχή και σε «αναγκάζει» να τον ακούσεις ξανά και ξανά, χωρίς περικοπές, ώστε να βγάλεις το συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια συνουσία ενός βιβλίου απομνημονευμάτων, ενός παρανοϊκού πίνακα της Frida Kahlo, μιας γυναίκας-ορχήστρα κι ενός παραγωγού που κάθε φορά δίνει ζωή στον καμβά της PJ Harvey με τον πιο συγκινητικό τρόπο (John Parish). “Let England Shake” λοιπόν και μπορείς από τώρα να τον βάλεις στα καλύτερα του 2011.

"Chains" Kenna

Αυτό που έπαθα με τον Kenna είναι για άλλη μια φορα "έρωτας με ην 1η ματια". Ναι τελευταία το παθαίνω συχνά.
Ημουν σε ενα φυλάκιο στα ΕλληνοΑλβανικα σύνορα και άκουγα στο ipod μου (γιατι καλύτερο δεν υπάρχει και πες με και ψώνιο), το "Make Sure They See My Face". Δεν ήξερα τιποτα απολύτως για τον κύριο αυτο κι όμως άκουγα κατι τοσο μα τοσο οικείο Αυτο που έφτανε στα αυτιά μου ηταν ενα indie ιδιωμα, με σαφείς ρυθμικές βάσεις, στενη επαφή με τους συνθετητες από την μια και με τις κιθαρουλες απο την αλλη.
Αργοτερα εμαθα πως Kenna Zemedkun (Αφροαμερικανος), ανηκε στην arty collectiva του Pharell, που προσπαθεί να δειξει στον κόσμο οτι η μαύρη μουσικη δεν ειναι μονο χιπ-χοπ, soul και Rn'B. Στην παραγωγή των άλμπουμ (δυο εχει κανει ο Kenna), ειναι ο Chad Hugo (ετερο μισο των Neptunes) και ολα ερχονται και δενουν "γλυκα".

Αρκετά με τα trivia για το παρελθόν του Kenna. Πάμε στο σήμερα

"Songs For Flight" θα λεγεται ο 3ος κατά σειρά δίσκος, που δεν ξέρουμε πότε και που "θα'ναι σαν να μπαίνει η Άνοιξη". Πριν απο αυτό ομως θα κυκλοφορήσει μια σειρά 3ων EP, οπου το καθένα θα εχει 3 tracks. Η σειρά ονομάζεται "Land 2 Air Chronicles" και το πρώτο(Chaos and the Darkness) κυκλοφορεί στις 8 Μαρτίου. Αφορμή για όλη μου αυτή την φλυαρία ειναι το χθεσινό λανσάρισμα του "Chains" απο το επερχόμενο 1ο EP.

Σας αφήνω, αντιγράφοντας κειμενο απο το site του Kenna, όπου ακουτε και το single.
Ψάξτε τον λίγο περισσότερο. Το αξίζει
Άσε που μπορεί να είναι και η τελευταία δουλειά που κυκλοφορεί
Τον βλεπω να αφιερώνεται στον ασκητισμό με τόσα ανέβα κατέβα στο...Kilimanjaro

2/18/2011
Land 2 Air Chronicles

Land 2 Air Chronicles (L2A) is a 3 EP, 3 Song series that precedes the Songs For Flight album which will have 10 songs and no repeat tracks from the EPs.

Based on Emerson's "Self-Reliance" essay, the Land 2 Air series is a check into reality and a decision to not have your aspiration be held back by anyone or anything. L2A I : Chaos And The Darkness is the first chapter in the series and depicts the struggle to break free of the "Chains" that keep us from our vision coming to life or taking flight.

"Chains" is the first song from the EP and features Shimmy Hoffa. Shimmy Hoffa is a rogue character that comes from the recluse mastermind of Chad Hugo a.k.a Charles Hugo, one half of the Neptunes and member of N.E.R.D. The song is co-written by Paul Banks of Interpol.

This Land 2 Air Chronicles EP series is a set-up for what may be the last Kenna album ever.

Αγαπητή κυρία Πάολα...

"Αγαπητή κα Φωκά

Θα ήθελα να σας ζητήσω μια ειλικρινή συγνώμη για αυτο που θα σας συμβεί αν και μολις, πατήσετε το play στο παρακάτω βιντεο.
Δεν φταίω εγω! Ήταν πέρα των δυνάμεων μου.
Να με συμπαθάτε, αλλά οπως και να το κανουμε, ενα φρεσκαρισματακι το έπαιρνε το συγκεκριμένο τραγουδι, το οποιο βεβαίως βεβαίως, παραμένει ΥΜΝΟΣ!

Με εκτίμηση

Φαρμαρτίστικ aka Projectiva
&
An Art Called team"




στίχοι:Σπύρος Γιατράς
μουσική:Αλέκος Χρυσοβέργης
σκηνοθεσία:Δημήτρης Γεωργακόπουλος

διασκευη/remix: Projectiva (myspace.com/projectiva)
βιντεο re-edit: φαρμαρτίστικ
παραγωγη: An Art Called

Οι διασκευες και τα remix εχουν παντα ενα ξεχωριστό ενδιαφερον, ιδιαίτερα οταν μεταπηδας απο ενα ειδος σε καποιο αλλο. Σπανια πετυχημένα..
Ευχαριστούμε τον Tareq που μας εδωσε την ιδεα χωρις να το ξερει
xxx
An Art Called team