You+Me - rose ave.

Well, many times I have thought in the recent past that Alecia Moore (aka P!nk) is a capable blues singer. There's something special deep in her throat that reminds me of the great female rock vocalists of the past decades, like her all-time favorite Janis Joplin. Ok, she's not Janis, clearly, but she never intended to be either. She has released some of the biggest pop, pop-rock and pop-r'n'b singles of the past 15 years, she has made some kickass collaborations with A-list producers and vocalists (William Orbit, Dallas Austin, Babyface, Missy Elliott, Tim Armstrong, Herbie Hancock, Butch Walker, Linda Perry, Greg Kurstin) and she has sung blues, hard rock and even punk-pop tracks, like "Trouble" and "The one that got away". So, if someone is a fan of her music, as well as her persona, he/she can understand that it has been somehow a matter of time for her to release something like the "rose ave." album. Because she obviously needs a break from pop stardom.

The other half of You+ME is Dallas Green, a Canadian artist. Together, they sound as one and that's the best you can have, when you have created a folk music duo. Their harmonies are smooth and aggressive at the same time and Alecia gives enough space to Dallas' voice to showcase its power, although she is the powerhouse here.

The songwriting is simple and essential. Acoustic guitar chords, some pianos, lyrics about love and a great Sade cover, "Ordinary love". "You and me" serves as the first single, while tracks like "Capsized", "Unbeliever" and "Open door" sound like Mumford And Sons/Laura Marling collaborations or duets you could listen in the "Inside Llewyn Davis OST". The country/blues genre fits perfectly here, that's why "Love gone wrong" is without a second thought the best song in the album.

It's interesting that P!nk did not choose to release "rose ave." as a solo artist. She knows the games of this business and she's smart enough not to put her pop image in danger. This effort is flawless, as far as the artistry is concerned. The only thing I'm not sure of is how the folk lovers will respond to a pop diva singing folk music. Oh well, who gives a crap!

AnArtCalled... 8,5/10

Bonus Blogovision 2012: No 40-21

No 40: Ladyhawke – Anxiety

Δεν είναι στα μεγαλύτερά της κέφια, αλλά τα κομμάτια έχουν συνοχή, είναι Ladyhawke και στο τέλος της ημέρας δεν έχεις βαρεθεί καθόλου. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι μετά το πέρας 2-3 ακροάσεων, δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις κάποια από αυτά.

No 39: Me And My Drummer – The Hawk, The Beak, The Prey

Πάνε να θυμίσουν τους Wildbirds & Peacedrums, αλλά κάπου γίνονται λίγο πιο mainstream. Αυτό δεν είναι κακό, αν αναλογιστείς ότι μέσα στην εικοσάδα θα έχω αρκετά ομοιοπαθή, αλλά όταν θυμίζουν Amy Lee και Evanescence, κάτι με χαλάει. Ωραία vocals και καθαρή παραγωγή.

No 38: Kathleen Edwards – Voyageur

Αέρινη φωνή, όμορφές μελωδίες, ξωτική αίσθηση, Bon Iver-ίστικη διάθεση και ο κατάλληλος δίσκος για χαλί σε απογευματινό τσάι. Μην περιμένεις θαύματα, δεν είναι σε καμία στιγμή Laura Marling.

No 37: Marina & The Diamonds – Electra Heart

Από τη μία θεωρώ ότι είναι ένας υποτιμημένος δίσκος, από την άλλη όμως δεν τον αγάπησα όσο το ντεμπούτο. Αυτό μπορεί να μη λέει και πολλά, αλλά όταν έχεις ένα τσουβάλι με τόσο καλές συνθέσεις και παραγωγές και στο τέλος κάτι σου λείπει, ε, δεν έχεις και πολλά περιθώρια και τον βγάζεις από την εικοσάδα.

No 36: Bat For Lashes – The Haunted

Άλλη μια φορά που πνίγομαι στην Bat For Lashes, αλλά δεν επιχειρώ να τηνε βάλω ψηλότερα, γιατί όσο και καλός να είναι ένας δίσκος, δεν πρέπει να δυσκολεύεσαι, για να τον τελειώσεις. Κι εγώ δυσκολεύτηκα, πολύ μάλιστα. Κι όταν έχεις στην πλάτη σου το “Two suns”, που κατέβαινε νεράκι με κάθε ακρόαση, δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Ωραίος δίσκος, αλλά πιο αργός από τους ρυθμούς των γούστων μου.

No 35: Joss Stone – The Soul Sessions Vol. 2

Για άλλη μια φορά ένας soul-rock-blues δίσκος από την μετρ του είδους, που ακούω ανά πάσα στιγμή και χωρίς πολλά-πολλά. Αλλά όταν οι τρεις τελευταίοι δίσκοι της είναι ο ένας συνέχεια του άλλου, χωρίς καμία προσωπική παρεμβολή στο ύφος και στην εξέλιξή της, τότε μένει εδώ, στο τριαντακάτι.

No 34: Fiona Apple-The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do

Μετά από 7 χρόνια η παλαβή Fiona Apple επιστρέφει με έναν δίσκο που ευελπιστεί να χτίσει κι άλλο την ήδη παράξενη περσόνα και μουσική της ιδιοφυία. Και τα καταφέρνει, με μία όμως παρατήρηση. Δεν επιστρέφεις μετά από 7 χρόνια, φτιάχνοντας κομμάτια που είναι συνέχεια του “Extraordinary machine”. Θες να ακούσεις κάτι παραπάνω κι ίσως διαφορετικό, έστω και στα πλαίσια του πειραματισμού, δεν με χαλάει.

No 33: Cat Power – Sun

Δεν μπορώ να πω πολλά για την Cat Power, εκτός από το ότι είναι υπέροχη και γοητευτική με ό,τι και να κάνει. Μπορεί να είναι χαμηλά στην καταμέτρησή μου, αλλά είναι ψηλά στη συνείδησή μου... #lame

No 32: Paloma Faith – Fall To Grace

Άλλος ένας δίσκος που τελευταία στιγμή μπήκα στη διαδικασία να ακούσω και, δυστυχώς, δεν μπόρεσα να τον χωνέψω όσο θα έπρεπε κι ίσως να τον αδικώ. Γαντζωμένος στο ντεμπούτο της Paloma, είναι δύσκολο να παραδεχτώ πως έχει βγάλει κάτι ανώτερο μουσικά, αλλά η μουσική της αντίληψη και το ένστικτό της στα φωνητικά οδηγούν πάντα σε κάτι που μου κάνει.

No 31: Solange – True

Δεν πρόκαμε να με επηρεάσει τόσο πολύ, μιας και βγήκε τελευταία στιγμή, αλλά εκτιμώ το προσωπικό στίγμα, την vintage αισθητική, την εξαιρετική οπτικοποίηση του “Losing you” από τη Melina Matsoukas και το συναίσθημα στη φωνή της. Αναμένω album asap.

No 30: Lana Del Rey – Born To Die

Καλώς ή κακώς, η Lana απασχόλησε περισσότερο το 2012 με την περσόνα της παρά με τη μουσική της. Και πάνω που πήγε να γίνει κάτι, πάλι οι εμφανίσεις της στην τηλεόραση και τα αμέτρητα gifs κατάφεραν και την έκανα σταρ πρώτου μεγέθους, αλλά και πάλι όχι για τη μουσική της. Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι ο πιο αμφιλεγόμενος δίσκος της χρονιάς. Είτε τη βάλεις στο No 456 της προσωπικής σου λίστας, είτε τη βάλεις στο No 1, εμένα δεν με ξενίζει στο τέλος της ημέρας.

No 29: Mumford & Sons – Babel

Top-5 με τον πρώτο δίσκο, No 29 με τον δεύτερο. Καλά, δεν θα τους πιάσει και κόψιμο, αλλά κουβέντα να γίνεται. Αυτό που δεν με κάνει να τους πάω παραπάνω είναι η αίσθηση πως τα κομμάτια είναι καθοδηγημένα να βαράνε σε τέμπο, κιθάρες και μπάντζα, για να μην πέσουν στην παγίδα να βγάλουν πάλι ίδια πράγματα. Κι εκεί νομίζω την πατήσανε, έπαιξαν σύμφωνα με αυτό που θα περίμεναν όλοι να γίνει, αντί να ακολουθήσουν την καρδιά τους. Μπορεί και να παπαρολογώ, who cares; Αν μη τι άλλο, άλλη μια καλή δουλειά από μια μπάντα υψηλών προδιαγραφών και δική μου αγαπημένη, no matter what.

No 28: Grimes – Visions

Τον αποθέωσα γρήγορα, αλλά τον βαρέθηκα εξίσου γρήγορα. Δεν είμαι και πολύ των ηλεκτρονικών, αλλά τα σέβομαι και τα εκτιμώ. Αυτή τη φορά, με την ίδια ταχύτητα που μελέτησα την Grimes, με μεγαλύτερη κατάφερα να την απομυθοποιήσω και να πω ότι ο δίσκος είναι υπερεκτιμημένος. Αλλά νταξ, να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους κι όπως θα ήθελε κι η Βάνα, το “Visions” είναι μπροστά σε πολλά επίπεδα. #vananismoi

No 27: Crystal Castles – III

Είπαμε, δεν είμαι πολύ ηλεκτρονικός τύπος, αλλά όταν μιλάμε για Crystal Castles, και κομμάτια όπως το “Plague” στύβω το βρακάκι μου. Αν δεν ήθελα τα 20 πρώτα μου να είναι λουσμένα στη soul, στα blues και στις κιθάρες, αυτό θα ήταν top-5. Αλλά είπαμε, μην τα ξαναλέμε.

No 26: Melanie Fiona – The MF Life

Από μία τραγουδίστρια της RnB δεν ξέρω αν έχει κανείς μεγάλες προσδοκίες. Εγώ πάλι ναι. Κι η Melanie Fiona αποδεικνύει πως έχει πράγμα να δώσει. Το “The MF life” παίζει ανάμεσα στο φρέσκο urban και στην παλιομοδίτικη soul με την άνεση μιας ντίβας τύπου Mary J, που μπορεί δηλαδή να έχει απαιτήσεις και να τις ικανοποιεί αβίαστα. Με λιγότερη φανφάρα και διάρκεια και μεγαλύτερη επιλεκτικότητα στο tracklist, αυτό θα ήταν εύκολα μέσα στα 20. Μερικές συγκεκριμένες στιγμές του όμως το φέρνουν εδώ.

No 25: Soap & Skin – Narrow

Δεν θα πω ότι αυτό που ακούω δεν είναι αριστούργημα, ούτε δεν θα παραδεχτώ πως ίσως και να την αδίκησα λίγο με τη θέση 25. Με μια άρνηση λοιπόν στο κεφάλι μου ότι φέτος δεν ήθελα να ακούσω πολύπλοκα και πειραματικά πράγματα από την αρχή του 2012, το “Narrow” και το album της Fiona είναι πιο χαμηλά από εκεί που θα τους άρμοζε. Και μένω εκεί.

No 24: Regina Spektor – What We Saw From The Cheap Seats

Η συνεργασία Regina και Mike Elizondo μου έκανε κάτι από την αρχή, αλλά δεν μπορούσα να κατανοήσω τη συνύπαρξη. Όλα καλά όμως, δουλεύει και δουλεύει ρολόι. Με τα πιάνα της, με τις πάντα σαγηνευτικές της ερμηνείες, με τις καθαρές παραγωγές, τις έξυπνες μελωδίες της, με τα όλα της. Και, κυρίως, μπορείς να τον ακούσεις ανά πάσα στιγμή, χωρίς να σου κλωτσάει.

No 23: P!nk – The Truth About Love

Έχω να χαρώ τόσο έναν pop-rock δίσκο από την εποχή του “Left Of The Middle” της Natalie Imbruglia και του “Breakaway” της Kelly Clarkson. Κι όλοι ξέρουμε ότι μιλάμε για 15 κι 8 χρόνια πίσω, αντίστοιχα. Εναλλακτικός τίτλος; “Fun Fun Fun”. Γιατί ακόμα κι όταν χαροχτυπιέται, η P!nk έχει έναν μοναδικό τρόπο να το κάνει με χιούμορ και να γουστάρεις.

No 22: Garbage – Not Your Kind Of People

Και τώρα στα δύσκολα. Γιατί μέχρι και τελευταία στιγμή, Garbage και Raveonettes ήταν μέσα στην 20άδα. Αλλά μικρό το κακό, η Shirley θα είναι πάντα αγαπημένη, ο Butch πάντα ευρηματικός, όταν έχει κέφια και οι Garbage πάντα αφορμή, για να ακούσω και πάλι στο εμβόλιμο τη δισκογραφία τους και να κατανοήσω τους λόγους που τους αγαπώ σαν να μην υπάρχει αύριο. Ίσως η πρώτη τους δουλειά μετά το 2000, που με παραπέμπει στο ντεμπούτο και στο “Version 2.0”.

No 21: The Raveonettes – Observator

Παλιακό, νόστιμο, βρώμικο, μελωδικό, νοσταλγικό, αθώο, όλα αυτά μαζί κι άλλα τόσα. Ήδη το μετανιώνω που δεν είναι πιο ψηλά, αλλά ποιος είμαι που θα κρίνω πού πραγματικά πρέπει να είναι, μήπως είμαι κάποιος; (στο youtube παραδίπλα παίζουν “Απαράδεκτοι”).

P!nk – The Truth About Love

Τελικά, η P!nk είναι η πιο συνεπής από όλες τις pop stars εκεί έξω. Δεν χρειάστηκε να ξυρίσει τα μαλλιά της και να γίνει ρεζίλι στην απονομή κάποιων VMA (Britney), δεν έκανε reality (Jessica Simpson), δεν κόντεψε να χάσει τη ζωή της από τις καταχρήσεις (Lindsay Lohan), δεν αναγκάστηκε να προσλάβει Κάγκουρα στιλίστα (ας πει κάποιος στην Kelly Clarkson ότι οι πωλήσεις της μειώθηκαν από τα κακά outfit), δεν βγάζει καινούργιο single κάθε 20-30 μέρες (Rihanna) και, για να μην ξεχνιόμαστε, δεν βρίσκεται συνέχεια σε ωορρηξία (Christina Aguilera, perdoname). Με λίγα λόγια, είναι κατόρθωμα μετά από 5 studio δουλειές και μια Greatest Hits συλλογή να κάνεις τον ήχο σου ακόμα πιο φρέσκο, να μένεις πιστή στις pop-rock φόρμες που γουστάρεις, χωρίς να επαναλαμβάνεσαι και, τελικά, να αποδεικνύεις συνεχώς ότι είσαι δουλευταρού και δεν περιμένεις να αγοράσει η εταιρεία σου τα πιο πιασάρικα κομμάτια από τους πιο ακριβούς παραγωγούς του Hollywood, να τα χώσει σε ένα album και να κάνεις ρεκόρ από No 1 στο Billboard (Katy Perry).

Το “The truth about love” είναι μια πολύ καλή ηχογράφηση, έτσι κομπογιαννίτικα κι απλά. Έχει όλα τα κολλητικά κιθαριστικά ριφ της pop μαζεμένα το ένα μετά το άλλο, έχει λόγια απλά, από αυτά που θες να ψιθυρίζεις στο αμάξι, έχει παραγωγή από τις λίγες (praise the Lords, Max Martin, Dan Wilson, Butch Walker στο εισαγωγικό ναρκωτικό “Are we all we are?” και Greg Kurstin στην πλειοψηφία των υπολοίπων) και την P!nk να βγάζει από τα πνευμόνια της ό,τι έχει και δεν έχει, χωρίς τσιγκουνιές. Αν τα βάλεις αυτά κάτω λοιπόν, το μόνο που σου μένει είναι να δεις αν δένει η κομπόστα κι αν τελικά αξίζει τον κόπο να ασχοληθείς με την κοπελιά 13 χρόνια μετά την πρώτη φορά που την άκουσες. Ε, λες τσάμπα να τα γράφω όλα αυτά τόση ώρα; Σύνελθε, θα με τρελάνεις.

Με τη συνοδεία ενός εξαιρετικού artwork κι ενός ακόμα πιο άρτιου video-clip για το “Blow me”, είναι δύσκολο να κρατηθώ και να μην παραδεχτώ πως, στο τέλος της ημέρας, η P!nk είναι η μοναδική που, όσα χρόνια κι αν περάσουν κι όσες Λολίτες αν εισβάλλουν στην pop κουλτούρα, θα βρίσκει πάντα τον τρόπο να ηχογραφεί καλά τραγούδια.

Nicki Minaj – Pink Friday: Roman Reloaded

Όταν ακούω Nicki Minaj, είναι σαν να ακούω μια κακή εκδοχή της Ke-dollar-ha μαζί με μια ακόμα χειρότερη εκδοχή της Lil’ Kim. Αυτό για να ξεκαθαρίσω πως ξεκίνησα να ακούω το album έτοιμος να κράξω σαν να μην υπάρχει αύριο. Τελικά, βρήκα τον εαυτό μου να γουστάρει. Δεν ξαναβάζω ταμπέλα ποτέ, τέλος (not).

Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να μελετήσεις σε βάθος στο “Roman Reloaded”. Υπάρχουν εθιστικά beats, υπάρχουν minimal παραγωγές τύπου Neptunes και Missy/Timbaland στο “Supa dupa fly”, που θα μπορούσαν να είναι Kelis στην “Kaleidoscope” περίοδο (κι αυτό είναι big thing), και υπάρχει πολύ χιούμορ. Πολύ χιούμορ όμως, σε σημείο που γελάς μόνος και κοιτάς μήπως σε κοιτάει κανείς και φανείς ούφο. Κι αυτά, σε μια δισκογραφική φάση που όλοι το παίζουν αρτίστες και φωνάρες και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, είναι μεγάλο προσόν.

Άκου τα “Roman Holiday”, “Beez in the trap” και “Starships”, αλλά πρόσεξε την απότομη μετάβαση από τις urban παραγωγές στις πιο cheesy, γιατί μπορεί να βρεθείς στη φάση που ένα από τα δύο μέρη του album θα σε γειώσει και θα το αρνηθείς. Αν είσαι pop μέχρι το κόκκαλο όμως, θα σου αρέσει καθολικά, γιατί μέσα σε όλα τα λούσα, τους άπειρους guest, τα video-clip, την τεράστια περιφέρεια και τα φορέματα από lego, το “Pink Friday: Roman Reloaded” είναι ένας ποπ δίσκος, από αυτούς που δεν θέλουν να σε προβληματίσουν, αλλά να σε κάνουν να περάσεις καλά. Ίσως και να τον ξεχάσεις μετά από καιρό, αλλά no worries, μικρό το κακό.

p.s. Δεν έχω χειρότερο από το “Stupid Hoe”, αλλά κάνω πως δεν υπάρχει μαζί με κάνα-δυο άλλα απαράδεκτα και το ακούω πάλι.

Kelly Clarkson – Stronger

Με τούτα και με εκείνα, η πρώτη νικήτρια του American Idol έφτασε στον πέμπτο δίσκο της και αποδεικνύει πως μερικές φορές τα reality βγάζουν και αξιόλογα πράγματα (άκου Will Young, Fantasia, Leona Lewis και Jennifer Hudson). Το “Stronger” ακούγεται εύκολα, είναι πιο ραδιοφωνικό από το “All I ever wanted” και την πινελιά του σε αυτό έχει βάλει ο πολύς της pop, κύριος Greg Kurstin, που ξεφεύγει από τα pop anthems που έχει γράψει στις Little Boots και Lily Allen, κάτι που διακρίναμε από τη συμμετοχή του στο ανιαρό “I’m with you” των Red Hot Chili Peppers νωρίτερα αυτή τη χρονιά.

Δεν θα σταθώ στις φωνητικές της ικανότητες, αφού είναι δεδομένο πως μιλάμε για μια από τις πιο σημαντικές pop φωνές της τελευταίας δεκαετίας. Δεν θα σταθώ ούτε στο μουσικό ύφος, μιας και δεν ξεφεύγει από αυτά που μας έχει συνηθίσει. Θα σταθώ στο πόσο ευχάριστα ακούγεται ο δίσκος, χωρίς όμως να έχει κάποιο peak, σε αντίθεση με πιο καλοδουλεμένες ηχογραφήσεις στην παραγωγή, όπως ήταν οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις της φετινής χρονιάς, Coldplay και RHCP. Όταν λέω όμως πως θα σταθώ σε αυτό, εννοώ μόνο σε αυτό.

Τα υποψήφια single είναι αρκετά, χωρίς όμως κάποιο να υπόσχεται σημαντικές επιδόσεις στα charts. Κι αυτό γιατί τα τραγούδια έχουν ακουστικές βάσεις, αρμονίες που σου φέρνουν συνεχώς κάτι άλλο στο νου, radio-friendly καταστάσεις που λειτουργούν σαν χαλί σε απογευματινό καφέ και cheesy ενορχηστρώσεις που μερικές φορές ακούγονται σαχλές. Κι ενώ θαρρείς πως θα βγει η φωνή της μπροστά και θα τα σπάσει όλα, εκείνη ακούγεται πιο γλυκανάλατη από ποτέ καθόλη τη διάρκεια της ακρόασης.

Δεν είμαι τόσο του radio friendly σε σημείο χουζουρέματος, αλλά εκτιμώ μια καλή μελωδία και ενίοτε κολλάω και με την πάρτη της, όπως παθαίνω με το εισαγωγικό “Mr. Know it all”, που για να πω την αλήθεια μου, μου κάνει καρμπόν με το “Fucking perfect” της P!nk, αλλά το αφήνω στην άκρη. Στη νέα δουλειά της Kelly Clarkson καταλαβαίνω πως η δισκογραφική της επέβαλε να ξεχάσει στιγμές τύπου “Since you been gone”, “Never again” και “Whyyawannabringmedown” και να φτιάξει τα sequel των “My Life Would Suck Without You” και “Breakaway”. Το χειρότερο είναι πως εκείνη το έκανε και είναι η πρώτη φορά που σε κανένα σημείο δεν ακούμε την ίδια, εξαιρώντας το ξεσηκωτικό “Hello”.

Όποιος είναι μέγας fan της Clarkson και ταυτόχρονα αμερικάνος πολίτης, θα ενθουσιαστεί, όπως και να ‘χει. Διαφορετικά, ούτε που θα σε απασχολήσει και ούτε που θα το πάρεις πρέφα στις ελληνικές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές συχνότητες. Σαν να ασχολήθηκα πολύ όμως με το “Stronger”, ας προχωρήσω…