Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Florence + the Machine – Ceremonials

Είναι περίεργο που συμβαίνει αυτό, αλλά αντί να χάσουν την ταυτότητά τους μετά την αποδοχή του “Lungs”, η Florence και η μπάντα της εισχώρησαν ακόμα περισσότερο στα άδυτα των επιρροών τους και έφτιαξαν ένα δίσκο που είναι πιο Florence, πιο βρετανικός, πιο soulful, πιο μυστικιστικός και πιο indie από οτιδήποτε έχουν ηχογραφήσει μέχρι σήμερα. Προσπερνώντας λοιπόν τους εμπορικούς θριάμβους του ντεμπούτου, τις υποψηφιότητες για Grammy και για Mercury Prize, αλλά και το boost από τα MTV Awards με το συγκλονιστικό “Dog days are over”, περνάμε σε μια εποχή που οι Florence + the Machine συνθέτουν το “Ceremonials” και τοποθετούν τον πήχη σε άφταστα ύψη.

Ο Paul Epworth μπήκε στο studio, έβγαλε το μαγικό ραβδάκι του και εμπνεύστηκε τις πιο αιθέριες ενορχηστρώσεις που μπορείς να ακούσεις σήμερα. Αφήνοντας τις ραδιοφωνικές καταβολές του “Rolling in the deep” της Adele, εξερεύνησε τους δρόμους που ήθελε να πάει το “Ceremonials” από την αρχή της γέννησής του και με τη βοήθεια μιας μπάντας, που θα ζήλευαν οι Kate Bush, Bat For Lashes και Danger Mouse (no kidding), έχτισε ρυθμούς, πλήκτρα και χορωδίες που μπλέκουν μεταξύ τους σε σημείο μπερδέματος και ακατάπαυστης σημειολογίας όσον αφορά στην εξυπηρέτηση του τίτλου.

Έχουμε ήδη ακούσει ήδη τα “Shake it out” και “What the water gave me” ως πρώτο επίσημο single και promo single αντίστοιχα, ενώ ήδη ετοιμάζεται η κυκλοφορία και οπτικοποίηση του “No light, no light”, που εγώ θα το προμόταρα ως το επόμενο και πιο sophisticated “Dog days are over”, αλλά άλλο θέμα αυτό. Η συνολική ακρόαση μου επιτρέπει να πω ότι δεν είναι δίσκος για όλα τα γούστα. Aν έχεις κολλήσει με το πιο radio-friendly “Lungs” και διασκευές τύπου “You’ve got the love”, θα το βρεις ακατανόητο και σκοτεινό. Αν πάλι έχεις αγαπήσει τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της Florence, όπως τα “Kiss with a fist” και “Heavy on my heart”, τότε θα πάρεις πρέφα αμέσως τι θέλουν σου πουν οι δημιουργοί του.

Θα μείνω στο εισαγωγικό “Only if for a night” που σε κατευθύνει σωστά και γίνεται αγαπημένο. Θα ακούσω ξανά το “What the water gave me” γιατί είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που κορυφώνεται, σαν ένα εναλλακτικό “Uninvited” (Alanis Morissette). Θα συγκινηθώ στο “Never let me go” γιατί είναι μεγάλη σύνθεση και αναδεικνύει τη μεγάλη φωνή της Florence Welch, που παρεμπιπτόντως είναι από τις λίγες φορές που δεν την υπέρ-χρησιμοποιεί, φωνάζοντας. Θα κολλήσω με το soulful “Lover to lover” που θα μπορούσε να έχει πει κάλλιστα η Joss Stone και θα αποθεώσω το προσωπικό μου αγαπημένο, “Seven devils”, που όσο με σκιάζει, τόσο με συναρπάζει.

Με τούτα και μ’ εκείνα, το ολόφρεσκο album των Florence + the Machine είναι το λιγότερο must-listen και για μένα ήδη μέσα στο top-10 των καλύτερων ηχογραφήσεων για το 2011. Όχι μόνο γιατί αγαπώ τη Florence, όχι μόνο γιατί πρόκειται για έναν δουλεμένο μέχρι το μεδούλι δίσκο, αλλά και γιατί το “ceremonials” δεν έπεσε θύμα της εμπορικότητάς της μπάντας και της frontwoman αυτής, αλλά την ανάγκασε να βγάλει το make-up, να αφαιρέσει τα λούσα, να μπει στο studio και να γράψει μικρά διαμάντια που θα μπορούσαν να είναι σφαλιάρα σε αυτούς που την ήθελαν να πέφτει θύμα των αμερικάνικων προτύπων και δισκογραφικών. Κι αυτό λέγεται καλλιτεχνική ακεραιότητα.

Αξίζει να αγοράσεις ή να κατεβάσεις τα bonus tracks, αφού θα ακούσεις το εκπληκτικό “Remain nameless” και ακουστικές ή demo version πολλών κομματιών, μεταξύ αυτών και το “What the water gave me”.

2 σχόλια:

buho είπε...

Θα ζήλευε ο Danger Mouse; Μα εσείς είσθε βλάσφημος! :P

Nickolas είπε...

Φημίζομαι για τη βλασφημία μου, χρόνια τώρα :P

Αντί απολογισμού…

Η αλήθεια είναι πως ασχοληθήκαμε με την μουσική έως και αποκλειστικά την χρονιά που πέρασε. Το πιθανότερο είναι να κάνουμε το ίδιο και την επόμενη με την περισσή πάντα, ασυνέπεια που μας διακρίνει. Δηλαδή όποτε μας κάτσει κάτι υπέροχο η απαίσιο –την ίδια ένταση συναισθημάτων προκαλούν άλλωστε. Έχουμε αφήσει ολίγον στην άκρη τα υπόλοιπα. Αν δεις την αρχή του μπλογκ, αφορούσε και φιλμς και εκθέσεις και φεστιβάλ. Αλλά ακόμα και ένα απλό μπλογκ θέλει την αφοσίωση και τον χρόνο του…την φροντίδα του εν τέλει.

Εύχομαι απλά αυτό τον χρόνο να είναι όλα πιο ήρεμα και εμείς να κάνουμε αυτό που αγαπάμε συχνότερα και εντιμότερα.

attention...

Oι ιδιοκτήτες/διαχειριστές του blog (pharmartistic, Nikolas) δεν φέρουν ουδεμία ευθύνη για τα περιεχόμενα οποιασδήποτε εκ των εξωτερικών συνδέσεων (links) που εμφανίζονται σε οποιοδήποτε μέρος του blog.

Επιπλέον ο ιδιοκτήτης/διαχειριστής του παρόντος blog δεν φέρει ουδεμία ευθύνη για το περιεχόμενο των σχόλιων (comments) που αναρτούν οι επισκέπτες του blog (είτε ανώνυμα είτε ψευδώνυμα είτε επώνυμα) στα posts (αναρτήσεις) του blog. Παρ' όλα αυτά, ο ιδιοκτήτης / διαχειριστής του παρόντος blog διατηρεί πάντα το δικαίωμα να διαγράψει κατά την δική του κρίση και χωρίς προειδοποίηση ή/και αιτιολόγηση ή άλλου είδους πρότερη ή ύστερη ενημέρωση οποιοδήποτε σχόλιο επισκέπτη οποιαδήποτε στιγμή.

Όλες οι ηχογραφήσεις σε μορφή αρχείων ήχου mp3 ή άλλων format που εμφανίζονται κατά καιρούς για download στο παρόν blog προσφέρονται για περιορισμένο διάστημα και αποκλειστικά και μόνο για ενημερωτικούς / πληροφοριακούς σκοπούς.

Τα πνευματικά δικαιώματα αυτών των ηχογραφήσεων ανήκουν σε κάθε περίπτωση στους εκάστοτε καλλιτέχνες ή/και τις αντιστοιχες εταιρείες ή/και τους αντιπροσώπους αυτών.

Εαν είστε κάτοχος ή αντιπρόσωπος του κατόχου των πνευματικών δικαιώματων κάποιας εκ των ηχογραφήσεων και επιθυμείτε την απομάκρυνση της από το blog ειδοποιήστε μας και θα αφαιρεθεί άμεσα.

All mp3 files are hosted here for a limited amount of time and only for informational purposes. Please support the artists & bands, especially those on independent labels. If you own the rights of any recording appearing on this blog and want it removed, please let us know via e-mail and we will remove it immediately.