An art called...

"Voyageur" Kathleen Edwards

2012-01-23T11:07:00.000-08:00

Δεν με κρατάνε τα πόδια μου και τα μάτια μου κλείνουν, μα εσύ που σε λένε Kathleen Edwards, είσαι από τον Καναδά και μόλις κυκλοφόρησες τον 4ο σου δίσκο, έχεις την απαίτηση να σε ακούσω.

Ε, λοιπόν σε άκουσα...
και το συμπέρασμα είναι ένα..
Όπως και να το κάνεις, οι κλασσικές σπουδές στην μουσική φαίνονται.

Το Voyageur είναι ένας δίσκος 10 καταπληκτικών και υπέρολοκληρωμένων(αν είναι δόκιμος ο όρος) συνθέσεων, που αν θές λές folk, αν θες λές folk rock, και αν θές την αποψή μου , δεν λές και τίποτα.

"For the record"(που λέει και το τελευταίο track) η κυρά -33ών- Kathleen, έχει χωρίσει μετά από πολυετή σχέση με συνεργάτη της και πέρασε μια στεναχώρια (Pink Champagne), αλλά σκέφτηκε μάλλον ελληνικά, δλδ "ο έρωτας με έρωτα περνάει" και ζευγάρωσε με τον Justin Vernon, πρωτοπαλίκαρο των Bon Iver.
Ε, αφού τον είχε, να μην τον εκμεταλλευτεί; Του λέει, "Κάτσε να κάνουμε την παραγωγή μαζί". Τι να κάνει και αυτός, έκατσε...

Αν αφήσουμε το χιουμοράκι, έχουμε να κάνουμε με υπέροχες ενορχηστρώσεις, σπαραχτικά backing vocals, ένα συναισθηματικό ρόλερκόστερ, από την μελαγχολία στην αισιοδοξία, και στίχους ουσιαστικούς. Τι με χαλάει; Μονάχα η φωνή της... Θα προτιμούσα να τα έδινε σε μια Sheryl Crow, μια Heather Nova, καποια άλλη τελοσπάντων.

Αν σου αρέσει... καθώς ακούς να σου έρχεται στο μυαλό η φράση "While my guitar gently weeps", ναι του Χάρισον.

"Big Mouth" Santigold ...strikes again!

2012-01-18T22:32:00.000-08:00

Η παλιά Santogold ήταν στα πολύ αγαπημένα μας με την πρώτη της δουλειά. Ήρθε η ώρα λοιπόν να μας χαρίσει κάτι φρέσκο.
Γραφτείτε στο newsletter της και κατεβάστε δωρεάν το νέο της track "Big Mouth"!

Αντιγράφω από το newsletter που πήραμε

"Santigold is back with her brand new track 'Big Mouth' & you can download it for free below!

Download big mouth now

Also be sure to check out the awesome new video..."

SANTIGOLD - BIG MOUTH

Έχε υπ'όψη σου... vol.2

2012-01-09T14:15:00.000-08:00

Μερικές περιπτώσεις, είναι για μας κάτι παραπάνω απο ενδιαφέρουσες. Μπορεί να ονομαστούν και case studies για τους επόμενους μήνες. Στάσου λίγο λοιπόν και ακουσέ.

Ren Harvieu

Forever In Blue by Ren Harvieu

The Darcys (διασκευάζοντας Steely Dan)

The Darcys - Josie by Arts & Crafts

Charli XCX

Charli XCX - Nuclear Seasons from Helle on Vimeo.

Friends

FRIENDS - I'M HIS GIRL from Aurora Halal on Vimeo.

Gabriel Bruce(τόσο ενδιαφέρουσα φωνή έχουμε να ακούσουμε από την εποχή του Perry Blake)

Gabriel Bruce - Sleep Paralysis from Off Modern on Vimeo.

Light Asylum (και στο καπάκι άλλη μία φωνάρα!)

Dark Allies - Light Asylum from Grant Worth on Vimeo.

Reptar

... τουλάχιστον, we got the music!

Προβλέψεις 2012...

2012-01-03T06:29:00.000-08:00

Μετά από πολλή σκέψη και μελέτη όλης της μουσικής βιομηχανίας (όλης όμως), αποφάσισα να κάνω προβλέψεις για το 2012, μιας και δεν έχω όρεξη να ακούσω καινούργια μουσική τις πρώτες μέρες της χρονιάς. Ξέρεις, σοφίες και λεκτικά αποστάγματα, που θα σημαδέψουν τους επόμενους 12 μήνες και τέτοια εποχή του χρόνου θα γίνουν αντικείμενο μελέτης από το Pitchfork, το Rolling Stone και το NME. Έχουμε και λέμε:

- Η Christina Aguilera θα παχύνει κι άλλο και θα χρειαστεί φυσιοθεραπείες, ώστε να καταφέρει να χωρέσει στα φορέματα που θα της ράψει η Donatela για τη νέα της περιοδεία, αλλά και για να μπορεί να χορεύει, χωρίς να έχει κίνδυνο κατεδάφισης. Οι φυσιοθεραπείες όμως θα επηρεάσουν την ψυχολογία της, θα αναγκαστεί να ξεκινήσει το κάπνισμα, δεν θα πιάνει τη Λα δίεση πάνω από το Ντο 5, θα πέσει σε κατάθλιψη κι έτσι η Mariah επιτέλους θα μπορέσει να κυκλοφορήσει άφοβα νέο δίσκο, χωρίς να σκέφτεται ότι υπάρχει κι άλλη που πιάνει τις νότες της στα charts. Στις τηλεοπτικές εκπομπές θα προωθεί το album ως φόρο τιμής σε ένα αστέρι που χάθηκε.

- Η Britney Spears θα ξεκινήσει talk show μαζί με τη Debbie Gibson και καλεσμένους ανθρώπους της βιομηχανίας, που έκαναν άδικα επιτυχία όλες αυτές τις δεκαετίες. Πρώτοι καλεσμένοι τους; Ο David Hasselhoff και η Ke-dollar-Ha (μη βιάζεσαι όμως).

- Η Leona Lewis θα σταματήσει να τραγουδάει μπαλάντες, αφού κανείς δεν τις ακούει, ενώ θα ηχογραφήσει ντουέτο μαζί με την Ελληνίδα απόλυτη, για να λέμε ότι η Αννούλα επιτέλους κάνει διεθνή καριέρα. Το κομμάτι θα γίνει Νο 1 σε Ελλάδα, Λίβανο και Τουρκία, ενώ στην Αγγλία και στην Αμερική θα απαγορευτεί ως ρατσιστικό, αφού θα μιλάει για το πώς μια έγχρωμη πάει να κλέψει από τη λευκή Άννα τον μέγα τραγουδοποιό, Νίκο Καρβέλα, για να ηχογραφήσει τη νέα της επιτυχία. Το video-clip θα σκηνοθετήσει η Σοφία Καρβέλα.

- Η Lady GaGa θα βγάλει album με τίτλο "Born this day" ανήμερα των γενεθλίων της, το οποίο θα περιλαμβάνει τα κομμάτια "Cocker (spaniel) face", "LoveLame", "Brutus", "Mary, the bride", αλλά και την ελληνική εκδοχή του "Bad Romance" με τίτλο "Αν τολμάς". Το remix θα αναλάβει να κάνει ο "πολύς" Valentino.

- Η Ke-dollar-Ha θα κυκλοφορήσει album με συνεργάτη τον William Orbit, ακριβώς την ίδια μέρα που και η Madonna θα κάνει το ίδιο. Της Ke$ha θα πάει στην κορυφή των charts, μιας και το πρώτο single με τίτλο “Glee” θα γίνει cover από το Glee και παγκόσμια επιτυχία, ενώ η βασίλισσα της pop θα κλαίει και θα οδύρεται πάνω από το περιοδικό Billboard, μιας και η Ke$ha θα είναι εξώφυλλο με τίτλο «Η νέα βασίλισσα της ποπ». To album της Ke$ha θα κερδίσει 8 Grammy το 2013, ενώ της Madonna θα κερδίσει Grammy καλύτερου remix. Το remix θα έχει επιμεληθεί η Ke$ha.

- Η Lana Den Rey θα μοσχοπουλήσει εκατομμύρια δίσκους με το ντεμπούτο της και θα πάρει τη θέση της Adele για το 2012 με τη διαφορά ότι είναι πιο sexy και πιο ποθητή. Μετά από έναν ακριβώς χρόνο από την κυκλοφορία του δίσκου της, θα αποκαλυφθεί ότι πίσω από τη Lana βρίσκεται η Ελληνίδα Σουλτάνα, η οποία δεν μπορούσε να υποστηρίξει οπτικά την καλλιτεχνική της φύση και έπρεπε να στήσει όλη αυτή την πλεκτάνη. Η εικονική Lana λέγεται Britney, δεν μπορεί να κάνει καριέρα λόγω ίδιου ονόματος με τη Spears, ενώ έχει τόσο έντονες γωνίες στο πρόσωπο, γιατί έχει κάνει αλλαγή φύλου στο παρελθόν. Του χρόνου η Lana θα γίνει κριτής στη νέα σεζόν του RuPaul Drag Race.

- H Beyonce δεν θα βγάλει νέο δίσκο, γιατί θα μεγαλώνει τον καρπό της αγάπης της με τον Jay-Z, αλλά μετά από μήνες έρευνας, οι paparazzi θα ανακαλύψουν σε μια κρυφή στοά του σπιτιού της όλα τα μαξιλάρια που χρησιμοποίησε, για να ξεγελάσει τον κόσμο ότι ήταν έγκυος μέσα στο 2011. Από την ντροπή της θα αποσυρθεί από τη μουσική για τρία χρόνια, ενώ θα επανέλθει το 2014 ως support της Kelly Rowland.

- Ο θάνατος του Justin Bieber θα σηματοδοτήσει τη νέα κατάρα, μετά την κατάρα των 27 (Janis, Jimi etc…), αυτή των 17. Θα είναι ο πρώτος και ο τελευταίος της εν λόγω ομάδας.

- Η Adele θα αδυνατίσει, θα γίνει το νέο sex symbol της showbiz, θα κάνει ντουέτο με τη GaGa και θα γίνει εξώφυλλο στο Playboy. Οι κριτικοί θα τη θάψουν που ξεπουλήθηκε, ο κόσμος δεν θα αγοράζει τα cd της κι αυτή θα το πάρει χαμπάρι ότι κάτι δεν πάει καλά και θα ξαναγυρίσει στις soulful και τσουπωτές συνταγές που την καθιέρωσαν. Οι μαύρες σελίδες όμως δεν θα σβηστούν ποτέ, ο τρίτος της δίσκος θα πάει άπατο και θα καταλήξει να κάνει περιοδεία στην Ελλάδα με τους Scorpions και τους James.

Είμαι σίγουρος ότι θα πέσω μέσα, δεν ξέρω για εσάς.

Jam Art Company - 117 Ξεκλειδώματα

2011-12-29T00:26:00.000-08:00

H Jam Art Company παρουσιάζει το έργο «117 Ξεκλειδώματα»

“Βουλιάζω στην έρημη θάλασσα.
Απεγνωσμένα φωνάζω βοήθεια.
Το στόμα μου γεμίζει αλμύρα.
Με το μικρό μου δάκτυλο εκπέμπω:
S.O.S.
Μετά ο βυθός.
Κι όμως ξέρω καλά
Ότι έχεις ένα ραδιόφωνο.
Φαίνεται το ξέχασες κλειστό.”

(ποίημα του Φώτη Λίνου)

Αφηρημένες εικόνες και γεγονότα από την παιδική και ενήλικη ζωή με θέμα την καταπίεση, την κακοποίηση και την περιθωριοποίηση, γίνονται αφορμή για τη δημιουργία μιας παράστασης όπου ο χορός, το θέατρο και η μουσική δρουν απελευθερωτικά.

Πρόκειται για μία σύμπραξη ελλήνων ηθοποιών και γάλλων χορευτών, οι οποίοι με αφετηρία μαρτυρίες, σκέψεις, γράμματα ανθρώπων καθώς και κείμενα διαφόρων συγγραφέων επιχειρούν να κάνουν τη σκέψη εικόνα και την εικόνα δράση.

Παραγωγή: Jam Art Company
Σύλληψη- Γενική Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Τσακιρέλης
Πρωτότυπη μουσική: Πάνος Κερασιώτης
Κοστούμια: Χαράλαμπος Νικολάου

Ερμηνεύουν: Μαρία Ανδρικοπούλου, Νεφέλη Δαλιάνη, Ισιδώρα Μπουζιούρη, Ειρήνη Μπούνταλη, Ειρήνη Φαναριώτη, Charlotte Belec, Rémi Leblanc-Messager, Benjamin Tricha.

Πιάνο (ζωντανά): Γιάννης Κασσώτης
Βιολί (ζωντανά): Ισιδώρα Μπουζιούρη

Altera Pars, Μεγ. Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός
(Στάση Λαΐς, Στάση metro Κεραμεικός)
10-12 & 16-19 Ιανουαρίου 2012
Γενική είσοδος: 10 Ευρώ
Τηλ. Κρατήσεων: 210 34 10 011, 6936771593

Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους κάτω των 15 ετών.

Jam Art company "117 ξεκλειδώματα" promo trailer from tricha benjamin on Vimeo.

Singles 2011 – Guess what?

2011-12-27T10:41:00.000-08:00

Δεν παίζουν M83, γιατί βρήκα τα περισσότερα κομμάτια τους άχρωμα. Δεν είναι 20 tracks, γιατί μερικά μου άρεσαν εξίσου, οπότε στρίμωξα 23 με τρεις ισοβαθμίες. Η κορυφή μου ανήκει σε single του καλοκαιριού, αλλά που ανήκει σε album του 2010. Και σας παρακαλώ πολύ, μην ακούσω για το “Lotus Flower” των Radiohead, γιατί από αύριο θα κυκλοφορώ με βλεφαρόπτωση από τη νύστα. Ρίξε ένα βλέφαρο κι ένα αυτί λοιπόν…

20. Girls – Honey Bunny… γιατί είναι παιχνιδιάρικο, ρετρό και μου φτιάχνει το κέφι.
19. Selena Gomez – Love You Like A Love Song και Lady GaGa – Marry The Night… γιατί είναι αμετανόητα γλυκανάλατες και cheesy pop στιγμές, που με κάνουν πάντα να θέλω να χορέψω.
18. Austra – Lose It… γιατί μου έχει κάνει πλύση εγκεφάλου, χωρίς να μου αρέσει και τόσο πολύ.
17. R.E.M. – Überlin… γιατί είναι τραγούδι.
16. Bon Iver – Holocene… γιατί μπορεί να μην με έχουν ενθουσιάσει ακόμα και να θέλω να βαρέσω ενέσεις όταν τους ακούω, αλλά δεν παύουν να γράφουν όμορφες μελωδίες.
15. The Vaccines – Post Break-up Sex… γιατί οι κιθάρες τους είναι βιντατζοφρέσκες.
14. Bjork – Crystalline… γιατί πάει καιρός από την εποχή που η Bjork έβγαζε κομμάτια που μπορούσες να ακούσεις ολόκληρα.
13. Lykke Li – I Follow Rivers… (ΟΧΙ ΤΟ REMIX) γιατί αγαπώ τη βακχική της διάθεση και τη μεθυστική της φωνή.
12. Kasabian – Days Are Forgotten και The Kills – Future Starts Slow… γιατί μπορεί να προτίμησα το album των Kasabian στην αντίστοιχη καταμέτρηση, τα tracks όμως είναι δυναμίτες – εξίσου.
11. tUne-yArDs – Gangsta… γιατί είναι παρανοϊκό και ταιριάζει με την ψυχοσύνθεσή μου.
10. Raphael Saadiq – Good Man… γιατί είναι soulman με αρ*ίδια.
9. Jessie J – Price Tag… γιατί η καλή pop φημίζεται για τις ωραίες της μελωδίες και τις δυνατές της φωνές.
8. Jamie Woon – Night Air… γιατί ο βραδινός αέρας αναπτερώνει ηθικά κι ανήθικα.
7. Florence + the Machine – No Light, No Light… γιατί η Florence σταμάτησε να φωνάζει τόσο πολύ κι έγραψε καλύτερα τραγούδια από το “Lungs”.
6. James Blake – The Wilhelm Scream… γιατί είναι ιδιοφυία και θέλω με κάποιο τρόπο να μπω στο μυαλό του.
5. Adele – Rolling In The Deep… γιατί ο Paul Epworth ξέρει πολύ καλά να φτιάχνει παραγωγές που σε κάνουν να τις βάζεις στο repeat. Και για την Adele, που ξέρει να τραγουδάει με την ψυχή της κι όχι με το λαρύγγι της.
4. Katy B – Broken Record και Lana Del Rey – Video Games… γιατί είναι τύπισσες κι αμφότερες έφεραν νέο χρώμα στη μουσική του 2011 με υποδειγματικές παραγωγές και έξυπνες φάτσες να τις υποστηρίζουν.
3. Active Child – Playing House Feat How To Dress Well… γιατί τα τραγούδια του είναι κατορθώματα, που πρέπει να κάτσεις στον καναπέ σου και να τα μελετήσεις ένα προς ένα.
2. Metronomy – The Bay… γιατί μυρίζει ξεγνοιασιά, χορό, καλοκαίρι, την εποχή των 80’s με τα μουσικά τρικ του σήμερα, αλλά και βανίλια υποβρύχιο στο μπαλκόνι του σπιτιού σου, τη στιγμή που έξω κάνει καύσωνα (σκέψου το, δεν λέω μαλακίες).
1. Cee Lo Green – I Want You… γιατί δεν υπάρχει γιατί. Γιατί η φωνή του, η μελωδία του και τα πνευστά του σε πάνε παντού, ακόμα κι αν θέλεις να μείνεις μέσα στο καβούκι σου. Και γιατί το “I want you” το πρωτοάκουσα πέρυσι με την κυκλοφορία του “Lady Killer” κι ακόμα να το ξεπεράσω.

Merry Λίστ-mas!!! pharmartistic#blogovision 2011

2011-12-20T12:51:00.000-08:00

Τα αγαπημένα άλμπουμ είναι άραγε και τα καλύτερα;

Ξεκίνησα να γράφω κάτι για το καθένα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι για άλλα έχουν ειπωθεί τα άπαντα και για όσα δεν έχετε ξανά ακούσει -λίγα, γιατί είμαι οπαδός του "αν αρέσει μόνο σε σένα, μάλλον δεν το λες και πολύ καλό"- ας μιλήσει η ίδια η μουσική.

20. Rapproacher - Class Actress

19. The Valley - Eisley

18.Zonoscope - Cut Copy
Cut Copy - Pharaohs and Pyramids by modularpeople

17. Breakers - Gem Club

Gem Club - 252 from Gem Club on Vimeo.

16. Trans-Love Energies - Death In Vegas

15. Baggage - Signe Tollefsen

14. Ceremonials - Florence+the Machine

13. Feel it Break - Austra

12. Let England Shake - PJ Harvey

11. Father, Son, Holy Ghost - Girls

10. Velociraptor! - Kasabian

9. Biophilia - Bjork

8. Collapse Into Now - R.E.M.

7. Raven In The Grave - Raveonettes

6.Coastal Grooves - Blood Orange

BLOOD ORANGE "Sutphin Boulevard" (2011) από domino

5. 21 - Adele

4. 50 Words for Snow - Kate Bush

3. WHO KILL - tUnE-yArDs

2. Mirrorwriting - Jamie Woon

1. You Are All I See - Active Child
Για μένα αυτός ο δίσκος είναι τόσο καλός που πέταξε τον Woon από την πρώτη θέση, που δεν μου επέτρεψε να γράψω κριτική γιατί όποτε τον ακούω λιώνω και που είμαι απλά ευτυχής που σας τον συστήνω για άλλη μια φορά.

Blogovision 2011 - No 1: tUnE-yArDs - whokill

2011-12-20T01:23:00.000-08:00

Τον Απρίλη είχα ψιλοπροβλέψει ότι δεν θα υπάρξει άλλος δίσκος που να με ενθουσιάσει όσο αυτός της tUnE-yArDs μέχρι το τέλος της χρονιάς, αλλά δεν περίμενα να επιβεβαιωθούν οι ευσεβείς μου πόθοι. Τελικά, το λίγο pop, λίγο πειραματικό, λίγο ηλεκτρονικό, λίγο urban, λίγο ό,τι να'ναι δισκάκι της συμπαθέστατης Merill με σημάδεψε βαθιά (ακόμα το ψάχνω) και μπορεί να μην είναι αυτό που άκουσα περισσότερο μέσα στο 2011, είναι όμως αυτό που σφράγισε μουσικά τη χρονιά μου. Κι αυτό ασήμαντο δεν το λες, μιας και δεν βρέθηκα λίγες φορές να χτυπιέμαι (κυριολεκτικά), ακούγοντας το "Killa" ή το "Bizness" και να διαπιστώνω πόσο κουλή είναι η γοητεία της καθημερινότητας που ζούμε. Αρ ι ες πι ι σι τι!

Διάβασε ολόκλητη την κριτική εδώ

Προηγούμενες θέσεις:
No 2: Katy B - On A Mission
No 3: Kasabian - Velociraptor!
No 4: Florence + the Machine – Ceremonials
No 5: The Kills – Blood Pressures
No 6: Raphael Saadiq - Stone Rollin'
No 7: Adele – 21
No 8: James Blake – James Blake
No 9: Lykke Li – Wounded Rhymes
No 10: Feist – Metals
No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow
No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 – No 2: Katy B – On A Mission

2011-12-19T12:38:00.000-08:00

Η παρουσία του είναι ισχνή έως και ανύπαρκτη μέσα στη φετινή blogovision και αισθάνομαι λίγο άβολα που το βάζω στη δεύτερη θέση, αλλά δεν δύναμαι να το αφήσω να πέσει χαμηλότερα. Γιατί είναι μάλλον ο δίσκος που φχαριστήθηκα περισσότερο μέσα στο 2011, είναι η καλύτερη pop που άκουσα τα τελευταία χρόνια (και δεν σνομπάρω την pop, αντιθέτως την ακολουθώ) και είναι η πιο φρέσκια παραγωγή από όλες όσες πέρασαν από τα αυτιά μου. Οι μελωδίες της Katy B μου θυμίζουν παλιές, καλές Sugababes, η φωνή της κάνει τα τσαλίμια που άκουγα πριν δύο χρόνια από τη Lily Allen και την Kate Nash και η παραγωγή καταφέρνει και ενσωματώνει drum n bass, house, dubstep και χορευτικά pop στοιχεία, που σε συνδυασμό με τις σε-πρώτο-πλάνο μελωδίες μου φέρνουν στο νου ένα πράγμα και μόνο – το “Ray of light” της Madonna (kill me now, αλλά δεν κάνω πλάκα). Άσε που είχα καιρό να ακούσω (μια καλή) Miss Dynamite μετά το Mercury Prize, αυτό πού το πας;

Διάβασε ολόκληρη την κριτική εδώ

Προηγούμενες θέσεις:
No 3: Kasabian - Velociraptor!
No 4: Florence + the Machine – Ceremonials
No 5: The Kills – Blood Pressures
No 6: Raphael Saadiq - Stone Rollin'
No 7: Adele – 21
No 8: James Blake – James Blake
No 9: Lykke Li – Wounded Rhymes
No 10: Feist – Metals
No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow
No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Ho ho horror! Vol.4

2011-12-19T02:11:00.000-08:00

Θα αρχίσω με μια απλη συμβουλή...
ΜΗΝ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΤΩΡΑ!
Αφήστε το για βραδάκι, να έχετε χωνεψει κιόλας...
Αλλα δείτε το μέχρι τέλος Δεκεμβρίου γιατί ο σκήνοθέτης ετοιμάζει μια μεγάλου μήκους πάνω σε αυτό το short film, και θα κατεβάσει το βίντεο από το vimeo.

Και το νού σας... μην ξεχάσετε τα δώρα των παιδιών αυτά τα Χριστούγεννα!!!

"Beating Hearts"
Σκηνοθέτης: Matthew Garret

Beating Hearts from Matthew Garrett on Vimeo.

Blogovision 2011 – No 3: Kasabian – Velociraptor!

2011-12-18T07:50:00.000-08:00

Μου πήρε καιρό για να το πάρω πρέφα, αλλά οι Kasabian έκαναν τελικά έναν δίσκο πολύ πέρα από τις δυνατότητές τους. Αυτό σημαίνει ότι ξεπέρασαν εαυτούς και μαζί με τις κιθάρες τους έβαλαν ηλεκτρονικά και άλλα πριονωτά, που με καθήλωσαν. Άκουσα πολλές φορές το δισκάκι, για να καταλήξω να το βάλω πιο πάνω από τη Florence, αλλά άξιζε τον κόπο. Αυτός είναι ο δίσκος που θα ήθελαν να κάνουν οι Verve μετά το “Forth”, οι Oasis μετά το “Dig out your soul”, οι Kula Shaker μετά το “Peasants, Pigs & Astronauts” και οι Blur μετά το “The Great Escape”. Αυτός είναι ο δίσκος που υπογράφει τη νέα εποχή της rock και ακολουθεί ένα είδος post-britpop αισθητικής, που φαινόταν πως είναι ο καιρός της μετά τη μόδα του post-punk revival. Αγαπώ, τους.

Σταματάω την παράδοση τύπου «γιατί στο 3 κι όχι πιο πάνω ή πιο κάτω», είναι ψιλά γράμματα πλέον κι αφού έχουμε φτάσει στο top-3.

Διάβασε ολόκληρη την κριτική εδώ

Προηγούμενες θέσεις:
No 4: Florence + the Machine – Ceremonials
No 5: The Kills – Blood Pressures
No 6: Raphael Saadiq - Stone Rollin'
No 7: Adele – 21
No 8: James Blake – James Blake
No 9: Lykke Li – Wounded Rhymes
No 10: Feist – Metals
No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow
No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 – No 4: Florence + the Machine – Ceremonials

2011-12-18T06:56:00.000-08:00

Εντάξει, αδυναμίες είναι αυτές. Αλλά όταν αποδεικνύεται ότι υπάρχει σοβαρός λόγος για να έχεις κάποια από αυτές, τότε η αδυναμία γίνεται αμέσως-αμέσως μουσικό διαμάντι ονόματι “Ceremonials”. Η Florence με εκπλήσσει, γιατί περίμενα, με τόσα εξώφυλλα και τόσα βραβεία και on stage συνεργασίες με Aguilera και Jennifer Hudson, να βγάλει έναν mainstream και αμερικάνικο δίσκο. Αντιθέτως, αυτή προτίμησε πιο σκοτεινά και ενορχηστρωτικά sophisticated μονοπάτια, που θυμίζουν μόνο (και λίγο) Kate Bush και Tori Amos. Της αξίζει το απόλυτο r.e.s.p.e.c.t. λοιπόν.

Γιατί στο 4 κι όχι πιο πάνω; Γιατί, παρόλο το αριστουργηματικό της υπόθεσης, δεν υπάρχει πουθενά αντάξιο του “Dog days are over”.

Γιατί στο 4 κι όχι πιο κάτω; Θα ήταν ιεροσυλία να πέσει σε χαμηλότερες θέσεις (για μένα μιλάω πάντα), σχεδόν θεωρώ ότι του φέρομαι αυστηρά.

Διάβασε ολόκληρη την κριτική εδώ

Προηγούμενες θέσεις:
No 5: The Kills – Blood Pressures
No 6: Raphael Saadiq - Stone Rollin'
No 7: Adele – 21
No 8: James Blake – James Blake
No 9: Lykke Li – Wounded Rhymes
No 10: Feist – Metals
No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow
No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 - No 5: The Kills - Blood Pressures

2011-12-16T05:16:00.000-08:00

Ο δίσκος των The Kills και η φωνή της Alison ήταν η καλύτερη παρέα μου για τις καλοκαιρινές μπύρες 2011. Είναι που ήθελα να ακούσω ξανά τους White Stripes και αναζητούσα τις βρώμικες κιθάρες της rock, οπότε βρήκα παρηγοριά στο comeback του ντουέτου. Απλές δομές, ριφάκια που επαναλαμβάνεις στο μυαλό σου μέχρι την τελευταία γουλιά Fix και λίγες δόσεις μελαγχολίας τύπου "The last goodbye" ήταν αρκετά για να αποθεώσω το album. Εντάξει, μπορεί να μην ήταν καλύτερος ο δίσκος από του James Blake ή από της PJ Harvey, αλλά όπως είπε και ο projectiva, αυτό άκουγα για μήνες, οπότε στη δική μου συνείδηση είναι ψηλά.

Διάβασε ολόκληρη την κριτική εδώ

Γιατί στο 5 κι όχι πιο πάνω; Γιατί είπαμε, δεν ήταν καλύτερος δίσκος από αρκετούς άλλους, οπότε ας είμαστε λίγο (πιο) αντικειμενικοί.

Γιατί στο 5 κι όχι πιο κάτω; Πάρε τον ίδιο λόγο, αλλά τούμπαλιν.

Προηγούμενες θέσεις:
No 6: Raphael Saadiq - Stone Rollin'
No 7: Adele – 21
No 8: James Blake – James Blake
No 9: Lykke Li – Wounded Rhymes
No 10: Feist – Metals
No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow
No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 – No 6: Raphael Saadiq – Stone Rollin’

2011-12-15T14:17:00.000-08:00

Στο No 8 για τον James Blake έγραφα: «Γιατί στο 8 κι όχι πιο πάνω; Γιατί ο καλύτερος soulman της χρονιάς δεν είναι ο Blake (coming soon)…». Ε, για τον Raphael Saadiq μιλούσα. Μετά τη Sharon Jones τα τελευταία χρόνια, ήθελα κάτι στα ίδια επίπεδα και το βρήκα. Εντάξει, “100 days, 100 nights” δεν θα ακούσεις, αλλά η old-school αισθητική θα σε αποζημιώσει. Κι αν σου αρέσει να ψάχνεις την παραγωγή και τα credits, θα πορωθείς με την πάρτη του Raphael, μιας και, λίγο έως πολύ, παίζει τα πάντα. Δεν είχαμε φέτος μια καλή και υπολογίσιμη Sharon Jones, δεν είχαμε Erykah Badu, δεν είχαμε Cee Lo Green, οπότε το “Stone Rollin’” ήταν φάρμακο για τους soul, funk και blues πεινασμένους (για μένα μιλάω).

Γιατί στο 6 κι όχι πιο πάνω; Γιατί όταν ψάχνεις λεπτομέρειες και κοιτάς στα ψιλά γράμματα της υπόθεσης, τον δίσκο τον έχεις κάπου ξανακούσει στο παρελθόν και μάλιστα ολόκληρο. Στο μακρινό παρελθόν, εκεί που πήρε έμπνευση και ο ίδιος ο δημιουργός.

Γιατί στο 6 κι όχι πιο κάτω; Είπαμε, έχω soul αδυναμίες, δεν δύναμαι να μην έχω μαύρους δίσκους στα ψηλά.

Προηγούμενες θέσεις:
No 7: Adele – 21
No 8: James Blake – James Blake
No 9: Lykke Li – Wounded Rhymes
No 10: Feist – Metals
No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow
No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 – No 7: Adele – 21

2011-12-14T05:46:00.000-08:00

Γίνομαι λίγο γραφικός όταν μιλάω για την Adele, οπότε λέω να πω αυτή τη φορά αυτά που δεν μου αρέσουν σε αυτήν και το “21”, έτσι, για αλλαγή. Δεν αντέχω να έχει τόσο καλή φωνή. Δεν αντέχω να είναι μόλις 23 και να έχει φτάσει σε αυτό το καλλιτεχνικό σημείο, που άλλοι δεν φτάνουν με δεκαετίες καριέρας. Δεν αντέχω να συνεργάζεται για την ηχογράφηση του album με τον άνθρωπο που θα έστυβα το βρακί μου έστω να γνωρίσω, τον Rick Rubin, αλλά και τον Paul Epworth, που έπιασε Adele, Florence και Cee Lo και τους έγραψε κομματάρες. Δεν αντέχω να βγάζει μια πιάνο μπαλάντα με ένα μονοπλάνο βίντεο (“Someone Like You”) και να γίνεται νούμερο ένα παντού, ενώ η GaGa να κάνει πέντε βίντεο-υπερπαραγωγές και να μπαίνει μετά βίας στα top-10 των απανταχού charts. Δεν αντέχω που το “21” ‘έχει πουλήσει πάνω από 13 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο. Όπως καταλαβαίνεις, δεν την αντέχω καθόλου.

Γιατί στο 7 κι όχι πιο πάνω; Γιατί, όπως και να το κάνεις, το “19” ήταν καλύτερος δίσκος και θα ήταν αδικία να πάει παραπάνω.

Γιατι΄στο 7 κι όχι πιο κάτω; Γιατί από όλες τις βιομηχανοποιημένες pop-soul δουλειές, αυτή ήταν η πιο αξιομνημόνευτη της χρονιάς (Beyonce, φάε τη σκόνη της).

Διάβασε ολόκληρη την κριτική εδώ

Προηγούμενες θέσεις:
No 8: James Blake – James Blake
No 9: Lykke Li – Wounded Rhymes
No 10: Feist – Metals
No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow
No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 – No 8: James Blake – James Blake

2011-12-13T04:46:00.000-08:00

Νταξ, μπορεί να τον είχα σε μεγαλύτερη εκτίμηση όταν πρωτοάκουσα το ντεμπούτο του και να ενθουσιάστηκα λιγάκι παραπάνω από όσο έπρεπε, αλλά έβαλα μυαλό και δεν είναι στην κορυφή μου, έτσι όπως έγραφα πριν λίγους μήνες εδώ. Δε βαριέσαι όμως, ψιλά γράμματα. Εξακολουθεί να είναι σημαντικός, εξακολουθεί να είναι στις καλύτερες ηχογραφήσεις της χρονιάς και εξακολουθεί να έχει ψηφιστεί σχεδόν από όλους, αν όχι από όλους. Minimal παραγωγές και ιδανικές ατμόσφαιρες για μια soulful post-dubstep ηχογράφηση, που μπορεί να μην έχει σουξέ τύπου “Night air”, όπως ο δίσκος του Jamie Woon, αλλά κρατάει γερά σε θέματα σύνθεσης και προσωπικού στίγματος.

Γιατί στο 8 κι όχι πιο πάνω; Γιατί ο καλύτερος soulman της χρονιάς δεν είναι ο Blake (coming soon)…

Γιατί στο 8 κι όχι πιο κάτω; Γιατί είναι η φωνή του που δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το μυαλό μου και τον φέρνει ακόμα πιο πάνω από όσο θα τον έβαζα στο τέλος της ημέρας. Και για το “Limit to your love” φυσικά.

No 9: Lykke Li – Wounded Rhymes
No 10: Feist – Metals
No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow
No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Ho ho horror! Vol.3

2011-12-13T04:45:00.000-08:00

Μη νόμισες κακόμοιρε αναγνώστη πως θα σε άφηνα έτσι;

Ήρθε η ώρα για δύο σοβαρές προτάσεις απο τα παλιά και τα καινούργια, για να ξεχάσεις τον Σάκο Με Κόκαλα (Bag of Bones) , σε περίπτωση που σε απογοήτευσε.

Θα ξεκινήσω με το Inside (2007), που είδαμε παρεάκι, την προηγούμενη εβδομάδα και μας έδωσε τα "άντερα" στο χέρι.

Αρχικά να δηλώσω πως απαγορεύεται η προβολή του παρουσία οποιασδήποτε εγκύου ή ατόμων του στενού της περιβάλλοντος (ακούς δεσποινίς;). Ωραία... Τι ωραία, μαντάμ; Που πάθαμε το εγκεφαλικό; Που πάθαμε το καρδιακό; Που φάγαμε φρίκη και τίποτα άλλο, γιατι γύρισε το στομάχι, τα μέσα έξω; Που όπου ξαναδώ την πρωταγωνίστρια σχιζοφρενή Μπεατρίς Ντάλ (του Μπέτυ Μπλού ντε!), θα χεστώ πάνω μου; Που κακό χρόνο να 'χει;

Σημείωσε το εξής: Μετά απο την συγκεκριμένη ταινία, σκέφτομαι να αποπειραθώ να δώ το Human Centipede! Για τέτοιο πράγμα μιλάμε!

À l'intérieur (Inside), 2007
Σκηνοθεσία: Julien Maury, Alexandre Bustillo

　
Δεν μελέταγα καλύτερα ένα κουβά...

Να την πάλι, να την πετιέται η Μπεατρίς!
Στην πρώτη σκηνή του τρέιλερ! Είναι πρωταγωνίστρια και στο νέο φίλμ (Livide= κάτωχρος) των τρελών Γάλλων, που δημιούργησαν το Inside.
Τώρα το πάνε στο μεταφυσικό.

Η Λούσι (Chloé Coulloud), είναι αυτό που λέμε "Βοήθεια στο σπίτι". Εκπαιδευόμενη, μη φανταστείς. Στο σπίτι που της έλαχε, πέτρα να μην ραγίσει σαφώς, και η νοικοκύρισσα του σπιτιού -σε κώμα βεβαίως- χρόνια πολλά να ζήσει! Εγώ σου λέω αυτή θα μας θάψει όλους! Εκεί που κάθεται η Λούσι λοιπόν, παίρνει τ'αυτί της πως η κυρία σε κωματώδη, έχει λέει θησαυρό κρυμμένο. Τι να κάνει το κοριτσάκι; Ένεκα της κρίσης (δεν έχει η Γαλλία κρίση;), παίρνει δυο φίλους και μπουκάρουν με σκοπό την κλοπή του θησαυρού, βραδάκι στο κολόσπιτο. Ε, τα θέλει ο ποπός τους!

Livide, 2011
Σκηνοθεσία: Julien Maury, Alexandre Bustillo
　

　
　

Ho ho horror! Vol.2

2011-12-13T04:34:00.000-08:00

Τα χριστούγεννα όπως ανέφερα σε προηγούμενο ποστ, είναι πηγή έμπνευσης. Όχι μόνο για ταινιούλες χαρωπές και γλυκανάλατες.
Αν ανήκεις σε αυτούς που το θέλουν το σπλατεροκωμωδιάκι τους μαζί με το μελομακάρονο, τότε εκτός από την συμπάθειά μου, θα έχεις και τις παρακάτω προτάσεις για όλη την οικογένεια... !

Don't Open it Till Christmas, 1984
Σκηνοθεσία: Edmund Purdom

Don't Open Till Christmas trailer from mondo trailers on Vimeo.

　

El día de la bestia (The Day of The Beast), 1995
Σκηνοθεσία: Álex de la Iglesia
　
　

Santa's Slay, 2005
Σκηνοθεσία: David Steinman
　

　
The Children, 2008
Σκηνοθεσία: Tom Shankland

Ho ho horror!

2011-12-13T01:40:00.000-08:00

Ναι, ναι ξέρω είναι μέρες γιορτινές και γιορτάδες, που λέμε και στα μέρη μου. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει χώρος για Horror!!!
Δεν σου λέω να θυμηθείς το Black Christmas, γιατί θα στο θυμίσει κάποιο κανάλι ή κανένα μπλόγκ -καλή ώρα-, αν και ελπίζω να μην κλειστείς μέσα φέτος.

Αφορμή για αυτό το πόστ είναι η μίνι σειρά "Bag of Bones", που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του 98, άπο τον αγαπημένο Στίβεν Κίνγκ.

Η υπόθεση θέλει έναν μεσήλικα πρωταγωνιστή (Πιρς Μπρόσναν), που είναι κλασσικά συγγραφέας, να έχει χάσει την έμπνευσή του και τον ύπνο του -έχει και εφιάλτες- , μετά από τον θάνατο της εγκύου γυναίκας του (ευχάριστες στιγμές δλδ). Πάει λοιπόν στο εξοχικό τους, σε μια λίμνη δίπλα, να βρει ότι έχει χάσει και πιάνει κολλητιλίκια με μια χήρα και το ορφανό της (κοριτσάκι), το φάντασμα μιας τραγουδίστριας μπλουζ και με την έμπνευση που λέγαμε, γιατί του ξανάρχεται. Έλα μου όμως που οι εφιάλτες πυκνώνουν, οι επισκέψεις της τραγουδιάρας επίσης και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, χώνει και την μύτη του στην διαμάχη επιμέλειας του ορφανού, μεταξύ της χήρας και του πεθερού της!
Κουράστηκες;
Από αυτά που γράφονται για την σειρά, και αυτοί που την είδαν το ίδιο έπαθαν. Εμείς δεν την εντοπίσαμε ακόμα, αλλά το βιβλίο που σαφέστατα έχουμε διαβάσει είναι πάρα πολύ καλό. Ο δε σκηνοθέτης (Mick Garris) είναι υπεύθυνος για πέντε, σχεδόν απανωτές μεταφορές βιβλίων του συγγραφέα, μεταξύ των οποίων και το κλασσικό πια, Sleepwalkers. Από την άλλη, πόσες ιστορίες του King, έδωσαν καλό αποτέλεσμα κατά την μεταφορά τους στην μικρή ή στην μεγάλη οθόνη;
Στα λόγια μου έρχεσαι!

Δες το και ενημέρωσε με...

Blogovision 2011 – No 9: Lykke Li – Wounded Rhymes

2011-12-12T04:35:00.000-08:00

Ανάμεσα στο Βορρά της Ευρώπης και την έμπνευση της αποξένωσης του Los Angeles, από τα ηλεκτρονικά στις indie κιθάρες, με όχημα μια ασαφή και φάλτσα φωνή και αγκαζέ μερικές μυστήριες μελωδίες, η Lykke Li γίνεται το έμβλημα των απανταχού hipsters και κάνει μέχρι και τα τελευταία καγκουράδικα clubs να φωνάζουν “I, I follow” και τα συναφή (κατάρα στο remix του Magician που κατέστρεψε το κομμάτι). Το “Wounded Rhymes” σημαδεύει το 2011 με την ατμόσφαιρα που επιβάλλει και προχωράει σε κάτι πολύ πιο σημαντικό: την απόδειξη πως η καλή pop μουσική μπορεί να έρθει από εκεί που δεν το περιμένεις.

Διάβασε ολόκληρη την κριτική εδώ… «Η Lykke Li είναι μια σύγχρονη Βάκχα. Φοράει μανδύες, στήνει χορούς και μυστήρια στη μέση μιας μεγαλούπολης και απαιτεί να την τιμήσεις με τη συμμετοχή και το χορό σου. Αν αρνηθείς, σου παίρνει τη φωνή με την αιθέρια ύπαρξή της. Πρόσεξε τι θα κάνεις…»

Γιατί στο 9 κι όχι πιο πάνω; Γιατί σε κάποιες στιγμές του, πολύ συγκεκριμένες, είναι πολύ σκανδιναβικό για τα γούστα μου, ιφ γιου νόου γουάτ άι μιν.

Γιατί στο 9 κι όχι πιο κάτω; Γιατί μου αρέσει να επιβραβεύω και να ανεβάζω στη συνείδησή μου δουλειές, που έρχονται από το πουθενά και με λιγοστά όπλα καταφέρνουν τόσα πολλά πράγματα.

Προηγούμενες θέσεις:
No 10: Feist – Metals
No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow
No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 – No 10: Feist – Metals

2011-12-11T01:29:00.000-08:00

Αν και δεν το άκουσα εύκολα στην αρχή (το χαρακτήρισα μέχρι και βαρετό, Θου Κύριε!), είναι οι επαναλήψεις που το κάνουν γοητευτικό. Ο δίσκος της Feist θέλει να του δώσεις χρόνο, δεν θέλει ξεπέτα. Θέλει να μπεις στο τριπάκι του, όπως μπήκε και η ίδια, αφού έκανε ένα μεγάλο break, για να βρει τι θέλει να κάνει και πώς να αντιμετωπίσει τα εκατομμύρια πωλήσεων του προηγούμενου δίσκου και τις πολλαπλές υποψηφιότητες για Grammy. Δεν θα σου θυμίσει σε τίποτα το “The reminder” και δεν θα βρεις σε καμία περίπτωση κομμάτια όπως το “1, 2, 3, 4”, αλλά θα σε αποζημιώσει για το χρόνο που θα καταναλώσεις για να τον ακούσεις, αφού στο τέλος της ημέρας θα μουρμουράς τις μελωδίες του σαν να μην υπάρχει αύριο. Α ναι… κι αυτή η φωνή. Αυτή η φωνή.

Γιατί στο 10 κι όχι πιο πάνω; Γιατί από τις δυνατές μελαγχολίες, προτίμησα άλλες που τις έχω ψηλότερα.

Γιατί στο 10 κι όχι πιο κάτω; Γιατί ο δίσκος είναι τόσο ζεστός και μελωδικός, που το μόνο που μου φέρνει στο μυαλό είναι χειμωνιάτικες Κυριακές με ζεστό ψωμί και μαρμελάδα. Αυτό από μόνο του είναι για top-10.

No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow
No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 – No 11: Kate Bush – 50 Words For Snow

2011-12-10T01:54:00.000-08:00

Υποκλίνομαι στους ανθρώπους που τους χαρακτηρίζει η συναισθηματική ευφυΐα. Δεν έχω βγει για καφέ με την Kate Bush, δεν μου έχει κλάψει στο τηλέφωνο για μια ερωτική αποτυχία κι εγώ να της λέω “calm down dear, everything’s gonna be ok”, ούτε έχω κάτσει στον καναπέ της για ατέρμονη συζήτηση και παρακολούθηση ταινίας με pop-corn. Λαμβάνω όμως αυτό που θέλει να πει και το ασπάζομαι μέχρι τελευταίας νότας του ηχοσυστήματός μου, γιατί είναι απλό (κυρίως πιάνο και φωνή), χωρίς να γίνεται απλοϊκό. Βάζω μέσα και την παρουσία του Elton John, γιατί, εκτός του ότι είναι γενικότερα μεγάλος και τρανός, εδώ επιστρέφει στις μεγάλες ερμηνείες του και αποτελειώνει το “Snowed In At Wheeler Street” με μια τενούτα που κλαίει και οδύρεται.

Γιατί στο 11 κι όχι πιο πάνω; Γιατί καλή η συναισθηματική ευφυΐα, αλλά μην καταλήξουμε στο top-10 με βαλεριάνες.

Γιατί στο 11 κι όχι πιο κάτω; Γιατί μέχρι εκεί φτάνει το όριο κατάθλιψής μου και είπα να το εκμεταλλευτώ… (μπορεί και όχι)

No 12: Bjork – Biophilia
No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 - No 12: Bjork - Biophilia

2011-12-09T03:39:00.000-08:00

Εντάξει, το παραδέχομαι. Είναι φορές που η Bjork μεγαλουργεί, αλήθεια. Είναι κι άλλες όμως που θες να πάρεις ένα μολύβι, να το ξύσεις και να το κάνεις μυτερό, να το χώσεις στο μάτι σου, να βρει εγκέφαλο και να το στριφογυρίζεις μέχρι να χρειαστεί πάλι ξύσιμο. Το τελευταίο το έπαθα με το soundtrack της ταινίας "Drawing Restraint 9" αλλά και μερικά κομμάτια του "Medulla". Εδώ δεν παραδίδει (πάλι) μαθήματα μελωδίας, αλλά ο δίσκος έχει πολλές αρετές.

Έχει concept σε μια εποχή που τα concept albums είναι υπό εξαφάνιση. Έχει ενορχηστρωτικές καινοτομίες και όργανα (gameleste) που φτιάχτηκαν για την ξωτική της φάτσα και μόνο. Έχει συνεργασία με την Apple για δέκα διαφορετικά applications. Sample-άρει το πιο ιστορικό σόλο/ προάγγελο της drum and bass, Amen break, από το "Amen, Brother" του 1969. Συνεργάζεται και πάλι με τον Gondry. Επηρεάζεται από τον Burton (άκου το "Hollow"). Σου κάνει πλύση εγκεφάλου για το πού μπορεί να φτάσει μια παραγωγή. Κι αν δεν σε έπεισα, μπες εδώ και διάβασε ολόκληρη την κριτική ή ξύσε κι άλλο το μολύβι σου.

Γιατί στο 12 κι όχι πιο πάνω; Γιατί θα γινόμουν (περισσότερο) προκλητικός.

Γιατι στο 12 κι όχι πιο κάτω; Γιατί όταν η Bjork γίνεται πιο εύκολη (βλέπε "Volta" και συνεργασία με Timbaland), χάνει τη γοητεία της. Στα δύσκολα μου κάνει κάτι, όπως εδώ. Κι άλλωστε, προτιμώ μια δύσκολη Bjork από τους βαρετούς πλέον Radiohead.

No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

"Touch of Evil" Alex Prager // for NY Times

2011-12-08T23:36:00.000-08:00

Δεν έχω και καπέλο να βγάλω...

Οι New York Times, και όχι τα νέα του ψαροτούφεκου (αδικοχαμένη Δαφνη Μπόκοτα...), αναθέτουν στην 32χρονη Alex Prager (φωτογράφο,εικαστικό) την δημιουργία 13ων βίντεο, όπου 13 σύγχρονοι Hollywoodιανοί (σα να λέμε αρειανοί), ενσαρκώνουν 13 χαρακτηριστικές "διαβολικές" περσόνες του κινηματογράφου.

Στο concept συμμετέχουν οι ηθοποιοί, που σύμφωνα με τους Times, έδωσαν τις καλύτερες ερμηνείες για το 2011, δλδ οι Μπράντ Πιτ, Κλούνεϊ, Ράϊαν Γκόσλινγκ, Ρούνι Μαρα, Γκάρι Ολντμαν, Μισέλ Σάνον, Τζέσικα Σαστέϊν, Βαϊόλα Ντέϊβις (την έχεις θαυμάσει στο Doubt του 2008, ως κυρία Μίλερ και λένε πως θα σου πέσει το σαγόνι στο φετινό The Help), Κίρστεν Ντανστ, Γκλέν Γκλόουζ, Μία Βασικόφσκα.

Οι περσόνες είναι αυτοί που λέμε οι "κακοί" του σινεμά. Ο Άλεξ απο το κουρδιστό πορτοκάλι, ο Μπλάϊ από την ανταρσία του Μπάουντι, η Μπόνι από τους Μπόνι και Κλάϊντ , ο Τζάκ Γκρίφιν από τον Αόρατο Άνθρωπο ή ο Χένρι του Eraserhead.

To project ονομάζεται Touch of Evil και αφορμή είναι το τεύχος "Great Performers".

Εμείς απλά έχουμε την ανάγκη να χειροκροτήσουμε την ιδέα. Η εκτέλεση ίσως να μην σε ικανοποιήσει... ίσως λέω

Δές όλα τα κλιπάκια στη σελίδα τους...

http://www.nytimes.com/interactive/2011/12/06/magazine/13villains.html

Blogovision 2011 - No 13: Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

2011-12-08T06:25:00.000-08:00

Τώρα, τι είναι αυτό που ακούω; Να έχει ηλεκτρονικές βάσεις και να παίζει με ρυθμικές λούπες; Να έχει και να παίζει. Να έχει και πιάνα κι έγχορδα κι άλλα ορχηστρικά; Να έχει. Να έχει και μερικές αναφορές στην dubstep σκηνή; Να έχει κι από δαύτες. Να πάει να γίνει techno, αλλά να περνάει και να μην ακουμπάει; Να πάει, να περνάει και να μην ακουμπάει. Να είναι ένα sample-puzzle όπως αυτό των Koop, αλλά με άλλο concept; Να είναι. Να έχει και φωνές, για να είναι ελαφρώς πιο pop και mainstream; Να έχει. Ό,τι κι αν είναι στο τέλος της ημέρας, εμένα μου αρέσει.

Γιατί στο 13 κι όχι πιο πάνω; Γιατί ό,τι σε μπερδεύει, εκτός από ενδιαφέρον και όμορφο, είναι και λιγάκι ριψοκίνδυνο.

Γιατί στο 13 κι όχι πιο κάτω; Γιατί είμαι μαζόχα.

Προηγούμενες θέσεις:
No 14: Kanye West and Jay-Z - Watch The Throne
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

"Devil's Work" Miike Snow

2011-12-07T16:34:00.000-08:00

Στη μέση, σχεδόν, της καταμέτρησης των άλμπουμ της χρονιάς, έρχεται κάτι που περιμέναμε πραγματικά ανυπόμονα.
Οι Miike Snow επιστρέφουν και μας δίνουν ένα πρώτο δείγμα. Το Devil's Work σκάει μύτη στο youtube και στο site τους, στις 5 του Δεκέμβρη, και σύμφωνα με τους ίδιους δεν είναι single (..."Its not a single..it's a slice of what's to come").
Εντυπώσεις;
Εντάξει, δεν θα πάθεις αλλά εγώ είμαι ήδη στο 4ο repeat, και περιμένω τον δίσκο που θα δώσει πάλι μαθήματα σύγχρονης τέχνης.

Με έξτρα αφιέρωση στην εγκυμονούσα, εκεί στα βόρεια, που περιμένει πως και πως καλλιτεχνικά νέα και ...το μωρό της ;)

miikesnow.co.uk

Blogovision 2011 - No 14: Jay-Z and Kanye West - Watch The Throne

2011-12-07T04:23:00.000-08:00

Για τη δημιουργική αλαζονεία του Kanye. Για τις πιο εθιστικές urban λούπες που ακούσαμε τελευταία. Για το μεγαλείο του Jay-Z να αφήσει χώρο, για να κάνει ο άλλος τα δικά του. Για την πιο παραγωγική συνεργασία της χρονιάς, που λόγω της φύσης των δύο παραγωγών θα μπορούσε να καταλήξει καταστροφική, αλλά ούτε καν. Γιατί το hip-hop πρέπει να έχει το σεβασμό που του αξίζει και να συμπεριλαμβάνετα στις απανταχού λίστες, όπως και να 'χει.

Γιατί στο 14 κι όχι πιο πάνω; Γιατί σόλο δένει καλύτερα η κομπόστα, οπότε αποδέχομαι το project ως πειραματικό και μόνο (πετυχημένο, αν μη τι άλλο).

Γιατί στο 14 κι όχι πιο κάτω; Γιατί η urban κουλτούρα δεν πρέπει να περνάει σε δεύτερο πλαίσιο στις λίστες της χρονιάς, αλλά να παίρνει τη θέση που της αξίζει, όταν της αξίζει.

Διάβασε ολόκληρη την κριτική εδώ

Προηγούμενες θέσεις:
No 15: PJ Harvey - Let England Shake
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 - No 15: PJ Harvey - Let England Shake

2011-12-06T05:51:00.000-08:00

Για την ικανότητά της να μεταμορφώνεται, ουσιαστικά, όχι με κοστούμια και περούκες. Για την αρτίστα που βγάζει από μέσα της από δίσκο σε δίσκο. Για μερικές από τις πιο δύσκολες ιδέες που είχε ποτέ ενορχηστρωτικά. Για αυτά που σου προσφέρει το "Let England Shake" για μελέτη, αν όχι για ευχάριστη ακρόαση. Και γιατί είναι η PJ Harvey, πώς να το κάνουμε!

Γιατί στο 15 κι όχι πιο πάνω; Γιατί παραείναι εθνικιστικό και πατριωτικό για τα γούστα μου.

Γιατι στο 15 κι όχι πιο κάτω; Γιατί μια καλή ηχογράφηση δεν είναι ανάγκη να σου προσφέρει πάντα ψυχαγωγία, αλλά τροφή για σκέψη.

Διάβασε ολόκληρη την κριτική εδώ.

Προηγούμενες θέσεις:
No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 - No 16: Jamie Woon - Mirrorwriting

2011-12-05T05:07:00.000-08:00

Για το πιο μοντέρνο και φρέσκο r'n'b της χρονιάς. Για τη συμμετοχή του Burial στην παραγωγή του "Night Air". Γιατί όλα τα κομμάτια έχουν κιθαριστική βάση στη σύνθεσή τους και θα μπορούσαν να παιχτούν unplugged. Γιατί είναι σαν να ακούς τον Usher να διασκευάζει κομμάτια του "Untrue" με τη συμμετοχή του George Benson. Γιατί ο Jamie Woon είναι drama queen και με πέτυχε στο αδύνατο σημείο μου. #suckerfordrama

Γιατί στο 16 κι όχι πιο πάνω; Γιατί ενώ ο δίσκος είναι δεμένος και μεθυστικός, νιώθεις πως τα κλισέ που χρησιμοποιεί ο Woon, για να σε τραβήξει, επαναλαμβάνονται μέχρι το τέλος της ακρόασης.

Γιατί στο 16 κι όχι πιο κάτω; Γιατί παντρεύονται τόσα διαφορετικά είδη μουσικής, που αν το επιχειρούσε κάποιος άλλος, θα γινόταν σούπα ο δίσκος.

Προηγούμενες θέσεις:
No 17: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines?
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Περιγραφή SANTA BABIES @ GAZAKI

2011-12-04T02:14:00.000-08:00

SANTA BABIES @ GAZAKI

DJ SET by CARTOON DANDY & NIKI HAYIA

Όταν ο Cartoon Dandy είδε για πρώτη φορά τη Νίκη Χάγια, στην Καλιφόρνια μία γιγαντιαία τσίχλοφουσκα με γεύση βανίλια φράουλα έσκασε στη μούρη της Katy Perry, ενώ την ίδια στιγμή στο Λονδίνο η Florence & the Machine αναφώνησε με boho ταπεραμέντο the dog days are over.

Τρία χρόνια ο Cartoon και η Νίκη λένε να συναντήσουν τα παράλληλα σύμπαντα τους και επειδή έρχονται και Χριστούγεννα είπαν να πουν το πάρτι τους Santa Babies.

Τι μουσική θα ακούσετε; Ακόμα δεν καταλάβατε; Μα ότι να 'ναι φυσικά.

Blogovision 2011 - No 17: The Vaccines - What Did You Expect from the Vaccines?

2011-12-04T02:02:00.000-08:00

Για τη vintage αισθητική τους. Για τις εφηβικές και μεταεφηβικές ανησυχίες τους. Για τη χορευτική rock που ενίοτε ακούς μέσα στο album και γουστάρεις. Για το fun της υπόθεσης και τον στίχο "Post break-up sex makes you forget your ex" - σοφία εκ του μηδενός. Άλλωστε, "τι περίμενες από τους Vaccines"; #lamecomment

Γιατί στο 17 κι όχι πιο πάνω; Γιατί θέλουν ακόμα δουλειά μέχρι να βρουν τη ακριβώς θέλουν να κάνουν με τις κιθάρες τους.

Γιατί στο 17 κι όχι πιο κάτω; Γιατί μέσα στις κιθαριστικές απογοητεύσεις και μετριότητες της χρονιάς, they saved the day.

Προηγούμενες θέσεις:
Νο 18: Elbow - Build A Rocket Boys!
No 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

"Στιχουργοί εξ αγχιστείας" ΙΑΝΟΣ

2011-12-03T22:29:00.000-08:00

"Στιχουργοί εξ αγχιστείας" Federico Garcia Lorca // 7&14 Δεκεμβρίου // ΙΑΝΟΣ

Αξίες αναλλοίωτες στο χρόνο... να τι θα μπορούσες να πεις χωρίς να είσαι άστοχος για τον μεγάλο Ισπανό ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Λόρκα.

Σε μια χώρα που τον αγαπάει όσο λίγες, τα 75 χρόνια από τη δολοφονία του, έρχονται να αναμοχλεύσουν μνήμες του έργου του, όπως έχει αποδοθεί από τον Νίκο Γκάτσο, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και τον Μιχάλη Μπουρμπούλη, και έχει μελοποιηθεί από τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Χρήστο Λεοντή, τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Μάνο Λοΐζο και τον Γιάννη Γλέζο.

Οδηγός των αναμνήσεων μια υπέροχη ομάδα, με τις φωνές του Κώστα Μάντζιου, της Μαρίας Κανελλοπούλου και της Γεωργίας Γρηγοριάδου, υπό την μουσική επιμέλεια του Σπύρου Κουρκουνάκη και προορισμό τον Ιανό, στις 7 και 14 Δεκεμβρίου.
8 το βράδυ.

Να 'στε εκεί.

Παίζουν:
Κώστας Μιχαλάκης, μαντολίνο
Αρετή Κοκκίνου, κιθάρα
Μαρία Νίττη, ακκορντεόν
Θανάσης Γεωργάρας, μπουζούκι
Θανάσης Σοφράς, κοντραμπάσο

Blogovision 2011 - No 18: Elbow - Build A Rocket Boys!

2011-12-03T02:32:00.000-08:00

Για το σοφιστικέ rock που προσφέρουν εδώ και πέντε δίσκους. Για τις δικές τους παραγωγές. Για τη συγκίνηση στη φωνή και τη φάτσα του Garvey. Για το γνήσιο και όχι faux εναλλακτικό προφίλ που υποστηρίζουν. Για την απλότητά των μελωδιών τους. Για τη βρετανίλα που κουβαλάνε. Για το αριστουργηματικό "Lippy kids".

Γιατί στο 18 κι όχι πιο πάνω; Γιατί μου δίνουν την εντύπωση πως δεν έχουν καθόλου χιούμορ και είναι ένα όριο πριν την κατάθλιψη.

Γιατί στο 18 κι όχι πιο κάτω; Γιατί είναι δουλευταράδες και μερακλήδες, δεν το κάνουν για πλάκα όλο αυτό.

Προηγούμενες θέσεις:
Νο 19: The Horrors - Skying
No 20: Laura Marling - A Creature I Don't Know

Blogovision 2011 – No 19: The Horrors – Skying

2011-12-02T03:07:00.000-08:00

Για την εξέλιξή τους μουσικά. Για το reverb και τη χρήση πνευστών. Για το χάρισμά τους να φτιάχνουν δεμένες ενορχηστρώσεις και δεμένα concept στα λόγια τους. Για τα πολλά και εμπνευσμένα synths. Για τις brit-pop καταβολές τους και τις σαφείς επιρροές τους από New Order και Suede. Για το στιλ και το προφίλ τους. Για το γεγονός ότι μπορεί να μοιάζουν σνομπ, αλλά στην πραγματικότητα είναι cool και παρεξηγημένοι.

Γιατί στο 19 κι όχι πιο πάνω; Γιατί λειτουργούν πολύ στρατευμένα και θα ήθελα περισσότερο αυθορμητισμό και λιγότερο επαγγελματισμό.

Γιατί στο 19 κι όχι πιο κάτω; Γιατί προτιμώ έναν καλοδουλεμένο δίσκο από έναν βιομηχανοποιημένο και ουσιαστικά σαχλό (βλέπε Coldplay).

Διάβασε εδώ ολόκληρη την κριτική.

Προηγούμενες θέσεις: No 20: Laura Marling – A Creature I Don’t Know

Blogovision 2011 – No 20: Laura Marling – A Creature I Don’t Know

2011-12-01T05:32:00.000-08:00

Για τη συνέπειά της. Για την υπέροχη φωνή της, που δεν κάνει φανφάρες, αλλά στάζει πόνο, ντέρτι και ειλικρίνεια. Για την ικανότητά της να δουλεύει τις μελωδίες της σε σημείο που καμία ογκώδης ενορχήστρωση δεν θα μπορούσε να τις γεμίσει περισσότερο, παρά μόνο η κιθάρα της. Για το νεαρό-σοφό της ηλικίας της. Για τη διακριτικότητά της. Για το σχεδόν country που η Ευρώπη και η Αγγλία σχεδόν έχουν.

Γιατί στο 20 κι όχι πιο πάνω; Γιατί θα ήθελα να ακούσω κάτι πιο ανατρεπτικό, συγκριτικά με τις δύο προηγούμενες δουλειές της.

Γιατί στο 20 κι όχι πιο κάτω; Γιατί το άκουσα πιο ευχάριστα από R.E.M. και Radiohead, kill me now.

Διάβασε εδώ ολόκληρη την κριτική.

ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ @ Black Duck Multiplarte

2011-11-28T00:59:00.000-08:00

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου

ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ

Οι βιβλιοθήκες του σπιτιού της «Μαύρης Πάπιας» κατά κόσμον Black Duck Multiplarte, γέμισαν με το τρίτο κατά σειρά βιβλίο, με τίτλο «Προσωπογραφίες – Τετράδια Φιλοξενίας Ελεύθερης Έκφρασης».

Την Τετάρτη 30 Νοεμβρίου μετά τις 8μμ, ελάτε οι συγγραφείς του βιβλίου αλλά και οι φίλοι του Black Duck να το πάρετε, το χαρίζουμε σε όλους.

Την ίδια βραδιά το φοβερό δίδυμο dj Sam και dj Themos, θα μας ταρακουνήσουν στους ρυθμούς του rock’n’roll, αλλά και της swing, soul και funk μουσικής.

Black Duck Multiplarte
Χρήστου Λαδά 9Α, Αθήνα
2103234760
www.blackduck.gr ,info@blackduck.gr

ΠΡΙΟΝΙΑ @Γκαζάκι

2011-11-26T01:27:00.000-08:00

Πεθαίνεις για slow;

Αντέχεις μια ολόκληρη βραδιά μονάχα με αγριεμένη μελούρα και τις πιο σάπιες power ballads όλων των εποχών; Θα μπορέσεις να ξεπεράσεις τα παιδικά τραύματα που σου προκάλεσε ο δισταγμός να την/τον προσκαλέσεις να χορέψει «μπλουζ» μαζί σου; Θα κάψεις τον αντίχειρά σου κρατώντας αναμμένο το αναπτηράκι από τα Hondos στα τραγούδια λατρεία; Θα γνωρίζεις τους στίχους στις ελληνικές διασκευές της αθάνατης νεανικής σου κλάψας;

Ο Ηλίας Φραγκούλης (CINEMaD), ο δημιουργός των πιο κουλών parties που άφησαν εποχή και έγιναν cult παράδοση, εγκαινιάζει ένα νέο project απαράμιλλου κανιβαλισμού, γεμάτο εκπλήξεις και αναπάντεχα... sing-a-long (ελληνιστί, θα πεις κι ένα τραγούδι)!

ΠΡΙΟΝΙΑ!
Στο Γκαζάκι της Τριπτολέμου 31, στο Γκάζι.
Την Κυριακή 27 Νοεμβρίου του 2011. Στις 20:00, έτσι;

Θα κλάψεις. Θα χουφτώσεις. Θα %!*#$@.

Σχεδιασμός αφίσας: www.onemanshowstudio.com

twitter: #prionia

Κ. Βήτα - Tareq @ Γκαζάκι

2011-11-22T01:31:00.000-08:00

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου
ΓΚΑΖΑΚΙ
Τριπτολέμου 31, Γκάζι
Dj sets: K.BHTA και TAREQ

Την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου, το Γκαζάκι υποδέχεται στα decks του, έναν από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της ελληνικής electronica:
τον Κ.ΒΗΤΑ για ενα μοναδικό dj set. Μαζί του θα μοιραστεί τα decks ο Tareq, σε ένα πάρτυ που θα μείνει αξέχαστο!

Ο Κωνσταντίνος ΒΗΤΑ, πλέον δεν χρειάζεται ιδιέταιρες συστάσεις. Ιδρυτικό μέλος του θρυλικού συγκροτήματος Στέρεο Νόβα, έχει παρουσιάσει μια αξιόλογη πορεία, έχοντας ο ίδιος στο ενεργητικό του πολλές προσωπικές δουλειές στην δισκογραφία, αλλά και έχοντας γράψει μουσική για παραστάσεις και ταινίες. Πρόσφατα δημιούργησε και το side project "Rolla Scape" κυκλοφορώντας το ομώνυμο album στο οποίο κινείται σε πιο dance μονοπάτια.

O Tareq, συστήθηκε στο κοινό με την πρώτη σόλο δουλειά του "Cocoon",
η οποία πήρε πολυ καλές κριτικές απο κοινό και δημοσιογράφους, στην Ελλάδα αλλα και το εξωτερικό. Έχει συνεργαστεί με πολλά αξιόλογα ονόματα της ελληνικής αλλα και διεθνούς δισκογραφίας και αυτήν την στιγμή θεωρείται από τα πιο ανερχόμενα ονόματα της ελληνικής electronica.

Ένα πάρτυ που δεν πρέπει να χάσετε!

"50 Words for Snow" Kate Bush

2011-11-21T19:44:00.000-08:00

Η Kate Bush είναι αυτό που λέμε "θρύλος" και δεν υπερβάλλει κανείς όταν χρησιμοποιεί τον όρο. Είναι το ξωτικό πριν το ξωτικό της Ισλανδίας. Η αλαφροΐσκιωτη πριν την Αστερω-Τόρι. Η ήρεμη δύναμη που κοχλάζει πίσω από τα προφανή στο White Chalk της PJ.
Μπορεί το Director's Cut, που κυκλοφόρησε τον Μάιο, να μην έτυχε προώθησης ως νέα δουλειά -που αν με ρωτάς θα έπρεπε- εξαιτίας του παλιού υλικού, και ως εκ τούτου να έκανε ένα ελάχιστο θόρυβο, εδώ όμως πρέπει να σταθείς.

Το "50 Words for Snow" είναι η επιστροφή της.

Επτά νέες συνθέσεις. Πάνω απο 6μιση λεπτά η μικρότερη. Να χάνονται όλες σε χιονισμένα τοπία αλλά ζεστές ιστορίες, όπως αυτή ενός χιονάνθρωπου που λιώνει στα χέρια της ερμηνεύτριας, μια "νύχτα πάθους"(Misty) ή αυτή μιας ομάδας ορειβατών που βρίσκουν ίχνη του Γιέτι στα Ιμαλάια αλλά αποφασίζουν να το κρύψουν απο τον υπόλοιπο κόσμο, "we found your footprints in the snow/ We brushed them all away" (Wild Man).

Τι παράξενες ιστορίες αλήθεια...

Και τι παράξενη συνεργασία, με τον Elton John στο ερωτικό "Snowed In at Wheeler Street", αλλά όπως του λέει και η ίδια ...there's just something about you. Ακουσέ το και θα καταλάβεις και 'σύ. Συμμετοχή σε αυτόν τον υπέροχο δίσκο έχει και ο πάντα υπέροχος Stephen Fry, που μοιράζεται μαζί μας 50 λέξεις για το χιόνι, καθώς και ο γιός της Bush για άλλη μιά φορά, στο εισαγωγικό Snowflake.

Έχω χαθεί εδώ και ώρα σε αυτό τον υπέροχο δίσκο, και ίσως φταίει η ώρα, ίσως το κρύο που δένει με την ατμόσφαιρα, ίσως οι στίχοι της Bush που είναι από τους ελάχιστους που παρατηρώ σε ξενόγλωσσες δουλειές, ίσως η ονειρική σχεδόν cinematic αισθητική της κυρίας με τα "Κόκκινα Παπούτσια", ίσως ίσως ίσως...

Το "50 Words for Snow", είναι σίγουρα jazz γιατί δεν πατάει στο έδαφος, σίγουρα ποπ γιατι δεν θα σε ξενίσει, σίγουρα art γιατι δεν χωράει παρά στο βιογραφικό της ερμηνεύτριας, ίσως και λίγο βαπτισμένο σε παλιό Χόλιγουντ (Among Angels), ίσως και λίγο απλοϊκό, ίσως λίγο απομακρυσμένο απο το σήμερα, αλλά καθόλου άκαιρο. Περίεργο; Αγόρασε αυτό τον δίσκο.

Αν σου αρέσει η Kate Bush, είσαι σε καλό δρόμο...

ακολουθούν τα promo videos

The Twilight Saga: Breaking Dawn

2011-11-17T05:56:00.000-08:00

Είδα χτες το τέταρτο μέρος της σειράς ταινιών "Twilight" με τίτλο "The Twilight Saga: Breaking Dawn". Δεν είχα δει τα "New Moon" και "Eclipse", παρά μόνο το πρώτο "Twilight", αλλά δε θέλει και ντοκτορά για να καταλάβεις ότι θνητή αγάπησε βαμπίρ και λυκάνθρωπος τη διεκδικεί με νύχια και με δόντια (κυριολεκτικά). Δεν με εντυπωσίασε η παρουσία του σκηνοθέτη Bill Condon ("Chicago", "Dreamgirls", "Gods and Monsters", "Kinsey"), το σενάριο προκάλεσε πολλά γέλια σε όλη την αίθουσα (αν κατέβω χαμηλά, θα σας πάρω μαζί μου), ενώ εξεπλάγην με τις υποκριτικές ικανότητες της Kristen Stewart, την οποία βέβαια αγάπησα στις "Runaways", εδώ όμως με έκανε να την αποθεώσω. Τι εννοώ; Ιδού...

Η Bella θυμωμένη

Η Bella νύφη

Η Bella σε κίνδυνο για τη ζωή της

Η Bella πανικόβλητη

Η Bella όταν κάνει σεξ

Η Bella όταν είναι κομμάτια από την κούραση

Η Bella σε διακοπές στο Ρίο

Η Bella όταν γεννάει

Η Bella χαρούμενη

Η Bella όταν γίνεται επιτέλους βαμπίρ

Για δες και το trailer, για να μη λες πως τα βγάζω από το μυαλό μου...

Greeks do...

2011-11-15T15:28:00.000-08:00

"Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ!" που λέει και ο ποιητής, χωρίς να συνεχίζω τον στίχο...

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως έχει αρχίσει ήδη αυτό που περιμέναμε στις τέχνες στη χώρα μας. Οι άνθρωποι δημιουργούν like there's no tommorrow, γιατί μπορεί και να μην υπάρξει!

Είναι μια επαναλαμβανόμενη πικρή αλήθεια πως σε περιόδους...μάντεψε, οι καλλιτέχνες κάνουν εκπληκτικές δουλειές και οι "περίπου" καλλιτέχνες πάνε σπίτια τους! Να και κάτι καλό λοιπόν.

Με αφορμή το υπέροχο "Resonance" του Νίκου Πατρελάκη, που προσφέρεται για δωρεάν download μέσα απο το δικό του -και της Μελίτας Κάραλη- DOC.TV (κατεβασέ το εδώ), με remix των συνθέσεων του απο τον Watanabe μέχρι τον Blend Mishkin και απο τον Παπασπυρόπουλο μέχρι τους Κ.Βητα και Μιχάλη Δέλτα, είπαμε να δούμε μερικά πράγματα που βράζουν αυτή την στιγμή δίπλα μας, εκτός από τα μέσα μας.

Πριν λίγες ώρες ο Στάθης Δρογώσης ανέβασε το καινούργιο του κομμάτι με την συνεργασία του με την Μαριέττα Φαφούτη.

"Κυριακή"

Η δεσποινις Φαφούτη είχε ξαναχτυπήσει πριν λίγο καιρό με το "Cin Cin" του Tareq, ο οποίος απο μόνος του είναι ήδη μια σημαντική αναφορά στο τι συμβαίνει τώρα.

"Cin Cin"

Αλυσιδωτά, σαν αντίδραση, η πολυαναμενόμενη πρώτη LP κυκλοφορία του d:tek "Freak Show" -που στο live του Schiller, ήταν εκπληκτικός ως support-, με εκρηκτικές συνεργασίες όπως η Nomi Ruiz των Jessica 6.

"Breathe In Breathe Out"

Μαζί με αυτά το νέο άλμπουμ του Δέλτα που περιμένουμε,

MIKAEL DELTA "FOR THOSE WHO HAVE BEEN CHOSEN" by mikaeldelta

τα live του Λεωνίδα Μπαλάφα,

η Μπιενάλε της Αθήνας, το μαζεμένο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, τα διεθνή βραβεία των Beerroot που μας κάνουν περήφανους και η ...

Μάρθα Φριτζήλα, απλά γιατί έτσι.

Και είναι πολυ αργά για να συνεχίσω. Απλά μπορώ να σου υποσχεθώ περισσότερα ποστ και δυστυχώς δεν μπορώ να πώ το ίδιο για "καλύτερες μέρες"

Καληνύχτα λοιπόν με ένα βίντεο από το up to date, μαγκαζίνο Breaking Mad της Μαίρης Ρετσίνα και του Δημήτρη Μαυροκεφαλίδη στο MAD.

"Boy Meets Girl" Party Vol.2!

2011-11-13T02:26:00.000-08:00

Boy Meets Girl Party Vol.2

Η απόλυτη μουσική μάχη των φύλων επιστρέφει στο Γκαζάκι!

Την Κυριακή 13 Νοεμβρίου στις 19.00 στο Γκαζάκι!!!

στα decks o Zack And His Bicycle που θα κοντραριστεί μέχρις εσχάτων με την Miss EL P

Best Girly Songs vs Ultimate boy Tunes…. Be there Αυτήν την Κυριακή στο Γκαζάκι !!!

Η Miss EL P - Έλενα Παναγίδη - με σπουδές φιλοσοφίας, λογοτεχνίας και δημοσιογραφίας καθώς και πολύχρονη θητεία στα Ηνωμένα Έθνη στην Νέα Υόρκη, ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική εδώ και πολλά χρόνια ως DJ. Η Miss EL P από μικρή ηλικία παρουσίαζε δικό της πρόγραμμα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Κύπρο και το Ηνωμένο Βασίλειο. Ακολούθως στην Washington και στη Νέα Υόρκη, εμφανίστηκε στα πιο γνωστά bar και clubs (Sly bar, Socialista, Soho House NYC), πήρε μέρος σε μεγάλες εταιρικές και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, ενώ ήταν επίσημη DJ της Nike κατά την περίοδο 2004-2007, αναλαμβάνοντας τη μουσική επένδυση , διοργάνωση των Nike πάρτυ και των επίσημων παρουσιάσεων της εταιρίας. Από το 2007, η Έλενα, ως resident DJ στο Galaxy Bar του Hilton αναλαμβάνει opening set για παγκοσμίως καταξιωμένους DJ, όπως τους Ravin και Claude Challe του Buddha Bar, Dennis Ferrer, Kenny Carpenter, Aeroplane. Η Έλενα συνδυάζει με μοναδικό τρόπο ακούσματα lounge, nu-jazz, soulful house, dance, sexy disco, club classics και electro ήχους

O Zack And His Bicycle μεγάλωσε με Pet SHop Boys και Jeronymo Groovy... Ξεκίνησε να παίζει μουσική από το +Soda το Φεβρουάριο του 1999 στο πλευρό του dj taco.

Έκανε ραδιόφωνο το 2001-02 πρώτα στον NRJ 105.5 (ροή προγράμματος) και μετά στον Blue Sky 107.2 κάθε μεσημέρι 4 με 6. Έχει παίξει μουσική στα +soda, γκαζάκι, higgs, berlin(θησείο), χρώμα/χρώμα, amnesiac (πειραιά) και ένα φεγγάρι στο mayo. 'Ολο το χειμώνα του 2010-11 ήταν resident κάθε τρίτη στο Fantaseed με το event ΜΑ ΤΑ 1000 ΠΟΔΗΛΑΤΑ! !Επ΄σης ξεκίνησε μια σειρά από events στο 6 Dogs με τίτλο How I Met Nu Disco". Κάθε Δευτέρα και Τετάρτη στα decks του WaveRadio.gr 20:00 με 22:00 μαζί με το ποδήλατό του!

Black Sabbath are back!!! // 11.11.2011

2011-11-11T22:37:00.000-08:00

Και όλα τα υπόλοιπα μουσικά νέα φαίνονται πια αδιάφορα!!!
Οι πρωτεργάτες επιστρέφουν με νέο δίσκο και την αρχική τους σύνθεση, μέσα στο 2012, 34 χρόνια μετά το "Never Say Die!" και το ανακοίνωσαν χθές!
Η απάντηση στο γιατί τώρα ήταν..."Now it's the time".

Είμαστε κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένοι!!!

"The Devil's Walk" Apparat

2011-11-11T22:13:00.000-08:00

Σαββατο πρωί. Καφές ελαφρύς και μουσικές που θα να τους ρίξεις μια ματιά.
Ξεκίνησα με Apparat.
Ο πρόσφατος του δίσκος ανοιγει με το instrumental Sweet Unrest, που φέρνει την "αυτόχειρα παρθένο" Κρίστεν Ντανστ να σε ξυπνήσει. Μετά χώνεσαι βήμα βήμα στην ambient electronica του εν λόγω Βερολινέζου κυρίου, ονόματι Sascha Ring.
Ο προγραμματισμός του είναι υπέροχος, τα στιχάκια του μελαγχολικά και τα φωνητικά του χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις αλλά καλοφτιαγμένα. Τα κρουστά έρχονται και φεύγουν, οι τύπου άρπες είναι φορτωμένες με delay και τα πιανάκια του περίπου "toy piano". Το μπάσσο πασχίζει να αναπνεύσει στο στενό πεδίο συχνοτήτων που του παραχωρήθηκε. Το reverb δεν γεμίζει τα ακουστικά σου αρκετά για ambient και τελικα αυτός ο δίσκος είναι καταδικασμένος να ξεχαστεί μιας και είναι τόσο εδώ όσο και εκεί.
Οι συνθέσεις θα μπορούσαν να ανήκουν στους Snow Patrol ή στους Goldplay και η ενορχήστρωση στον Ντεβεντρα αν του είχες δώσει μόνο ένα ipad με φορτωμένο το flstudio mobile. Θα μου πείς βέβαια, αυτό ακούγεται έως και ενδιαφέρον. Θα σου πω ναι αλλά μόνο έτσι όπως τον ακούω εγώ τώρα. Ένα παγωμένο πρωινό με τον καφέ σου, να διαβάζεις εφημερίδες από τα sites τους, γιατί δεν είσαι και πολυ παραδοσιακός τύπος.
Δυστυχώς δεν θα το ξανακούσω αυτό το άλμπουμ παρα μόνο σαν άσκηση.

Αν σου αρέσει η μουσική που δεν έχει πολλές απαιτήσεις και θα μπορούσε να την έχει κρεμασμένη η Μοιραράκη δίπλα στις μπουχάρες ή αν είσαι παραγωγός ηλεκτρονικής μουσικής και θές ιδιαίτερα.

Κράτα στον σκληρό το "Son of Los", άντε και το "Your House is my World"
Apparat- The Devil's Walk by apparat

"Guest Who?" party @ Γκαζάκι!

2011-11-09T03:17:00.000-08:00

"GUEST WHO?"

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου @ ΓΚΑΖΑΚΙ
Τριπτολέμου 31, Γκάζι
dj sets:
DREAMER
CONSTANTINE KALFAKAKOS

Tην Πέμπτη 10 Νοεμβρίου, το Γκαζάκι συνεχίζει την σειρά partιes, "Guest Who?", με host τον Κωνσταντίνο Καλφακάκο. Ο Κωνσταντίνος κάθε φορά θα μοιράζεται τα decks με διαφορετικό καλεσμένο/φίλο, παίζοντας διάφορα μουσικά είδη κι ανεβάζοντας τη διάθεση!

Σε αυτό, "GUEST WHO?" καλεσμένos είναι o DREAMER σε μια βραδιά με ένα blend από french electro και disco pop. O DREAMER είναι ένας πολυπράγμων καλλιτέχνης με ιδιαίταιρη έφεση στις καλές τέχνες, τη φωτογραφία και το design. Έχει δημιουργήσει το δικό του brand με διάφορα καλούδια, απο t-shirts μέχρι γυαλιά, κι όλα αυτά μαζί τον έχουν φέρει στο προσκήνιο της hip αθηναϊκής σκηνής. Ένα πάρτυ που δεν πρέπει να χάσετε!

more info: www.thedreamer.gr

Αποκλειστική φωτογραφία Φώτη Σεργουλόπουλου - Άνγκελα Μέρκελ

2011-11-07T05:14:00.000-08:00

Ο Φώτης σε αποκλειστική συνέντευξη με την Καγκελάριο Άνχελα "Βενζεβούλ" Μέρκελ.

Είναι φάση, πω-πω φάση.

"Boy meets Girl" Party @ Γκαζάκι!

2011-11-04T05:53:00.000-07:00

"Boy meets Girl" Party @ Γκαζάκι!

Η απόλυτη μουσική μάχη των φύλων έρχεται...

Την Κυριακή 6 Νοεμβρίου στις 20.00 στο Γκαζάκι!

Στα decks o Άλεξ Κάβδας κοντράρεται μέχρις εσχάτων με τη Στέλλα Καλησπεράτου.

Best Girly Songs vs Ultimate boy Tunes - Be there!

"How I met Nu Disco" Party!

2011-11-03T06:01:00.000-07:00

Teardrops and Zack @ ΓΚΑΖΑΚΙ
ΠΕΜΠΤΗ 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Τριπτολέμου 31, Γκάζι

Πέμπτη 3 Νοεμβρίου στο Γκαζάκι ( που ΘΑ ΕΡΘΕΙΣ ) οι Τeardrops παρέα με τον Zack θα μιξάρουν το πιό φρέσκα disco classics / disco edits με μια πινελιά απο house. Σε μπέρδεψα?
Donna Summer
Michael Jackson
Eurythmics
Dimitri from Paris
Jacques Renault
Hot Toddy
Daryl
μέχρι και
The rapture
Azari & iii
Tyson
Magician.

Teardrops (since 4 december 2010)
"2 girls that met at a party!" is their motto and everyone is surprised to find out that they only know each other a few months but a secret bond tied them from the very first moment.

Zack and his bicycle (since 2001)
(+soda / 6dogs / x-fantaseed resident / higgs / yoga bala / gkazaki)
radio producer @waveradio.gr

Florence + the Machine – Ceremonials

2011-10-30T04:54:00.000-07:00

Είναι περίεργο που συμβαίνει αυτό, αλλά αντί να χάσουν την ταυτότητά τους μετά την αποδοχή του “Lungs”, η Florence και η μπάντα της εισχώρησαν ακόμα περισσότερο στα άδυτα των επιρροών τους και έφτιαξαν ένα δίσκο που είναι πιο Florence, πιο βρετανικός, πιο soulful, πιο μυστικιστικός και πιο indie από οτιδήποτε έχουν ηχογραφήσει μέχρι σήμερα. Προσπερνώντας λοιπόν τους εμπορικούς θριάμβους του ντεμπούτου, τις υποψηφιότητες για Grammy και για Mercury Prize, αλλά και το boost από τα MTV Awards με το συγκλονιστικό “Dog days are over”, περνάμε σε μια εποχή που οι Florence + the Machine συνθέτουν το “Ceremonials” και τοποθετούν τον πήχη σε άφταστα ύψη.

Ο Paul Epworth μπήκε στο studio, έβγαλε το μαγικό ραβδάκι του και εμπνεύστηκε τις πιο αιθέριες ενορχηστρώσεις που μπορείς να ακούσεις σήμερα. Αφήνοντας τις ραδιοφωνικές καταβολές του “Rolling in the deep” της Adele, εξερεύνησε τους δρόμους που ήθελε να πάει το “Ceremonials” από την αρχή της γέννησής του και με τη βοήθεια μιας μπάντας, που θα ζήλευαν οι Kate Bush, Bat For Lashes και Danger Mouse (no kidding), έχτισε ρυθμούς, πλήκτρα και χορωδίες που μπλέκουν μεταξύ τους σε σημείο μπερδέματος και ακατάπαυστης σημειολογίας όσον αφορά στην εξυπηρέτηση του τίτλου.

Έχουμε ήδη ακούσει ήδη τα “Shake it out” και “What the water gave me” ως πρώτο επίσημο single και promo single αντίστοιχα, ενώ ήδη ετοιμάζεται η κυκλοφορία και οπτικοποίηση του “No light, no light”, που εγώ θα το προμόταρα ως το επόμενο και πιο sophisticated “Dog days are over”, αλλά άλλο θέμα αυτό. Η συνολική ακρόαση μου επιτρέπει να πω ότι δεν είναι δίσκος για όλα τα γούστα. Aν έχεις κολλήσει με το πιο radio-friendly “Lungs” και διασκευές τύπου “You’ve got the love”, θα το βρεις ακατανόητο και σκοτεινό. Αν πάλι έχεις αγαπήσει τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της Florence, όπως τα “Kiss with a fist” και “Heavy on my heart”, τότε θα πάρεις πρέφα αμέσως τι θέλουν σου πουν οι δημιουργοί του.

Θα μείνω στο εισαγωγικό “Only if for a night” που σε κατευθύνει σωστά και γίνεται αγαπημένο. Θα ακούσω ξανά το “What the water gave me” γιατί είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που κορυφώνεται, σαν ένα εναλλακτικό “Uninvited” (Alanis Morissette). Θα συγκινηθώ στο “Never let me go” γιατί είναι μεγάλη σύνθεση και αναδεικνύει τη μεγάλη φωνή της Florence Welch, που παρεμπιπτόντως είναι από τις λίγες φορές που δεν την υπέρ-χρησιμοποιεί, φωνάζοντας. Θα κολλήσω με το soulful “Lover to lover” που θα μπορούσε να έχει πει κάλλιστα η Joss Stone και θα αποθεώσω το προσωπικό μου αγαπημένο, “Seven devils”, που όσο με σκιάζει, τόσο με συναρπάζει.

Με τούτα και μ’ εκείνα, το ολόφρεσκο album των Florence + the Machine είναι το λιγότερο must-listen και για μένα ήδη μέσα στο top-10 των καλύτερων ηχογραφήσεων για το 2011. Όχι μόνο γιατί αγαπώ τη Florence, όχι μόνο γιατί πρόκειται για έναν δουλεμένο μέχρι το μεδούλι δίσκο, αλλά και γιατί το “ceremonials” δεν έπεσε θύμα της εμπορικότητάς της μπάντας και της frontwoman αυτής, αλλά την ανάγκασε να βγάλει το make-up, να αφαιρέσει τα λούσα, να μπει στο studio και να γράψει μικρά διαμάντια που θα μπορούσαν να είναι σφαλιάρα σε αυτούς που την ήθελαν να πέφτει θύμα των αμερικάνικων προτύπων και δισκογραφικών. Κι αυτό λέγεται καλλιτεχνική ακεραιότητα.

Αξίζει να αγοράσεις ή να κατεβάσεις τα bonus tracks, αφού θα ακούσεις το εκπληκτικό “Remain nameless” και ακουστικές ή demo version πολλών κομματιών, μεταξύ αυτών και το “What the water gave me”.

Kelly Clarkson – Stronger

2011-10-29T03:05:00.000-07:00

Με τούτα και με εκείνα, η πρώτη νικήτρια του American Idol έφτασε στον πέμπτο δίσκο της και αποδεικνύει πως μερικές φορές τα reality βγάζουν και αξιόλογα πράγματα (άκου Will Young, Fantasia, Leona Lewis και Jennifer Hudson). Το “Stronger” ακούγεται εύκολα, είναι πιο ραδιοφωνικό από το “All I ever wanted” και την πινελιά του σε αυτό έχει βάλει ο πολύς της pop, κύριος Greg Kurstin, που ξεφεύγει από τα pop anthems που έχει γράψει στις Little Boots και Lily Allen, κάτι που διακρίναμε από τη συμμετοχή του στο ανιαρό “I’m with you” των Red Hot Chili Peppers νωρίτερα αυτή τη χρονιά.

Δεν θα σταθώ στις φωνητικές της ικανότητες, αφού είναι δεδομένο πως μιλάμε για μια από τις πιο σημαντικές pop φωνές της τελευταίας δεκαετίας. Δεν θα σταθώ ούτε στο μουσικό ύφος, μιας και δεν ξεφεύγει από αυτά που μας έχει συνηθίσει. Θα σταθώ στο πόσο ευχάριστα ακούγεται ο δίσκος, χωρίς όμως να έχει κάποιο peak, σε αντίθεση με πιο καλοδουλεμένες ηχογραφήσεις στην παραγωγή, όπως ήταν οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις της φετινής χρονιάς, Coldplay και RHCP. Όταν λέω όμως πως θα σταθώ σε αυτό, εννοώ μόνο σε αυτό.

Τα υποψήφια single είναι αρκετά, χωρίς όμως κάποιο να υπόσχεται σημαντικές επιδόσεις στα charts. Κι αυτό γιατί τα τραγούδια έχουν ακουστικές βάσεις, αρμονίες που σου φέρνουν συνεχώς κάτι άλλο στο νου, radio-friendly καταστάσεις που λειτουργούν σαν χαλί σε απογευματινό καφέ και cheesy ενορχηστρώσεις που μερικές φορές ακούγονται σαχλές. Κι ενώ θαρρείς πως θα βγει η φωνή της μπροστά και θα τα σπάσει όλα, εκείνη ακούγεται πιο γλυκανάλατη από ποτέ καθόλη τη διάρκεια της ακρόασης.

Δεν είμαι τόσο του radio friendly σε σημείο χουζουρέματος, αλλά εκτιμώ μια καλή μελωδία και ενίοτε κολλάω και με την πάρτη της, όπως παθαίνω με το εισαγωγικό “Mr. Know it all”, που για να πω την αλήθεια μου, μου κάνει καρμπόν με το “Fucking perfect” της P!nk, αλλά το αφήνω στην άκρη. Στη νέα δουλειά της Kelly Clarkson καταλαβαίνω πως η δισκογραφική της επέβαλε να ξεχάσει στιγμές τύπου “Since you been gone”, “Never again” και “Whyyawannabringmedown” και να φτιάξει τα sequel των “My Life Would Suck Without You” και “Breakaway”. Το χειρότερο είναι πως εκείνη το έκανε και είναι η πρώτη φορά που σε κανένα σημείο δεν ακούμε την ίδια, εξαιρώντας το ξεσηκωτικό “Hello”.

Όποιος είναι μέγας fan της Clarkson και ταυτόχρονα αμερικάνος πολίτης, θα ενθουσιαστεί, όπως και να ‘χει. Διαφορετικά, ούτε που θα σε απασχολήσει και ούτε που θα το πάρεις πρέφα στις ελληνικές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές συχνότητες. Σαν να ασχολήθηκα πολύ όμως με το “Stronger”, ας προχωρήσω…

Katy B – On A Mission

2011-10-22T03:55:00.000-07:00

Οι δρόμοι του Λονδίνου βρήκαν τη νέα τους ηρωίδα. Κι αφού η Lily Allen αρνείται να βγάλει δίσκο, η Miss Dynamite το έχει σχεδόν χάσει, οι Sugababes και οι Girls Aloud δεν υπάρχουν στον χάρτη και η Marina Diamantis επισημοποίησε την κυκλοφορία του “Electra Heart” για το 2012, έρχεται η γλυκύτατη Katy B να εδραιώσει τον ηλεκτρονικό, χορευτικό της ήχο και να λανσάρει μια urban εκδοχή του με garage, drum and bass, funk, dubstep και hip στοιχεία στην παραγωγή του.

Ο δίσκος προτάθηκε για το Mercury Prize του 2011 (το κέρδισε για δεύτερη φορά η αυτού μεγαλειότητα, PJ Harvey) και μέχρι τώρα έχει κυκλοφορήσει πέντε single στη βρετανική αγορά. Δεν ανέβηκε στην κορυφή του album chart, αλλά κατέκτησε τη δεύτερη θέση, ενώ το “Lights on”, δεύτερο single και video, φιλοξενεί τη Miss Dynamite στα φωνητικά. Μέσα σε όλα αυτά όμως, το θέμα είναι πως έχει αγαπηθεί από όλους τους μουσικογραφιάδες ανά τον κόσμο, ενώ αποθεώθηκε και από τη δύσκολη δημοσιογραφική μερίδα κριτικών του Pitchforkmedia.com, γεγονός που αν είσαι indie, hipster και τα συναφή, θα το εκτιμήσεις δεόντως.

Αν πρέπει να περιορίσω την κρίση μου σε μια μόνο λέξη, θα χαρακτήριζα το “On a mission” ως “φρέσκο και αναζωογονητικό”. Ο πρώτος χαρακτηρισμός έγκειται στην παραγωγή, η οποία καταφέρνει να είναι επίκαιρη, διόλου υπερβολική ή πρωτοποριακή, έχει αναφορές σε 90’s dance anthems τύπου “You’re not alone” από Olive και μπλέκει την αστική κουλτούρα του Λονδίνου με την pop αισθητική που κυριαρχεί στα charts και στα ραδιόφωνα. Ο δεύτερος χαρακτηρισμός έχει να κάνει με το συναίσθημα και τη φωνή της. Είναι dance μουσική με πιασάρικες μελωδίες, πόνο και διάθεση για έρωτα, παιχνίδι και εξομολόγηση. Θα έκανε κανείς (εγώ) τον συνειρμό να σκεφτεί το “Ray of light” των Madonna, Patrick Leonard και William Orbit σε κάποιες στιγμές του, αλλά μπορεί να θεωρηθεί επικίνδυνο, οπότε το αναιρώ (ειπώθηκε όμως και μάλιστα έντονα, μου φτάνει).

Πρέπει να ακούσεις το “On a mission”, γιατί θα σε ‘αναγκάσει’ να χορέψεις και να μουρμουρίσεις τις υπέροχες μελωδίες της Καιτούλας, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Είναι υπόδειγμα καλής pop και μπορεί να είναι η βάση για μια πολλά υποσχόμενη καριέρα, εφόσον η βιομηχανία από μόνη της σταματήσει να βγάζει καλλιτέχνες της τριετίας. Κι αν σου παραθυμίσει Lily Allen ή Sugababes, μη σκας, δεν υπάρχει παρθενογένεση, όλα θα σου θυμίζουν κάτι στο τέλος της ημέρας. Απλώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι ακαταμάχητο.

Coldplay – Mylo Xyloto

2011-10-21T12:14:00.000-07:00

Όλα καλά με τους Coldplay, γενικά και συγκεκριμένα. Έχουν βγάλει κομμάτια και δίσκους με παραγωγές που βάζουν τα γυαλιά σε πολλούς ανταγωνιστές της pop, pop-rock και σχεδόν alternative rock (γιατί εναλλακτικό δεν το λες). Έχουν συνεργαστεί πολλάκις με τον πολύ Brian Eno, πρωτομάστορα της ambient και άνθρωπο-κλειδί σε μερικές από τις πιο σημαδιακές ηλεκτρονικές και rock στιγμές των τελευταίων 30 χρόνων. Έχουν γίνει ένα από τα ελάχιστα σύγχρονα arena groups, γεμίζοντας με ευκολία γήπεδα δεκάδων χιλιάδων θέσεων, ενώ έχουν βραβευτεί με ό,τι είδος σημαντικού και ανούσιου βραβείου έχει γεννήσει η μουσική βιομηχανία. Μέχρι που ανοίγω τον φάκελο του “Mylo Xyloto” και ξεκινάω την ακρόαση. Είναι η στιγμή που παίρνω πρέφα πως κάτι δεν πάει καλά…

Αρχικά, δεν με χαλάει καθόλου που οι Coldplay το έχουν στρίψει τελείως σε mainstream και pop μονοπάτια, (ξε)πουλώντας το ύφος με το οποίο έγιναν γνωστοί και αγαπήθηκαν από το μουσικόφιλο κοινό. Το υποστηρίζουν πολύ καλά, αλλάζουν προφίλ, image και εμφάνιση πιο γρήγορα και από τη Britney Spears (lame) και λανσάρουν τα ανάλογα κάθε φορά trends, χωρίς να έχουν χάσει την ταυτότητά τους (από τον δεύτερο δίσκο και μετά). Έχουν έναν frontman που έχει αναλάβει να καθιερώσει τους Coldplay ως τους επόμενους U2 (too lame), ενώ η φωνή του είναι τόσο αφελής, συναισθηματική και ‘καθαρή’, που στέκεται επάξια σε κάθε σύνθεση. Αλλά, πλέον, μέχρι εκεί.

Το “Mylo Xyloto” (προφέρεται Μά-ι-λο Ζά-ι-λε-το-ου) είναι ένας concept δίσκος, μιας και πρόκειται ουσιαστικά για μια ερωτική ιστορία ανάμεσα στους Mylo και Xyloto, αλλά και για μια σκόπιμη κίνηση της τετράδας να βαφτίσει έναν τίτλο με λέξεις που να μη σημαίνουν απολύτως τίποτα. Στα credits βλέπουμε και πάλι τον Eno, γεγονός που δεν γίνεται αντιληπτό σχεδόν πουθενά, ενώ η radio-friendly προσέγγιση της δουλειάς βγάζει μάτια κι αυτιά από το intro κιόλας.

Αφού το πήγα προς τα εκεί, λοιπόν, σε συνθετικό επίπεδο οι μελωδίες δεν είναι για να απαξιείς, αν κι αυτές που θυμάσαι μετά τις πρώτες δύο ακροάσεις είναι μόλις τρεις. Αποφεύγοντας tracks που δεν έχουν λόγο ύπαρξης (ναι, το ντουέτο με τη Rihanna εννοώ), περνάς σε tracks που λιτά αποδεικνύουν γιατί οι Coldplay είναι συγκρότημα με αξιώσεις, όπως τα “Us against the world” και “U.F.O.”, αλλά και σε άλλα που νιώθεις βαθιά στα λαγόνια σου πως υπάρχουν για να γεμίσει η διάρκεια του δίσκου, όπως το “Up in flames”. Η παραγωγή σώζει την κατάσταση της συνολικής μετριότητας κι ενώ έχεις την αίσθηση πως θα ακούσεις μια κόπια από την ηλεκτρονική εκδοχή της post-punk revival των Killers με το καταπληκτικό εισαγωγικό “Hurts like heaven”, η συνέχεια είναι στο μεγαλύτερό της μέρος φθίνουσα.

Το πρώτο video για το “Paradide” είναι εύστοχο και θα ικανοποιήσει τους μικρότερους σε ηλικία θαυμαστές του group, αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, είναι προφανής η διάθεση για άλλο ένα top-10 track στα charts. Η αίσθηση της ασφάλειας, άλλωστε, μετά από τρία χρόνια αποχής από το προσκήνιο και τους εμπορικούς θριάμβους του “Viva la vida or death and all hid friends” μάλλον έκλεψε τη μερίδα του λέοντος από την προσπάθεια να μαστορέψουν μια πολύ καλή δουλειά. Το ίδιο αποδεικνύει και η κυκλοφορία του δεύτερου single στις 25 Οκτωβρίου με τίτλο “Princess of China”. Ναι, είναι το ντουέτο με τη Rihanna, που χαρακτήρισα ως προσβλητικό λίγο πιο πριν.

Καταλήγω στο πόρισμα πως οι Coldplay πρέπει να ξανασκεφτούν τους τρόπους με τους οποίους θα γίνουν οι διάδοχοι των U2. Αν ο τρόπος είναι να μασκαρεύονται για τα video-clip τους και να επιστρατεύουν τις r’n’b και pop ντίβες της εποχής, μάλλον κάπου το έχουν χάσει και θα πρέπει να ψάξουν να το βρουν. Κι όχι τόσο γιατί το νέο album είναι τόσο κακό, αλλά γιατί είναι τόσο κακό για αυτούς. Δεν πίστευα πως θα το πω, αν και την αγαπώ και την έχω σε εκτίμηση, αλλά το “Mylo Xyloto” μου κάνει τόσο άγευστο, που περιμένω με ανυπομονησία το ντεμπούτο της Gwyneth Paltrow. Kill me now.

Breaking Mad

2011-10-21T03:01:00.000-07:00

Breaking Mad: Πρεμιέρα Σάββατο 22 Οκτωβρίου στις 10.30 π.μ @MAD TV

Καλεσμένοι ο Stan, ο Νικήτας Κλίντ και οι Jessica 6!

Για πρώτη φορά στο Mad TV ένα μαγκαζίνο μιαμισης ώρας για το κοινό των social media και το sοcializing at large! Παρουσιαστές, δύο νέα πρόσωπα στο Mad, αλλά πολύ γνωστά στους hip κύκλους της πόλης: ο Δημήτρης Μαυροκεφαλίδης και η Μαίρη Ρετσίνα. Μαζί τους μπορείτε να μάθετε τα πάντα για τα social media, το social life, το social comment. Με πολύ χιούμορ και mad ατάκες, για το κοινό που ξυπνάει αργά με hangover και θέλει να παραμείνει «δικτυωμένο».
Κάθε Σάββατο στις 10:30 και σε (Ε) Τρίτη στις 15:00

Laura Marling - A Creature I Don't Know

2011-10-18T04:11:00.000-07:00

Άκουσα δίσκους τελευταία, που μου έγειραν το σαγόνι με την παραγωγή τους (Kasabian – Velociraptor, James Blake – James Blake). Άκουσα άλλους, που με γέμισαν δέος με τα φωνητικά τους επιτεύγματα (Joss Stone – LP1) και τις μελωδίες τους (Jens Lekman – An Argument With Myself), ενώ έβγαλα μερικούς από τον μπαξέ μου, που καινοτομούν και δημιουργούν από μόνοι τους κατηγορίες (tUnE yArDs - whokill, Bjork - Biophilia). Η περίπτωση του τρίτου δίσκου της Laura Marling όμως είναι λίγο διαφορετική. Κι αυτό γιατί χρησιμοποιεί τα λιγότερα μέσα σε όλους τους τομείς και συνθέτει ένα συναισθηματικό ηχοτοπίο, που φέρνει δάκρυα συγκίνησης και καλλιτεχνικής εξιλέωσης.

Η συνταγή δεν αλλάζει από το δεύτερο album, “I speak, because I can”, μιας και τα τραγούδια γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της περιοδείας της για την προώθησή αυτού, τέτοια περίοδο πέρυσι. Θα ακούσεις κομμάτια που θα μπορούσαν να τα έχουν πει οι Noah and the Whale, θα βρεις country βλαχομπαλάντες (“I was just a card”), που θα μπορούσε να έχει πει η Norah Jones με τους Little Willies, θα κολλήσεις με folk rock (τύπου Joni Mitchell και PJ Harvey) tracks (“The beast”) και θα γοητευτείς στην ιδέα μιας 24χρονης που βάζει γυαλιά σε όλες τις σύγχρονες τραγουδοποιούς με την ακατάπαυστη όρεξη που έχει να γεύεται, να μαθαίνει, να κρίνει, να διαλέγει και να ωριμάζει μέσα από τη δημιουργία της.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για την κιθάρα και τη φωνή της Marling. Τα λέει τόσο ωραία, που το μοναδικό που αφήνει πάνω σου είναι το πάτημα του repeat…

Kasabian - Velociraptor!

2011-10-15T04:45:00.000-07:00

Αν σε έναν δίσκο έβαζες τις φωνές των Oasis ή καλύτερα του Richard Ashcroft, classic rock μελωδίες από τη μαγική δεκαετία του 60’, ορχήστρες και πνευστά, ηλεκτρονικές παρεμβάσεις και ατμόσφαιρες, drum machines και ψυχεδελικές αναφορές σε συγκροτήματα όπως οι Radiohead και οι Pink Floyd, μάλλον θα ηχογραφούσες έναν αχταρμά. Αυτό κάνουν και οι Kasabian, μόνο που σε αυτή την περίπτωση θες να πεταχτείς μέχρι το Λονδίνο, να πας στην pub που πίνουν μπύρες, να τους αγκαλιάσεις και να τους πεις ένα μεγάλο “Ευχαριστώ”.

Οι δύο σταθερές που εκτοπίζουν τη διαφορετική προσέγγιση σε κάθε δίσκο των Kasabian είναι η φωνή του Tom Meighan και οι μελωδικές γραμμές των τραγουδιών. Βλέποντας, λοιπόν, πως αυτά τα δύο συνεχίζουν να οδηγούν όλη την ηχογράφηση, η αποθέωση του “Velociraptor!” έγκειται στην καινοτομία της παραγωγής. Κι αυτό γιατί μπορείς με άνεση να χαθείς στη ρετρό βάση στην οποία είναι γραμμένη και να ενθουσιαστείς με την εύστοχη προσπάθεια του συγκροτήματος να φέρει τη φρεσκαδούρα στη rock της νέας εποχής.

Αυτός είναι ο δίσκος που θα ήθελαν να κάνουν οι Verve μετά το “Forth”, οι Oasis μετά το “Dig out your soul”, οι Kula Shaker μετά το “Peasants, Pigs & Astronauts” και οι Blur μετά το “The Great Escape”. Αυτός είναι ο δίσκος που υπογράφει τη νέα εποχή της rock και ακολουθεί ένα είδος post-britpop αισθητικής, που φαινόταν πως είναι ο καιρός της μετά τη μόδα του post-punk revival. Κι επειδή έπηξα με τις ταμπέλες, άκου προσεκτικά το εισαγωγικό, το “I hear voices” για να νιώσεις την ανατροπή και την ηλεκτρονική πλευρά των Kasabian, το “Days are forgotten” (φυσικά), το καλύτερο όλων, "Switchblade Smiles" και το “Re-wired” για να δεις πως η rock χορεύεται.

Ευχαριστούμε αδέρφια, είστε μάγκες.

Bjork – Biophilia

2011-10-13T12:28:00.000-07:00

Κάθε φορά που ανοίγω το κεφάλαιο Bjork με πιάνει δέος και πονοκέφαλος. Δέος, γιατί ασχολούμαι με την πιο πρωτοπόρο παρουσία στη μουσική βιομηχανία τα τελευταία είκοσι χρόνια και πονοκέφαλος, γιατί μερικούς δίσκους δεν αντέχω να τους ακούσω πολλές φορές, ακόμα κι αν ξέρω πως σε εκατό χρόνια θα είναι βασικό αντικείμενο μελέτης των μουσικών αναλυτών ανά τον κόσμο. Εδώ μάλιστα όχι μόνο συνεργάζεται με την Apple για δέκα διαφορετικά applications (ένα για κάθε κομμάτι), αλλά και χρησιμοποιεί (πάλι) όργανα που κατασκευάστηκαν αποκλειστικά για την πάρτη της (Gameleste). Με άξονα, λοιπόν, αυτές τις δύο αλήθειες μου, ξεκινάω την ακρόαση του concept album/musical project, “Biophilia”, track by track…

“Moon”
Το εξώφυλλο του δίσκου αποτελεί άξονα για το γύρισμα του ανάλογου video για το promo single του, “Moon”. Ο ρυθμός δεν είναι σαφής, μιας και είναι γραμμένο σε 17/8 και αν βάλεις τα αυτιά σου μέσα στα ηχεία, μπορείς να διακρίνεις τέσσερις άρπες και πολλές αρμονίες στις φωνές. Το κομμάτι εξερευνά την έννοια του κύκλου της ζωής, με αλληγορίες που μιλούν μέσα από τον κάθε κύκλο που κάνει η σελήνη και απώτερο στόχο να διατυμπανίσει την αρχή και το τέλος κάθε απόφασης, κάθε ενέργειας και κάθε ανθρώπινης λειτουργίας και σκέψης. Σαρωτικό σε επίπεδο σύλληψης, ευφυές σε επίπεδο σύνθεσης και εκτελεστικά δύσκολο, αν σκεφτεί κανείς το μέτρο και το στήσιμο της ηχογράφησης από τέσσερις διαφορετικούς αρπίστες.

“Thunderbolt”
Είναι στιγμές που περιμένεις ένα τραγούδι να σε πάει κάπου και να πάθεις το κατιτίς σου. Ε, το “Thunderbolt” δεν είναι μια τέτοια στιγμή. Βέβαια, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη, μιας και το ισλανδικό ξωτικό χρησιμοποιεί την παρακαταθήκη του Νίκολα Τέσλα στο studio και βγάζει ήχους και θορύβους, χρησιμοποιώντας το πηνίο Τέσλα και συνδυάζοντας την επιστήμη 120 ετών για τις ανάγκες μιας ημιηλεκτρονικής, avant-garde δοκιμασίας. Η φωνή της για άλλη μια φορά δίνει ψυχή σε κάτι νεκρό από τη φύση του και ζωντανεύει ένα σχεδόν τραγούδι που κάτω από άλλες συνθήκες θα έπαιρνε την κατρακύλα και θα έμπαινε στην κατηγορία “πειραματικό”.

“Crystalline”
Την αυτού μεγαλειότητα προσκυνώ με χάρη και σεβασμό, αφού το “Crystalline” με διασύρει στην πιο ανώμαλη απογείωση της χρονιάς. Το πρώιμο pop παρελθόν της έρχεται σε παράλληλη σύγκρουση με την πιο πρόσφατη πειραματική και avant-garde δουλειά της, καταφέρνοντας να δημιουργήσει μια από τις πιο σημαντικές στιγμές, αν όχι την πιο σημαντική, του “Biophilia”. Η πολυσυζητημένη γέφυρα sample-άρει το πιο ιστορικό σόλο/ προάγγελο της drum and bass, Amen break, από το "Amen, Brother" του 1969. Το video-clip, γυρισμένο από την ιδιοφυία του Michel Gondry, παρουσιάζει τη Bjork ως μια παντοδύναμη και μελωδική Θεά, που κινεί τα νήματα της ζωής και των ουράνιων σωμάτων. Έγραψα αρκετά, αλλά δεν έχω λόγια. Έτσι, για το οξύμωρο του θέματος.

“Cosmogony”
Από την εισαγωγή παίρνεις πρέφα πως πρόκειται για μια ευαίσθητη και σχεδόν ambient κατάθεση ψυχής, με χαοτικές φωνές, στοιχειώδη ρυθμό, που αργείς να καταλάβεις, πνευστά που χάνονται μέσα στις ατμόσφαιρες και ευδιάκριτο ρεφρέν που μπορείς μέχρι και να μουρμουρίσεις. Το τελευταίο είναι μεγάλο θέμα σε μια ακρόαση της Bjork, οπότε πες ευχαριστώ και πήγαινε στο επόμενο track…

“Dark Matter”
Ενώ έχω την αίσθηση πως ακούω το “Possibly Maybe” του 1995, η συνέχεια μου κατεδαφίζει τους ευσεβείς πόθους. Το “Dark Matter” αποτελεί τη συνέχεια του “Cosmogony”, συνθετικά τουλάχιστον, μιας και λειτουργεί ακόμα πιο αφαιρετικά, παίζει με πολλά επίπεδα φωνών και μονοτονικών ηλεκτρονικών ήχων, ενώ κορυφώνει την αίσθηση του προηγούμενου track και σε αφήνει άφωνο με τη δυνατότητά της ερμηνεύτριας να ακολουθεί το ‘ανύπαρκτο’ tempo. Δύσκολο, αν μη τι άλλο.

“Hollow”
Γραμμένο σε 17/8, όπως και το εισαγωγικό “Moon”, το “Hollow” αποτελεί μια επίπονη σύλληψη για τη Bjork, αφού σκοπός της ήταν να επικοινωνήσει με τους προγόνους της και να νιώσει μέρος μιας γενετικής αλυσίδας, που αποτελείται, ηχητικά τουλάχιστον, από παιχνιδιάρικα έγχορδα, φωνές και μια παραστατική διάθεση, που παραπέμπει στον Danny Elfman και τις παραμυθένιες ταινίες του Burton. Και δεν σταματά εδώ…

“Virus”
Αυτό που μπορεί να μην σου έδωσε μερικά δευτερόλεπτα πιο πριν, στο δίνει τώρα. Ένα κυνηγητό μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό, μια βιολογική πάλη και μια στοιχειωτική πρώτη φωνή, που δεν διαμελίζει το ρυθμό για να κάνει τα δικά της, ως συνήθως. Στο συγκεκριμένο track, έχει ενδιαφέρον να τσεκάρεις το application, που αναπαριστά την επίθεση ενός ιού σε ένα κύτταρο και τη διαδικασία που το κύτταρο, κατ’ επέκταση ο άνθρωπος, σκοτώνει τον ιό από την υπερβολική του αγάπη, αλληγορώντας φυσικά για τα ανθρώπινα πάθη.

“Sacrifice”
Η θυσία στο βωμό του ρυθμού είναι βρώμικη και μεθυστική. Δε χωρά αμφιβολία πως πρόκειται για την πιο minimal στιγμή του δίσκου, γεγονός που δίνει περισσότερη αξία στη σύνθεση και την παραγωγή του. Ή θα το αγαπήσεις ή θα το μισήσεις. Σίγουρα, θα το προσέξεις.

“Mutual Core”
Μου πήρε 8 tracks για να τη χάσω, αλλά τελικά το κατάφερα. Οι πληροφορίες μου λένε πως το μέτρο του είναι 5/4 κι εγώ το πιστεύω, αν και δεν το ακούω. Η φωνή της με μπερδεύει, τα drums με κερδίζουν όταν ξεκινάνε, στην πορεία όλα με ζαλίζουν, αλλά στο τέλος θέλω να το ακούσω ξανά για να καταλάβω τι ακούω. Δεν θα σε απασχολήσει πολύ, αλλά παίζει να σου αρέσει αν έχεις κολλήσει στο “Sacrifice”.

“Solstice”
Στο κλείσιμο, η Bjork ακολουθεί τους δρόμους της αντίστιξης και δουλεύει τις μελωδίες της ανεξάρτητα και συμπληρωματικά, ώστε να δώσει έμφαση στην κίνηση των πλανητών και την περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της. Συνθετικά, το πιο δύσκολο τόλμημα του δίσκου, ενώ αισθητικά η πιο μυστικιστική στιγμή του. Μπορεί να έχεις κουραστεί από όλη την ακρόαση, αλλά αξίζει τον κόπο να δώσεις στο “Solstice” μια δεύτερη και ίσως και μια τρίτη ευκαιρία.

Αν τα κατάφερες μέχρι εδώ, σου αξίζουν συγχαρητήρια. Τώρα, μπορείς να ακούσεις ό,τι θελήσεις, χωρίς να έχεις τύψεις για το επιφανειακό του πράγματος. Bjork πάντως δεν θα είναι, βάζω στοίχημα.

"Trans-Love Energies" Death in Vegas

2011-10-05T15:05:00.000-07:00

Τους Death In Vegas οι παλιότεροι τους θυμούνται απο το "Aisha", και οι λίγο νεότεροι από το "Your Hands Around My Throat".
Οι αρκετά νεότεροι δεν τους ξέρουν καθόλου, αν σκεφτείς ότι έχουν να κυκλοφορήσουν από το 2004 δίσκο, και μάλιστα, αν με ρωτάς, κανείς δεν πήρε χαμπάρι ότι είχαν άλμπούμ τότε. Όμως ναι, βγήκε το "Satan's Circus" πριν απο 7 χρόνια, ενώ εσύ κοιμόσουν.
Αν πάλι, με ρωτάς για το σήμερα, θα σου πώ πως κινδυνεύεις να ξανακοιμηθείς, γιατί οι αγαπητοί στην Ελλαδα κύριοι Richard Fearless -aka Richard Maguire- και Tim Holmes, φτιάχνουν εναν σκοτεινό ηλεκτρονικό δίσκο με ελάχιστες πινελιές live instrumentation -που λένε και στο χωριό μου-, με αποτέλεσμα να χάνουν αυτή την αίσθηση-ψευδαίσθηση της μπάντας.
Θα μου πείς, κακό είναι αυτό;
Όχι, δεν είναι! Άλλωστε η εξέλιξη είναι ένας δρόμος που αργά ή γρήγορα, πρέπει να ακολουθήσεις.
Για τους DIV, αυτό σημαίνει έρχομαι κοντά στο σήμερα, δλδ αποθεώνω τα synths των 80s, κοιμάμαι με minimal techno, ξυπνάω με post punk, ακούγομαι σαν τον Greg Dulli των Afghan Whigs, ελαφρώς πιο νηφάλιος και εχω μια εκτίμηση για την Katie Stelmanis(Austra)-την οποία βάζω να τραγουδήσει και σε 1 από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου.
Θα μου ξαναπείς, κακό είναι αυτό;
Μα ποιός σου είπε πως δεν με άρεσαν; Ισα ίσα!
Απο το ψυχεδελομελαγχολικό "Silver Time Machine" -με το αλα Θανάση Παπακωνσταντίνου έγχορδο- που ανοίγει τον δίσκο, μεχρι το υπέροχο Goldfrappικό "Your Loft My Acid" με τα φωνητικά της Katie, και από το punk rock του "Black Hole" μέχρι το κιθαριστικό ξέσπασμα του βωβού "Savage Love", είναι μια κυκλοφορία που αξίζει πολλαπλές ακροάσεις.

Αν σου αρέσει αυτο το σκοτεινό, τριπαρισμένο υβρίδιο που παράγουν οι Death In Vegas, είτε το ονομάσεις post-κατι, είτε μετα-something. Ακουσέ τους!

"Video Games (Jamie Woon Remix)" - Lana Del Rey

2011-10-03T22:30:00.000-07:00

Έχεις μεγάλη ζήτηση και γίνεται συζήτηση Lana!

Οι Αυτόχειρες Παρθένες της Κόπολα, ήρθαν και μετουσιώθηκαν σε μια απόλυτα αισθησιακή, παρελθοντολάγνα και αμφιβόλου καλλιτεχνικής υπόστασης, δεσποινίδα. Την Λάνα. Και εγένετο χαμός στα κραταιά πλέον, ιντερνετικά μουσικά site.

Αυτό όμως που με νοιάζει εμένα είναι πως ο κύριος Jamie Woon ανέλαβε να μιξάρει το Video Games της κυρίας Del Ray, και να μας δώσει κάτι πάλι άξιο αναφοράς.

Ναι, έχουμε αδυναμίες... και ποίος δεν έχει;
Lana Del Rey - Video Games (Jamie Woon Remix) by Pop Labyrinth

James Blake – James Blake

2011-10-01T05:34:00.000-07:00

Πάνε εφτά μήνες που έβγαλε το ντεμπούτο του ο James Blake κι έχουν μεσολαβήσει βραβεία, video-clip, διθύραμβοι, συνεργασίες, συγκρίσεις με Burial και Jamie Woon, φεστιβάλ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και ένα σωρό άλλα, που έχουν σταδιακά χτίσει ένα γερό hype γύρω από το όνομα του Βρετανού. Δεν άργησα επίτηδες να ασχοληθώ με την πάρτη του, απλώς έφτασα στο peak της εκτίμησής μου και δεν αντέχω να μην κάνω review για τον καλύτερο, ίσως, δίσκο της χρονιάς που διανύουμε.

Οι γραμμές που ακολουθεί ο κύριος Blake είναι τόσο minimal, που πιο minimal δεν το ‘χεις. Αν άλλος προσπαθούσε να φτιάξει μουσική με ελάχιστα κανάλια και όπλα του μια υπέροχη φωνή, κρουστά τίγκα στο reverb και μερικά ακόρντα στο πιάνο, μάλλον θα τα έβρισκε σκούρα. Η μουσικότητα που βγάζει μπροστά είναι τόσο πλούσια σε αντίθεση με τις καθαρά post-dub και dubstep δουλειές, που ξεχνάς τη δομή και την σου-παίρνει-τα-μυαλά-παραγωγή και θαρρείς πως ακούς τον πιο ιδιότροπο και επιβλητικό crooner της εποχής.

Αδυνατώ να ξεχωρίσω tracks, γιατί όλα έχουν λόγο ύπαρξης. Στέκομαι στο “Limit to your love”, μιας και μπορεί και μεθάει ό,τι βρεθεί στο διάβα του και συγκινεί με τα σκληρά του λόγια. Από τη μέση και μετά, αφού ακούσεις δηλαδή το προαναφερθέν, οι soul καταβολές είναι πασιφανείς κι αυτό κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την εξέλιξη του album. Όταν μάλιστα οι λαρυγγισμοί του Blake θυμίζουν πολύ Antony Hegarty, το ενδιαφέρον διογκώνεται και θες να διαπιστώσεις πού θέλει να το πάει. Φυσικά, δεν υπάρχει μίμηση σε κάτι και σκοπός για να θυμίσει κάποιον άλλον, οπότε τον ακολουθείς εκεί που θέλει εκείνος και γουστάρεις.

Κουράστηκα να γράφω, θέλω να το ακούω ξανά και ξανά, γιατί η σκέψη με αποσπά και το “I mind” με ναρκώνει. Κάνε το ίδιο.

Tony Bennett – Duets II

2011-10-01T04:23:00.000-07:00

Το γεγονός πως πήρε του αγαπημένου μου Tony 85 χρόνια ζωής και έξι δεκαετίες καριέρας, για να καταφέρει να ανεβάσει έναν δίσκο στην κορυφή του Billboard, μάλλον με θλίβει περισσότερο από όσο με συγκινεί. Και μιλάμε για κάποιον που έχει πουλήσει πενήντα εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως (μεγάλη μπάζα για jazz καλλιτέχνη), έχει ηχογραφήσει δεκάδες album και έχει κερδίσει όχι ένα, όχι δύο, αλλά δεκαπέντε Grammy. Το προσπερνάω, λοιπόν, βάζω σε τάξη τη σκέψη μου και συνεχίζω…

Με ελάχιστες εξαιρέσεις όσον αφορά στο “Duets: An American Classic” (K. D. Lang και Michael Buble), το “Duets II” περιλαμβάνει συνεργασίες με 17 διαφορετικούς καλλιτέχνες από όσα είδη μουσικής μπόρεσε να καβατζάρει ο Tony. Τα κομμάτια είναι φυσικά jazz standards και μελωδίες που έχουν σημαδέψει την ευρύτερη pop κουλτούρα, ουσιαστικά μια γιορτή πάνω στην καριέρα του μεγάλου τροβαδούρου και σε όσα έχει προσφέρει μέσα στα χρόνια.

Η GaGa ακούγεται σχεδόν αγνώριστη και αποδεικνύει πως ένα τάλαντο το έχει και δεν βρίσκεται τυχαία εκεί που βρίσκεται, πέρα από τα φτερά και τα πούπουλα. Το ντουέτο με τον Buble είναι τρανή απόδειξη πως ο Καναδός είναι ο μεγαλύτερος και πιο σημαντικός crooner της εποχής, όποιος κι αν προσπαθήσει να μπει στο δρόμο του. Το άκουσμα και μόνο της Amy προκαλεί ρίγη συγκίνησης, γιατί, όπως και να το κάνεις, ήταν η πιο σημαντική ερμηνεύτρια της γενιάς της και αν δεν έβρισκε το δρόμο για να κάνει δισκογραφία, δεν θα είχαμε ακούσει ποτέ την Adele, τη Duffy, την Corrine Bailey Rae και τη Lily Allen. Η Norah Jones σε παραμυθιάζει μονομιάς με το βελούδο της, όπως πάντα, ο Alejandro δεν απαρνιέται τα ισπανικά και μαγεύει, ενώ η εγωκεντρική Mariah Carey για άλλη μια φορά το παλεύει να μην σκούζει με τις κορώνες της, αλλά τελικά δεν ακολουθεί το jazz vocalizing κι έχεις την αίσθηση πως ακούς το “My All” με τη συμμετοχή του Bennett – not cool.

Όταν φυσικά πας το άκουσμα σε αξίες τύπου Norah Jones, K. D. Lang, Faith Hill (ναι, είναι αξία και φωνάρα) και Natalie Cole, η διαφορά και το class βγάζουν μάτια και αυτιά, καθώς είσαι εκεί που κάθε δουλειά του Tony Bennett θέλει να σε πάει. Κι όσες GaGa κι αν προσλάβει για να πάει στην κορυφή του Billboard, μια Aretha πάντα σε κάνει να νιώθεις περήφανος που έχεις βρεθεί στο studio μαζί της, μιας και η βασίλισσα δεν λυπάται κανέναν και βρυχάται για να επισημάνει πως δεν θα υπάρξει ποτέ άλλη.

Αν εξαιρέσεις τις συμμετοχές, που δεν μπορείς, αλλά λόγος να γίνεται, είναι εξίσου εντυπωσιακό το γεγονός πως στην ηλικία των 85, ο Bennett τραγουδάει με το πάθος ενός πρωτοεμφανιζόμενου. Δεν κουράζει το μικρόφωνο, ανεβαίνει τις νότες με ευκολία, γεμίζει με τσαχπινιά την έλλειψη νιάτων και, το πιο σημαντικό, ηχογραφεί ακόμα, όταν άλλοι τρώνε σούπες στον καναπέ τους. Εγώ αυτό το ονομάζω αγάπη για τη μουσική και δεν μπορεί παρά να με συγκινεί. Τα σέβη μου, αγαπητέ.

SuperHeavy – Superheavy

2011-09-30T14:42:00.000-07:00

Mick Jagger: ο μεγαλύτερος μάγκας της μουσικής βιομηχανίας. Ever.
Joss Stone: η φωνή που οι πιο εμπορικές τραγουδιάρες θα ήθελαν να έχουν.
Dave Stewart: μια από τις πιο σημαντικές πένες των τελευταίων 30 χρόνων.
Damien Marley: ένας από τους λίγους απόγονους θρύλων, που δεν πούλησε το όνομά του (μόνο).
A. R. Rahman: ο πιο εμπορικός μουσικός της βιομηχανίας του Bollywood έξω από τη χώρα του (και δύο φορές βραβευμένος με Oscar).

Όποιος ακούσει το “Superheavy” του ομώνυμου super group, θα χρειαστεί να επεκτείνει λίγο παραπάνω τα μουσικά του γούστα. Δεν είναι καθαρά rock ή pop, δεν είναι αμιγώς reggae, αν και προς τα εκεί το πάει συχνά-πυκνά, δεν πάει σε soul φόρμες για να τιμήσει τη γυναικεία παρουσία του, ούτε και το παρακάνει σε ανατολίτικα strings και φωνητικά made in India. Ο δίσκος που αποφάσισαν να ηχογραφήσουν μαζί πέντε από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες στο είδος τους κάνει κύκλους γύρω από πολλά παρακλάδια, αλλά καταλήγει σε απλές φόρμες που εξυπηρετούν τη διασκέδαση, τις όμορφες μελωδίες και το ταμπεραμέντο των συντελεστών του, χωρίς να έχει τρελές απαιτήσεις ή να προσπαθεί να προωθήσει το υλικό του ως το διαμάντι του 2011.

Ο Jagger κάνει ακροβατικά που κανείς από τους σύγχρονους rock stars δεν μπορεί και δεν πρόκειται ποτέ να μάθει να κάνει στην καριέρα του, κάτι που δένει με τρομακτικό τρόπο πάνω στη φωνή της Joss Stone και σε κομμάτια όπως τα “Miracle Worker”, “I don’t mind” και “Energy”. Ο Rahman δεν μπαίνει στα πολύ βαθιά και αφήνει το στίγμα του με μικρές ενορχηστρωτικές πινελιές από έγχορδα και φωνητικά (“Mahiya”). Ο Damien Marley οδηγεί το ρυθμό και σέρνει το χορό με το καραϊβικό του μαντήλι, ενώ ο Dave Stewart επιβάλλει τις κιθάρες του και το μοναδικό του χάρισμα να γράφει υπέροχες μελωδίες και να κάνει αψεγάδιαστες παραγωγές.

Το “Superheavy” (με μικρό h ο δίσκος, με κεφαλαίο το group) είναι από τις περιπτώσεις δίσκων που σε κερδίζουν περισσότερο με το κέφι και την ενέργειά τους, παρά με το βαρυσήμαντο των τραγουδιών τους. Κι αν έχεις κάνει στο μυαλό σου τα μαθηματικά που λένε «Joss Stone+Mick Jagger+Dave Stewart+Damien Marley+A. R. Rahman=πέντε φορές ένας καλός δίσκος», τότε βάλε το κεφάλι σου κάτω από τη βρύση, μιας και το concept μιας τέτοιας απόπειρας δεν είναι το αριστούργημα, αλλά ο πειραματισμός, ο συνδυασμός τάλαντου και ο ανύπαρκτος καλλιτεχνικός εγωκεντρισμός. Βάλε σε ένα studio τη GaGa, την Katy Perry, τον Justin Bieber, τη Beyonce και τον Kanye West για να ηχογραφήσουν ένα ολόκληρο album κι αν δεν κάνουν το studio Battle Royale, εμένα να μη με λένε Janis.

p.s. Θέλω το ροζ κοστούμι του Mick στο video-clip του “Miracle Worker”.

Jens Lekman – An Argument With Myself (EP)

2011-09-30T13:30:00.000-07:00

Ο Jens Lekman είναι σαν επανάληψη των Απαράδεκτων, καταμεσήμερο της πιο βαρετής και αβάσταχτης μέρας του καλοκαιριού – θες να τον ακούς, μέχρι να σε κάνει να αισιοδοξείς και να δεις τη μέρα σου με άλλο μάτι. Ο Jens παίρνει τις ιστορίες που μπλέκει με μαεστρία μέσα στους στίχους, γρατζουνάει το γιουκαλίλι του και συνθέτει τραγούδια που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά. Κι αυτή τη φορά δεν ξεφεύγει καθόλου από τη συνταγή.

Το “Night Falls Over Kortedala” του 2007 ήταν μάλλον ο αγαπημένος δίσκος μου για τη χρονιά εκείνη και νομίζω πως πολλοί θα συμφωνήσουν μαζί μου. Τα πέντε κομμάτια του “An Argument With Myself” επαληθεύουν τα προλεγόμενα, καθώς ενορχηστρώσεις και ιδέες τύπου “New directions” και “So, this guy at my office” είναι καταδικασμένες να κουβαλήσουν την ταμπέλα της καλής και γουστόζικης pop.

Ο λόγος που αγαπώ τον Jens Lekman είναι γιατί καταφέρνει πάντα να μου φέρνει το χαμόγελο στα χείλη, τη στιγμή που όλοι οι μίζεροι της μουσικής τα κάνουν στάχτη και μπούρμπερη με τα δράματά τους (συγνώμη, αγαπημένη μου Adele). Κι αυτή τη φορά λοιπόν φτιάχνει ένα θέλω-να-ξομολογηθώ-δισκάκι, EP πιο συγκεκριμένα, καθώς εξιστορεί μελωδίες που σου παίρνουν τα μαλλιά και τα μυαλά με τις ματζόρε αρμονίες τους, την εφηβική του φωνή και μια διάθεση να παιχνιδίσει με τις ορμόνες σου κατά τη διάρκεια του πιο ευτυχισμένου πρωινού που έχεις ζήσει ή ονειρευτεί. Κι αυτό δεν είναι καθόλου λίγο.

"Twins" Gem Club // L.P: Breakers

2011-09-29T00:13:00.000-07:00

Είναι από αυτές τις φορές που η μουσική έρχεται και κλειδώνει μέσα σου.

Έχει κρυώσει ο καιρός, ο ουρανός μαύρος σαν την διάθεση μας, η χώρα στα τελευταία της, η κατάθλιψη προ των πυλών.

Ένα κομμάτι σαν το "Twins" των Gem Club, ως καθαρόαιμη ερωτική μπαλάντα, μιλά απλά για μια σχέση, όσο απλό είναι και το βίντεο που την συνοδεύει.

Less is more... και εγώ θα σταματήσω εδώ να γραφω.

Άκου αν θες, ολόκληρο το ντεμπούτο άλμπουμ τους (Breakers), σε streaming εδώ...

Αλλά κυρίως, δες το παρακάτω...

Gem Club - Twins from Gem Club on Vimeo.

"The Roast of Charlie Sheen" Comedy Central

2011-09-21T01:25:00.000-07:00

Ενα απο τα "δίκτυα" που ποτέ δεν θα σε απογοητεύσει είναι το αγαπημένο Comedy Central. Μιλάμε φυσικά για το αμερικάνικο καλωδιακό κανάλι, γιατί θα ήταν πραγματικά περιέργο να ισχυριστούμε πως έχουμε λατρεία στο αντίστοιχο Πολωνικό ή στο Ισραηλινό.
Υπέροχοι κωμικοί ηθοποιοί, απίστευτα stand up, το South Park,το Futurama, το Ugly Americans ή το Daily Show, είναι όλα αυτά που σε κάνουν να κρατάς την κοιλιά σου απο τα γέλια.
Τι φέρνει όμως στο προσκήνιο για άλλη μια φορά αυτό το συνδρομητικό δίκτυο;
Ο Cherlie Sheen!!!

Ας τα πάρουμε απο την αρχή.
Υπάρχει ένα είδος stand up , το οποίο ονομάζεται Roast. Η βασική διαφορά εδω, είναι ένα "υποκείμενο" το οποίο σατιρίζεται ανελέητα απο πολλούς και διαφόρους. Όλα συμβαίνουν σε μια σκηνή, παρουσία κοινού και του ίδιου του σατιριζόμενου, ο οποίος θα πάρει με την σειρά του τον λόγο για να "απαντήσει" σε όσα του καταλογίζουν. Φαντάσου λοιπόν τι γίνεται όταν το τιμώμενο πρόσωπο είναι celebrity-συνήθως παραστρατημένο-, ψήνεται (Roast) απο γνωστούς και φίλους κωμικούς, και διαθέτει το βιτριολικο χιούμορ για να αντεπιτεθεί από την μιά, αλλα και να το αντέξει όλο αυτο από την άλλη.
Τις απαντήσεις έρχεται να δώσει το Comedy Central Roastes, που εμφανίζεται αραιά και που, απο το 2003, με διάσημα "θύματα", όπως η Παμελα Αντερσον, ο Ντέιβιντ Χασελχοφ, ο Ντόναλντ Τραμπ και τελευταίο τον Τσάρλι Σιν, μόλις προχθές στις 19 Σεπτεμβρίου. Με 6,4 εκατομμύρια τηλεθεατές -το υψηλότερο ποσοστό που έκανε ποτε το show- καταλαβαίνεις γιατί μιλαμε για προσκήνιο!

Με τούτα και μ' εκείνα, είδες ο Τσαρλι πως ξέρει να παίζει με την εικόνα του; Από απολυμένος απο το Two and Half Men, βρίσκεται ξανά στους περιζήτητου κωμικούς!

Α, ρε Αμέρικα των ευκαιριών...

Roast of Charlie Sheen

"Father, Son, Holy Ghost" Girls

2011-09-20T14:14:00.000-07:00

Συνήθως οτιδήποτε θυμίζει τον "παλιό καλό καιρό"της κιθαριστικής μουσικης -αν μπορεί να υπάρξει τέτοιος όρος- μου ξινίζει. Εξαιρώντας σαφώς τα 80s! Εδώ λοιπόν έρχεται ενα γκρουπ να το αλλάξει αυτο.
Είναι οι Girls και το υπέροχο "Father, Son, Holy Ghost". 'Ενα άλμπουμ που περνάει από τον ηλεκτρισμό στα ακουστικά όργανα και τα soul backing vocals, και απο το surf του εισαγωγικού "Honey Bunny", στην επική μπαλάντα του πρώτου single τους "Vommit" και απο εκει στην 8λεπτη σχεδον, εύθραυστη και απλή μελωδία του "Forgiveness", που στην αρχη νομίζεις πως βγήκε απο ένα alter ego του Corgan.
Ολοι είναι εδώ. Οι Beatles, ο Costello, οι Rolling Stone, ο Harley και οι Cockney Rebel,οι Deep Purple, οι Fleetwood Mack. Παράξενο μου φαίνεται που δεν με χαλάει κάτι σε αυτο, και μάλλον φταίει που δεν διακρίνω καμία προσπάθεια ούτε να κρυφτούν πίσω από τις επιρροές τους αλλα ούτε και να ακουστούν σαν ρεπλικες.
Απο την άλλη είναι και αυτή η φωνή, που ζήτημα είναι αν περνάει σε δυνατότητες την φωνή του ανιψιού μου, αλλα είναι απίστευτα "αισθαντική". Ανήκει στον κύριο Christofer Owens, όπως και οι συνθέσεις στο μεγαλύτερο μέρος τους. Εναν άνθρωπό που δεν κολλάει στο να πεί πως παλεύει ακόμα με τα ναρκωτικά και δεν ξέρει αν θα τα καταφέρει για τι "είναι πραγματικά πολυ δύσκολο". Έναν άνθρωπο που δεν κολλάει να πεί πως γράφοντας το ¨Love Like A River" φανταζόταν την Beyonce να το τραγουδα. Έναν άνθρωπο που μας δίνει έναν απο τους πλέον προσωπικούς δίσκους που ακούσαμε τελευταία.

Αν σου αρέσει να σκαλίζεις τα παλιά βινύλια και λυπάσαι που δεν έμενες Θεσσαλονίκη στο τέλος του 70, για να παίζεις σφαλιάρες με τους "καρεκλάδες", τότε είσαι στο σωστο σημείο.

Άκου παρακάτω το stream του αλμπούμ, όπως υπάρχει στο Guardian

"GUEST WHO?"

2011-09-05T06:39:00.000-07:00

Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου ΓΚΑΖΑΚΙ

Τριπτολέμου 31, Γκάζι
dj sets:
PHUNK SINATRA
KONSTANTINOS KALFAKAKOS

Tην Πέμπτη 8 Σεπτεμβρίου, το Γκαζάκι συνεχίζει τη σειρά θεματικών partιes: "Guest Who?" με host τον Κωνσταντίνο Καλφακάκο.

Ο Κωνσταντίνος κάθε φορά θα μοιράζεται τα decks με διαφορετικό καλεσμένο/φίλο παίζοντας διάφορα μουσικά είδη και ανεβάζοντας τη διάθεση!!!

Στο πρώτο GUEST WHO? για τη νέα σεζόν, καλεσμένos είναι o PHUNK SINATRA!

The Horrors – Skying

2011-09-04T05:08:00.000-07:00

Όταν είχα φιλοξενήσει τους Horrors για ένα interview τηλεοπτικής εκπομπής, είχα επιφυλάξεις. Τι εννοώ; Είχαν βγάλει το αριστουργηματικό τους “Primary Colors”, είχαν προταθεί για Mercury Prize και είχαν κάνει εμφανίσεις σε μερικά από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου. Είχα διαβάσει έντυπα και συνεντεύξεις, με απαντήσεις που έδειχναν ότι είναι music freaks και indie heroes, ενώ πίστευα για έναν άγνωστό μέχρι τώρα λόγο πως θα σνομπάρουν ό,τι βρουν μπροστά τους. Jamais. Ήταν και οι πέντε από τους πιο συνεργάσιμους ανθρώπους της διεθνούς σκηνής που έχω γνωρίσει και βλέποντάς τους να βγάζουν δίσκους όπως το “Skying”, αισθάνομαι το λιγότερο κατουρημένος από τη χαρά μου που έχω περάσει τρεις ώρες μαζί τους.

Μετά από αυτή την εγωιστική εισαγωγή (που καθόλου δε με νοιάζει, φάε τη σκόνη μου άγνωστε), έχω να δηλώσω πως τα παιδιά εργάζονται σκληρά για να βγάζουν τέτοιου επιπέδου ηχογραφήσεις. Η εξέλιξή τους είναι προφανής, μιας και ο ήχος τους έχει γίνει λιγότερο βρώμικος και post-punk και περισσότερο brit-pop και synth-originated, κάτι που υποδηλώνει ότι ακούσανε πολύ Blur, Pulp και Suede (ίσως και New Order, γιατί όχι;). Βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι η ακρόαση εμμένει εκεί και μονίμως θα σου θυμίζει κάτι, μιας και οι Horrors έχουν τον τρόπο τους να φτιάχνουν ‘δικούς’ τους δίσκους.

Τα highlight του “Skying” είναι οι μελωδίες και η φωνή του Faris, που πνίγεται στο reverb και καλείται να γεμίσει το υλικό, χωρίς να μπαίνει μπροστά και να κλέβει τη μερίδα του λέοντος. Κι έτσι πρέπει να λειτουργεί μια φωνή σε μια μπάντα τέτοιου είδους άλλωστε, από τη στιγμή που αυτό που προσφέρει δεν είναι ερμηνείες και οκτάβες. Γεγονός που αφαιρεί το respect από group που αγνοούν το χτίσιμο μιας μελωδίας και ξεπατώνονται στην παραγωγή και τα vocals. Τα synths, οι ατμόσφαιρες και τα χάλκινα που μπαίνουν σφήνα σε φάσεις που δεν το περιμένεις επιβεβαιώνουν τη στροφή στον ήχο τους από την εποχή του ντεμπούτου, ενώ η παραγωγή ανήκει στους ίδιους.

Άκου προσεχτικά τα “Moving further away”, “Oceans burning”, “Still life” και “I can see through you”, αλλά μην παραβλέψεις τα ενδιάμεσα έξι, γιατί θα στερήσεις πράγματα στο ακουστικό σου σύστημα.

Jay-Z and Kanye West – Watch The Throne

2011-09-04T04:09:00.000-07:00

Συνεργασίες τέτοιου βεληνεκούς μόνο καταστροφικές ή αριστουργηματικές μπορούν να είναι. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η αλαζονεία μπορεί να φέρει διαμάχες και έλλειψη αυθορμητισμού, σε μια προσπάθεια να υπερισχύσει ένας από τους δύο συνεργάτες/μουσικούς, οπότε και το αποτέλεσμα καταλήγει να είναι χλιαρό και άχρωμο. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις, όμως, κατά τις οποίες η ευφυΐα και το ταλέντο των δημιουργών ενός δίσκου καταλήγουν να είναι τόσο παραγωγικά, που αφήνεις το δισκάκι να παίζει στο repeat και κάθε φορά ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο. Το “Watch the throne” βρίσκεται ένα βήμα παραπέρα – οδηγεί το hip-hop σε τέτοια επίπεδα, που μπορεί να γίνει η καλύτερη στιγμή της μαύρης μουσικής τα τελευταία δέκα χρόνια. Και η ειρωνεία είναι πως η μοναδική ηχογράφηση που μπορεί να μου έρθει στο μυαλό, ώστε να φτάνει στον ίδιο πήχη είναι το “My Beautiful Dark Twisted Fantasy” του Kanye. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο.

Το προφανές είναι πως στις περισσότερες στιγμές του album καταλαβαίνεις πως έχει περάσει του Kanye. Αυτό δεν είναι κακό, μιας και δε γίνεται να βρεις το 50-50 και όλοι να αγαπάνε αλλήλους και να επιτευχθεί η παγκόσμια ειρήνη και άλλα τέτοια αλτρουιστικά. Η soulful προσέγγιση, τα samples από Otis Redding και Nina Simone, οι σκοτεινές ατμόσφαιρες και τα στιχουργικά θέματα (πλούτος, ματαιοδοξία, δόξα, αλαζονεία και ακραίες συμπεριφορές) είναι χαρακτηριστικά του κύριου West και φαίνεται να τα δίνει στον σύζυγο και εν δυνάμει πατέρα Knowles, με σκοπό να τα βάλει στο studio και να τα τινάξει στην παραγωγή και στο programming. Και το κάνει με μεγάλη επιτυχία, διατηρώντας το εύθραυστο και αυτοκαταστροφικό του Kanye, χωρίς να ξεχνά πως πρέπει να μπει κάπου κι αυτός με τις urban καταβολές του και το υπερισχύον rapping του.

Στις guest φωνές θα βρεις από Beyonce μέχρι Elly Jackson (La Roux), ενώ στα credits θα βρεις από Neptunes μέχρι Q-Tip. Παρά το γεγονός ότι σε μια μαύρη παραγωγή οι συμμετοχές είναι πάντα αμέτρητες και τα featuring λειτουργούν σε πρώτο πλάνο, αυτή τη φορά τα βάζεις στην άκρη, μιας και οι παραγωγοί/ερμηνευτές του “Watch the throne” κατορθώνουν να επισκιάζουν τα πάντα με τον τρόπο που δουλεύουν το υλικό τους. Οι μοναδικές φορές που σε παρασύρει κάτι ξένο στην ηχογράφηση είναι οι φωνές των Nina Simone και Otis Redding, κάτι που οδηγεί στο καθόλου τυχαίο γεγονός ότι αποτελούν και δύο από τις πιο δυνατές στιγμές της.

Το Billboard φιλοξένησε το “Watch the throne” στην κορυφή του την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, κάτι που οδήγησε τον Jay-Z σε ένα ρεκόρ, μιας και είναι ο δωδέκατος δίσκος που το καταφέρνει αυτό για λογαριασμό του ράπερ (για τον Kanye είναι ο πέμπτος). Τα media βάλθηκαν να ρίξουν λάδι στη φωτιά για να τραβήξουν τα βλέμματα, μιας και μερικοί γραφιάδες δεν έγραψαν και τόσο ευνοϊκά σχόλια για την πολυαναμενόμενη εδώ και καιρό συνεργασία τους, αλλά ιστοσελίδες τύπου Pitchfork κατάφεραν να αποκαταστήσουν τη ζημιά, μιας και δύσκολα βρίσκεις indie ομάδες ακροατών να αποθεώνουν έναν mainstream hip-hop δίσκο, τη στιγμή που την προηγούμενη εβδομάδα έθαβαν την Patti Smith και τους Red Hot Chili Peppers.

Δεν θα σου προτείνω πολλά κομμάτια μεμονωμένα, εκτός του “Otis”, μιας και πρέπει να τα ακούσεις όλα με τη σειρά που είναι ηχογραφημένα, υπάρχει λόγος. Στην τελική, αν αποφασίσεις να τους αγοράσεις ή να τους κατεβάσεις, σεβάσου την καλλιτεχνική ακεραιότητα και αλαζονεία τους και κάνε τους το χατίρι να τους ακούσεις σωστά. Και μετά θα καταλάβεις τι εννοώ.

Red Hot Chili Peppers – I’m With You

2011-09-03T06:07:00.000-07:00

Ποτέ δεν ήμουν μεγάλος φαν των RHCP. Πάντα άκουγα τους δίσκους τους με σεβασμό και διάθεση να καταλάβω τους λόγους για τους οποίους θεωρούνται μεγάλοι και τρανοί, αλλά μετά την ακρόαση, τέλος. Για αυτό και δεν περίμενα απολύτως τίποτα και τα πάντα από αυτή την κυκλοφορία. Και, τελικά, μόνο καλό μπορεί να είναι αυτό, μιας και δεν απογοητεύτηκα, όπως οι οπαδοί τους, αλλά και δεν τρελάθηκα, ξέροντας τι μπορούν να κάνουν στα καλύτερά του. Ας μπούμε στο ψητό λοιπόν…

Αυτός είναι ο πρώτος δίσκος της μπάντας μετά το “Stadium Arcadium” του 2006 και ο πρώτος με τον καινούργιο τους κιθαρίστα, Josh Klinghoffer. Η παραγωγή ανήκει στον Rick Rubin, τον πιο σημαντικό ίσως άνθρωπο της σύγχρονης δισκογραφίας. Αν στις αλλαγές του group μετά τα δύο χρόνια διαλείμματος προσθέσουμε και την απόπειρα του Flea να σπουδάσει θεωρία μουσικής και να μάθει πιάνο, τότε αυτό που πάμε να ακούσουμε μάλλον μπορεί και να ξενίζει. Και ισχύει, ξενίζει εν μέρει.

Αν εξαιρέσεις το συνεπές και χαρακτηριστικό μπάσο του Flea, τη φωνή του Kiedis και κάποια ίχνη funk ρυθμών μετά τα πρώτα 2-3 κομμάτια, τότε σε αρκετές στιγμές η προσέγγιση του Rubin θυμίζει μέχρι και Gossip στα πιο dance κομμάτια τους. Η προσέγγιση είναι αμιγώς mainstream και ρίχνοντας μια ματιά σε σχόλια άλλων, κατανοώ τους λόγους που ο δίσκος έχει θαφτεί. Όχι όμως για την αλλαγή, η οποία πάντα είναι θεμιτή, αλλά γιατί τα περισσότερα tracks δεν αξίζουν προσοχής. Κι αυτό δεν είναι πρόβλημα παραγωγής ή καινούργιων μελών ή ποπ προσέγγισης ή μεγάλου διαλείμματος. Αυτό είναι πρόβλημα σύνθεσης.

Τα τραγούδια δεν είναι καλά, τόσο απλά. Και τι να σου κάνει κι ένας παραγωγός που μπορεί να πάρει ένα σκουπίδι και να το κάνει διαμάντι αν δεν σώζεται από πουθενά η κατάσταση κι αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, κάποια κομμάτια θα μπορούσες να τα βρεις σε δίσκο των Maroon 5 (not bad, αλλά καταλαβαίνεις πού το πάω); Πέρα από το εισαγωγικό “Monarchy of roses”, που πρέπει να ακούσεις για να καταλάβεις τη στροφή, το “Did I let you know” με τα πιασάρικα κιθαριστικά ριφ και την τρομπέτα του Mike Bulger, αλλά και το στιλιστικά δικό τους “Ethiopia”, δεν προτείνω να ακούσεις τίποτα άλλο, γιατί μάλλον θα βαρεθείς. Κι αν μπεις στον κόπο να το ακούσεις όλο και φτάσεις στο “Happiness loves company”, τότε μην απορήσεις που δεν σε προειδοποίησα. Ναι, θα μπορούσε να είναι Lady GaGa ή Lily Allen με Kreg Kirstin. Next comeback plz.

p.s. highlight το εξώφυλλο, ερμήνευσέ το όπως θέλεις.

Joss Stone – LP1

2011-09-03T05:07:00.000-07:00

Σε δημιουργικό οργασμό βρίσκεται ο Dave Stewart αυτή τη χρονιά και μάλιστα δεν έχει αφήσει καθόλου χώρο για την Annie Lennox. Η μούσα του τον τελευταίο καιρό, από την εποχή του remake του “Alfie” αν θυμάμαι καλά και τις συμμετοχές του Mick Jagger, είναι η Joss Stone, μιας και την έχει πάρει παραμάσχαλα και προσπαθεί να την κάνει Janis Joplin. Εκτός από αυτό, μόλις κυκλοφόρησε κι ένα δικό του rock/blues album με τίτλο “The Blackbird Diaries”, ηχογραφημένο στο Nashville. Κι αν βάλεις και το κερασάκι στην τούρτα, το super-group που σχημάτισε με τη Joss, τον Mick Jagger, τον Damian Marley και τον βραβευμένο με Oscar συνθέτη, A. R. Rahman, τότε καταλαβαίνεις πως περνάει τα δεύτερα 80’s του. Αρκετά όμως, η Joss Stone είναι το θέμα μας, όχι ο Dave Stewart.

Ο πέμπτος δίσκος για τη φωνάρα Joss σηματοδοτεί μια καινούργια αρχή, μιας και συνεργάζεται αποκλειστικά με τον κύριο “Here comes the rain again”, πηγαίνει μέχρι το Nashville (μάλλον μαζί τα γράψανε τα album) για του λόγου το αληθές, ενώ δεν το παιδεύει πολύ, μιας και ηχογραφεί όλο το υλικό σε μόλις 6 μέρες. Έκπληξη προκαλεί η συμμετοχή της Martina McBride στα credits του “Karma”, αλλά και το όνομα της ερμηνεύτριας στην παραγωγή του album. Βέβαια, αυτό είναι παραπλανητικό σε τέτοιες περιπτώσεις, μιας και θαρρείς πως έλιωσε στο studio μαζί με την υπόλοιπη ομάδα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Το “LP1” είναι ουσιαστικά ένα sequel του “Colour me free!” και μια επιστροφή στις ρίζες του “The soul sessions”, μιας και η ορχήστρα μένει αποκλειστικά σε blues και rock καταβολές και ξεδιπλώνει τους λόγους που όταν η Βρετανίδα πάει να γίνει πιο urban, κάτι πάει να χαλάσει στο διάβα της. Κι αυτό το παίρνεις πρέφα πολύ εύκολα, μιας και τραγουδά άνετα, χωρίς mainstream κανόνες, χωρίς να περιορίζει το γρέζι της και χωρίς να προσπαθεί να το παίξει γκόμενα (που είναι) ή ερωμένη του Common ή Grammy winner. Αυτό, στα πλαίσια μιας τέτοιας κυκλοφορίας, είναι το λιγότερο τίμιο και κερδίζει αυτούς που ακούνε soul στην Ελλάδα του 2011, δηλαδή λίγους.

Από εκεί και πέρα, δεν μιλάμε για την καλύτερη συλλογή τραγουδιών της. Κι αν αναλογιστεί κανείς ότι το highlight της καριέρας της ήταν το ντεμπούτο της (γεμάτο διασκευές), τότε καταλαβαίνει κανείς πως ενώ έχει όλα τα φόντα να γίνει αρχόντισσα στο είδος της, δεν έχει καταφέρει να πηδήξει ακόμα τον συνθετικό πήχη. Το γεγονός και μόνο ότι δεν έχει καν ένα signature song (εκτός από το “Fell in love with a boy” των White Stripes) μετά από δέκα χρόνια καριέρας, διατυμπανίζει το προφανές – κάτι δεν έχει κάνει σωστά.

Αν και κομμάτια τύπου “Take good care”, “Newborn”, “Somehow” και “Karma” θα μπορούσαν να γίνουν Sharon Jones anthems κάτω από άλλες συνθήκες, υπάρχει αυτή η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην υπέροχη σύνθεση και τη βαρετή εξέλιξη αυτής, που αν την πάρεις πρέφα, σε σκοτώνει και λες κρίμα. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις στιγμές του δίσκου – θες να ενθουσιαστείς, αλλά δεν σε αφήνει το ίδιο το υλικό, ακόμα κι αν η αψεγάδιαστη παραγωγή είναι για σεμινάρια. Παρ’ όλα αυτά, η Joss Stone δεν παύει να είναι κινητήρια δύναμη στη σημερινή μαύρη σκηνή και να μένει πιστή στο είδος, χωρίς να αλλαξοπιστεί και να βγάζει pop crossovers. Όλα μου τα εύσημα πάνε σε αυτό ακριβώς

"No Reason (Born Villain)" Marilyn Manson //video

2011-09-01T14:59:00.000-07:00

Ετοιμαζόμουν να ξεραθώ στον ύπνο, όταν ξαφνικά στην οθόνη μου σκάει το νέο βίντεο του πάντα αγαπημένου Marilyn. Ενα 6λεπτο φιλμάκι, σαν promo για το επερχόμενο 8ο άλμπουμ του Κου Brian Warner και της παρέας του.

Δεν θα σε ζαλίσω γιατί μπορείς και μόνος να κάνεις μια ανάγνωση του wikipedia -που παραμένει ταχύτατο. Θα σημειώσω απλα δυό πραγματάκια.

Η σκηνοθεσία και το μεγαλύτερο μέρος του consept ανήκουν στον Shia LaBeouf. Το τραγούδι που ακούγεται είναι φρέσκο και έχει τίτλο "No Reason (Born Villain)", και εγώ απλά ελπίζω να ακούσω αυτό τον χειμώνα, ένα πολύ καλό cd -που μεταξύ μας έχω να ακούσω τέτοιο πράγμα από τούς Marilyn Manson, απο το The Golden Age of Grotesque.

H Wiki γράφει:

- Born Villain, a short film directed by actor Shia LeBeouf, was a promotional "trailer" released concomitantly for the then-upcoming album. The idea for the film originated after Manson and LaBeouf struck up a friendship at a concert of The Kills. The actor, who "has always been intrigued" with the singer, then offered to direct his next music video. In order to convince him, LaBeouf gave Manson a screening of Maniac — his directorial collaboration with American rappers Kid Cudi and Cage. Impressed, Manson commissioned the aspiring director to create a "making-of" video documenting the album's recording and production.

Manson and LaBeouf produced the film throughout July of 2011. The film borrows a variety of "very intense, graphic imagery" from an number of sources including Alejandro Jodorowsky's 1973 film The Holy Mountain, The Holy Mountain, Bunuel and Dali's 1929 short film Un Chien Andalou, Shakespeare and theology. LaBeouf explained that "we tried to make Manson's 'Un Chien Andalou' macabre 'Macbeth' — that's sort of what that became." The following month, the film's website announced the project's August 28, 2011, inaugural screening at the L.A. Silent Theater. Drummer Chris Vrenna claimed that Born Villain is not a music video but "a full thing". He also mentioned that the film contain short clips of the album and its own score.

A coffe table book of photographs, titled Campaign, was also attached to the project. Released alongside the film by LaBeouf's Grassy Slope Entertainment production company through various retailers, the book contains images of Los Angeles taken by LaBeouf and his girlfriend, Karolyn Pho, during a night traversing the city with Manson. A DVD of Born Villain is also included with the book.

LaBeouf and Pho took an unconventional approach to promoting the project by vandalizing various locations in the city with handbills of the book and film's promotional posters. Simultaneously, the book was made available for pre-order and served as a "ticket" to an in-store book signing with LaBeouf and Manson as well as a private screening of the film at niche bookstore Hennessey & Ingalls' Hollywood outlet on September 1, 2011. -

Μη χάσει η Βενετιά βελόνι... 68ο φεστιβάλ Βενετίας

2011-08-30T01:28:00.000-07:00

Θα μου πείς και θα 'χεις δίκιο, "Εδώ ο κόσμος καίγεται...".
Τι να κάνω όμως Αλέκα μου, που όσο να πείς ενα σκίρτημα το νιώθω ξανα. Γιατι σου λέει, πάλι θα έχουμε ελληνική ταινία για τον Λέοντα τον Χρυσό. Πέρσυ η Τσαγκάρη με το Attenberg και φέτός Λάνθιμος με τις Άλπεις. Χάθηκε ένας Όλυμπος, μια Γκιώνα; Επιμένουμε ελληνικά σου λέει μετα...τσ τσ τσ!

Αφήνωντας την πλάκα να σου πώ ότι το φίλμ έχει ενα ενδιαφέρον story. Αντιγράφουμε την σύνοψη, όπως δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ.

«Όταν το τέλος είναι κοντά, οι Άλπεις είναι εδώ. Μια νοσοκόμα, ένας τραυματιοφορέας, μια αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής και ο προπονητής της έχουν δημιουργήσει μια ομάδα. Αντικαθιστούν νεκρούς ανθρώπους. Προσλαμβάνονται από τους φίλους και τους συγγενείς των νεκρών. Η ομάδα ονομάζεται Άλπεις και ο αρχηγός της, ο τραυματιοφορέας, ονομάζεται Mont Blanc. Τα μέλη της ομάδας είναι υποχρεωμένα να λειτουργούν σύμφωνα με κάποιους κανόνες που έχει ορίσει ο αρχηγός. Η νοσοκόμα δεν υπακούει αυτούς τους κανόνες.»

Αφήνωντας πίσω τα ευλογημέμα γένια μας, να πουμε και ενα μπράβο στον πρόεδρο της κριτικής επιτροπής κο. Αρανόφσκι, έτσι χωρίς ιδιαίτερο λόγο, απλά γιατι είναι ο Αρανόφσκι.
Ακολουθούν κάποια απο τα trailer των ταινιών του φεστιβάλ και...καλη σας χώνεψη!

TEXAS KILLING FIELDS - AMI CANAAN MANN

TINKER, TAILOR, SOLDIER, SPY - TOMAS ALFREDSON

THE IDES OF MARCH- GEORGE CLOONEY

A DANGEROUS METHOD - DAVID CRONENBERG

KILLER JOE - WILLIAM FRIEDKIN

L'ULTIMO TERRESTRE - GIAN ALFONSO PACINOTTI

CARNAGE - ROMAN POLANSKI

POULET AUX PRUNES - MARJANE SATRAPI, VINCENT PARONNAUD

FAUST - ALEKSANDER SOKUROV

Alexander Sokurov's Faust by Flixgr

Έχε υπ'όψη σου...

2011-08-26T02:20:00.000-07:00

Μαζεύτηκε πολυ πράμα Αλέκα...και θέλω δεύτερο καφέ για να στα γράψω!

VMA την Κυριακη 28, και θα πέσει πολυ γέλιο με Gaga, Beyonce , χαριτωμένες τσιχλόφουσκες (Pitbull) και ενα tribute στην Britney απο Perry, Minaj, Gomez κτλ. Δευτέρα πρωί θα έχουν κρασάρει τα youtube! Που 'σαι ρε Pink να κρεμαστείς απ' τα ταβάνια; Τουλάχιστον θα έχουμε τον απίστευτο Tony Bennet μαζι με τον Cee-Lo Green, να σχωρνάνε τα πεθαμένα των Winehouse με το Rehab!

Ο Stephen Malmkus των Pavement, κυκλοφορει άλμπουμ σε παραγωγη Beck, και οι κριτικοί "στύβουν το βρακί τους".

Ο δίσκος όμως που κολλάει στα player μας ειναι το "You Are All I See" του Active Child (Pat Grossi). Αξίζει ειδικο post αλλά που χρόνος; Κυκλοφόρησε την Τρίτη και πρέπει να τον ακούσεις, όπως και 'δήποτε!!! Εστω ξυστά...μα μετά αντε να του ξεφύγεις.

Πάμε στα films;

Ο νέος Almodobar ανοιγει σήμερα στην Αγγλία. Olé!!!

Τα trailers δίνουν και παίρνουν!!!

Ο Ryan Gosling οδηγεί και μάλλον σε σκέφτεται, γιατι ετσι όπως τρέχει θα καρφωθεί σε κανα ντουβάρι.

Η επόμενη ταινία, ακολουθεί την φήμη της, και αυτο το λέμε καλό marketing. Θρίλερ για νηστικούς!
THE WOMAN!

Το The Artist, είναι μια ταινία χωρίς καθόλου διαλόγους, που μαλλον θα την έλεγες φόρο τιμής. Φαντάζομαι καταλαβαίνεις, ότι τέτοιες, παρελθοντολάγνες προσπάθειες, πάνε ντουγρού στα Oscar...

Απο την άλλη, ενα σχεδόν στυλιζαρισμένο και υπέροχα φωτογραφημένο, όπως όλα δειχνουν, θρίλερ (The Woman In Black), έρχεται να μας αποδείξει πως ο κύριος -πλέον- Radcliffe, είναι ικάνός για μια μετά-Πότερ καριέρα αξιώσεων. Ισως και το αντίθετο...

Και σας αφήνω με μια απλή ερώτηση...

Με την πολυαναμενόμενη συνεργασία Jay-Z και Kanye West, τι γίνεται;

Έχε, λοιπον τα παραπάνω σημειωμένα, γιατι μπορει να λείψω για λιγάκι, καλά;

"NURSE" by Douglas Aarniokoski

2011-07-15T03:24:00.000-07:00

Σαφέστατα και μιλάμε για την αφίσα της χρονιάς και δεν με νοιάζει τι άλλο θα κυκλοφορήσει.
Το marketing κανει παλι τα μαγικά του και μας δινει τούτο το poster, πριν καλα καλα ξεκινησουν τα γυρίσματα (Σεπτέμβριος 2011) για αυτο το κυριολεκτικα -σύμφωνα με όσα εχουν αποκαλυφθει- πορνοδιαστροφικο splatter!

Respect!

"Dracula 3D" by Dario Argento

2011-07-11T01:40:00.000-07:00

Το πρωί της Δευτερας ειναι κλασσικα πια για μένα, το πρωινο της ενημερωσης. Αλλωστε ολοι φυτοζωουν μεχρι τις 12 το μεσημέρι και αυτο με αφηνει να απολαυσω την ηρεμια μου.

Ποια ηρεμια όμως ειναι αυτη; Η καμια ηρεμια, θα απαντησω. Γιατι; Γιατι πρωι πρωι ειδα το teaser απο το γερμανικο "hELL", παραγωγης Ρολαντ Έμεριχ και ενα γαλλικο gore που σου δενει το στομαχι κομπο -τωρα απο την αηδια η απο τα γέλια, θα σε γελάσω.

Το πλέον ενδιαφέρον νεο όμως ειναι το λανσαρισμα του site για το Dracula 3D. Φανταζομαι και μονο απο τον τιτλο θα έχεις ξενερωσει. Κατσε ομως λιγο αναπαυτικα και διαβασε με.

Ο κυριος Αρτζέντο επιστρεφει, που καλο το λες αν έχεις μεινει στο Suspiria και κακο το λές αν έχεις κάνει το τραγικο λάθος και έχεις δει τις πατατές που έκανε τις τελευταιες, σχεδον δυο, δεκαετίες, όπως το κριμα-κυριε-Max von Sydow-Sleepless του 2001.

Επιστρεφει πιάνοντας στα χέρια του την κλασσικη ιστορια του Στόκερ, που μονο εγω δεν την έχω σκηνοθετησει. Καλο αυτο, γιατι απο ότι κατάλαβα δεν την έχει πολυ πειραξει, αρα απο σεναριακο πυρηνα είμαστε καλα.

Δράκουλα κανει τον Thomas Kretschmann(παλιός γνώριμος απο το Stendhal Syndrome), που τον συμπαθήσαμε στο Immortel του Enki Bilal. Βαν Χέλσιν κανει τον Rutger Hauer, που πλεον του βγαίνει και φτηνος! Στον πρωταγωνιστικο γυναικειο (ναι αυτον που είχε και η Γουινόνα) βάζει την κορούλα του να παίξει την Mina, γιατι αν δεν παίξει η "νεο-cult" Asia Argento, ποια θα παιξει, ε; Με λιγα λόγια και απο φάτσες καλα θα τα παμε.

Να πάμε στην σκηνοθεσια λές; Περμένεις κατι διαφορετικο απο την κλασσικη (vintage θα τολμήσω να πω) οπτική του ιταλου δημιουργου; Αιμα θα ξεπηδαει απο παντου. Θα πεφτουνε τα κεφαλια σαν ντομινο. Τα κοντινα θα ερχονται παντα μετα απο ενα ταχυτατο zoom in και θα συνοδευονται απο μουσικη, που η μάνα μου θα περιέγραφε ως τον ήχο του πιατου που τρίζει απο καθαριότητα.

Για να πάρεις μια γερη γευση μπες στην ιστοσελιδα της ταινίας, και κρινε απο μόνος/μόνη σου. Σαφώς και δεν θα δεις trailer, αλλα τα γυρισματα, τα οπία και θα ανανεώνονται, μιας και είμαστε ακομα στην φάση των γυρισματων.

Θα αναρωτιέσαι βεβαια γιατι ασχολουμαστε με ενα φιλμ που θα ερθει το 2012.
Ε , δεν είπαμε πως είμαστε φαν;
Το κατωθι δεν είναι trailer αλλα interview.

200th issue DAZED&CONFUSED//BjORK

2011-07-05T04:20:00.000-07:00

Δεν ξέρω τι ακριβώς θα μπορέσει να γράψει κανείς για το νέο άλμπουμ της Bjork, όταν αυτό κυκλοφορήσει με το καλό.
Δεν ξέρω επίσης, πόσοι απο εμάς θα κάτσουμε να το ακούσουμε ολόκληρο, πριν γράψουμε "σεντονια" κολακίας για την όποια πρωτοπορία των συνθέσεων.
Πόσοι θα έχουμε χρησιμοποιήσει το σχετικο application στα ipad μας (θα 'θελες).
Πόσοι θα έχουμε άποψη για τα live της, μόνο με λίγες ματιές στο youtube.
Ξέρω μόνο πως υπάρχει ανάμεσα σε τόσους άλλους φανατικούς, μια φίλη εκεί στην Ημαθία, που την ακολουθεί τόσα και τόσα χρονιά και μάλλον η αποψή της έχει μεγαλύτερη βαρύτητα απο οποιονδήποτε.

Μέχρι τα "μουσικοκριτικόπουλα" να βαρέσουν τις πρώτες μπαλωθιές, το Dazed&Confused στο 200στό του τεύχος, χρησιμοποιεί την Bjork ως guest editor και εμείς απολαμβάνουμε την θέα προς το μέλλον.
7 Ιουλίου στα περίπτερα, που λέγαμε παλιά...

Αν σου αρέσει ο Lynch

"King Elephant" King Elephant

2011-07-01T01:53:00.000-07:00

Ναι, ναι, ναι...τα βλέμματα είναι όλα στραμμένα στην πλατεία. Ξεκουβαλάς που και που και τα βλέμματα στρέφονται πάνω σου, ως μέρος της πλατείας.
Δεν γράφουμε πια συχνά γιατί όλα τα κείμενα μάλλον γυρνάνε σε "πολιτικά" και εδώ είναι απλά λίγο.
Γράφουμε όμως για να στηρίξουμε τα δικά μας εγχώρια αριστουργήματα, όπως τον εκπληκτικό Poordream, και σήμερα τον ιδιαίτερο King Elephant.
Δεν θα σας ζαλίσουμε.
Αντιγράφουμε από το newsletter της Inner Ear

H Inner Ear σας προσκαλεί σ’ ένα εξωτικό μουσικό ταξίδι στη συναρπαστική ζούγκλα του King Elephant. O ένας από τους τρεις Baby Guru, που μας συστήθηκε πρόσφατα στα live τους ως η ήρεμη δύναμη πίσω από τα ντραμς, έρχεται τώρα με τον πρώτο του προσωπικό δίσκο να επιβεβαιώσει ότι η δημιουργία –και στην περίπτωσή του η μουσική- είναι η καλύτερη μορφή αυτό-ψυχανάλυσης.

Σε μια περίοδο της ζωής του που όλα πήγαιναν στραβά, ο King Elephant βρήκε καταφύγιο στο υπόγειο studio του και σαν γνήσιο νυκτόβιο αφιέρωσε όλη του την μεταμεσονύκτια ενέργεια σε ένα παιχνίδι με ήχους και όργανα (πιάνο, σαξόφωνο, κρουστά), ηχογραφώντας τον εαυτό του και δημιουργώντας άπειρα samples. O Obi Serotone (Baby Guru) βοήθησε στα φωνητικά και μετά ξεκίνησε η περιπέτεια του editing. Κόβοντας και ράβοντας αμέτρητα samples ο King Elephant άρχισε να χτίζει κομμάτια, πάντα με κυρίαρχο στοιχείο τα κρουστά. Το αποτέλεσμα είναι ένα πολύχρωμο ηχητικό ταξίδι που αλλάζει φόρμες σαν καλειδοσκόπιο, διεγείρει τις αισθήσεις και εξάπτει τη φαντασία. Αρχέγονοι ήχοι και Αφρικάνικα τύμπανα, jazzy διαθέσεις, διαλογιστικά samples, μελαγχολικές μελωδίες και ψυχεδελικά φωνητικά συνυπάρχουν στο βασίλειο του “King Elephant”.

Το album “King Elephant” κυκλοφορεί από την Inner Ear, σε συλλεκτική έκδοση βινυλίου που περιέχει και το περιεχόμενο του album σε cd.

King Elephant ft. Obi Serotone - Appreciation by Inner Ear Records

Beyonce – 4

2011-06-27T08:33:00.000-07:00

Ξεκινάω με το προφανές: Ήταν βιαστική η κυκλοφορία του “4” ή μου φάνηκε μόνο εμένα; Επίσης, ήταν επιεικώς μούφα το πρώτο single που διάλεξαν να οπτικοποιήσουν αυτή και η ομάδα της ή ακόμα οράματα βλέπω; Επιπλέον, η Beyonce συνηθίζει να πηγαίνει την pop και την contemporary r’n’b ένα βήμα μπροστά. Γιατί αυτή τη φορά ακούγεται 10 χρόνια πίσω; Και για να καταλήξω κάπου με αυτή την εισαγωγή, ο Babyface και η Diane Warren έχουν γράψει ιστορικές μελωδίες στα 90’s. Ποιος ο λόγος όμως να υπάρχουν ενεργά και σε ένα album της Beyonce μέσα στο 2011, που η μουσική εξουσιάζεται από indie μπάντες, hip-hop καινοτομίες, ηλεκτρονικά crossovers και multimedia projects από τη Bjork;

Ξεκινάω με το πόρισμα, γιατί όσο το ακούω, τόσο βαριέμαι: Ο δίσκος δεν είναι καλός. Δεν είναι (πολύ) αδιάφορος, δεν είναι κακοδουλεμένος, δεν στερείται μελωδίας και ερμηνειών (αντιθέτως, η φωνή της είναι στα καλύτερά της θεωρώ), αλλά είναι σαν να ακούω Brandy και 702 από τα 90’s. Ποιες είναι οι 702; Ακριβώς, δεν υπάρχει λόγος να τις ξέρεις, εκεί θέλω να καταλήξω (εκτός από το αριστουργηματικό “Where my girls at?”). Κι αυτό δεν είναι ‘φυσιολογικό’. Γιατί ακόμα και το “B’Day”, που για μένα ήταν λίγο αμφιλεγόμενο ως προς τη συνέπειά του, αποδείχτηκε σημαντικός δίσκος και προετοίμασε σωστά το έδαφος για το “Single ladies” και τη στροφή της σε λιγότερο r’n’b φόρμες. Αντιθέτως, εδώ επιστρέφει σε κάτι που ακόμα και οι Destiny’s Child θα ντρέπονταν να τραγουδήσουν.

Την κατάσταση σώζει η εισαγωγική τριάδα των “1+1”, “I care” και “I miss you”, ενώ κάπου σκάει μύτη και το “Countdown” (που samplάρει και Boyz II Men και πολύ το χάρηκα αυτό) και κάτι κάνει με τη σειρά του. Θα μπορούσα να ισχυριστώ πως το “4” θα μπορούσε να είναι εμπορικά ό,τι και το “Bionic” για την Christina κι ό,τι το “Blackout” για την Britney. Με τη διαφορά πως αυτές οι δύο ήταν καλές δουλειές, οπότε το οξύμωρο μπορεί να οδηγήσει σε εμπορικό θρίαμβο μετά την κυκλοφορία του δεύτερου single. Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, όλα να τα περιμένεις. Ακόμα και special edition με συμμετοχές από Pitbull, Justin Bieber και Ke-dollar-Ha (η κατά το “Glee” Ke$ha). Βαρέθηκα ήδη…

Poordream - Live // European Music Day 2011@CityUnity

2011-06-21T23:01:00.000-07:00

Ήρθε η ώρα για ένα Poordream Live.
Στις 23/06 στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής μέρας μουσικής στο City Unity,
Θησέως 15-17 στο Σύνταγμα και μετά τις 19:00 το απόγευμα. " Είσοδος Ελεύθερη "

John Valasis aka Poordream, is a professional sound designer and a very talented young musician from Greece. Although he has been working as a producer and a mixing engineer for other artists for quite a few years while also composing his own music...

Μουσική, βίντεο, λόγος και χορός συνθέτουν το πάζλ των live εμφανίσεων του Poordream:

http://www.poordream.com
http://www.myspace.com/poordream

"Web Therapy" by Lisa Kudrow

2011-06-17T00:29:00.000-07:00

Αν οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν να υπερηφανεύονται για 5-10 πραγματα, ένα απο αυτα είναι σιγουρα η τηλεόραση. Ταυτόχρονα μπορουν και να ντρέπονται, όμως αυτο είναι μια αλλη ιστορία.

Αν οι άνθρωποι που κάνουν τηλεόραση μπορουν να υπερηφανευονται για 5-10 πραγματα, ενα απο αυτα είναι σιγουρα η προσαρμοστικότητα. Ταυτοχρονα οφείλουν και να ντρέπονται για χιλιάδες άλλα, όμως αυτο ειναι επίσης μια άλλη ιστορια.

Στη λογική του "Adapt or Die", υπάκουσαν και οι δημιουργοί των web series. Προιόντων φθήνων, εύκολης διανομής, απο ανεξάρτητους παραγωγους αρχικα, οι οποιοι εκμεταλευόμενοι τις ολοένα αυξανόμενες ταχυτητες του διαδικτύου και την βελτίωση του streaming, επικοινώνησαν απευθείας με το ευρύ κοινο. Ότι δηλάδη συμβαίνει με την μουσίκη ήδη, εδώ και καιρο, σε μεγαλύτερο βαθμο.

Το 2008, εμφανιζέται, ως μέρος αυτής της τάσης, το "Web Therapy". Ιντερνετική σειρα 5λεπτων επεισοδίων με πρωταγωνίστρια την αγαπημένη όλων, Lisa Kudrow. Βασικός χαρακτηρας η Fiona Wallice(Kudrow), μια ψυχοθεραπεύτρια που πιστεύει πως οι συνεδρίες των 40,50,60 λεπτών οδήγουν τους "ασθενείς" σε ακατάσχετη παπαρολογία. Επινοεί λοιπον το web therapy, δηλαδή σφηνακια ψυχανάλυσης που γίνεται μεσω του iChat της Apple. Το αποτέλεσμα που παίρνουμε εμεις ειναι ουσιαστικά τα αποθηκευμένα βίντεο απο αυτές τις συνεδρείες, σαφώς καλογυαλισμένα.

Τι ιδιαίτερο έχει αυτο ακριβώς;

Πρωτον την νέα περσόνα της Kudrow, που ειναι για άλλη μια φορα ξεκαρδιστική. Δεύτερον την απουσία σεναρίου, μιας και πέρα απο το υποτυπώδες story line, όλα βασιζονται στον αυτοσχεδιασμο. Τρίτον τα guest, που απλώνοται απο την Μόνικα (C.Cox) εως την Meryl Streep!!!

Με αφορμή την μεταφορά του "Web Therapy" στην συμβατική τηλεόραση, σας προτείνουμε να δείτε και σαφώς να κολλήσετε, με τους 3 κύκλους επεισοδίων, στο youtube και το L STUDIO. Δεν θα σας φάει πολυ χρόνο, αλλά θα σας δώσει πολύ γέλιο. Παρόλα αυτα έχετε καιρό, εως τις 19 Ιουλιου οπότε και θα κάνει την πρεμιέρα της η "τηλεοπτική" μεταφορά στο SHOWTIME.

Αν σας αρέσει το χιούμορ του αμέρικάνικου ανεξάρτητου δηλαδή σα να λεμε -που τα έχουμε ξαναπει- του Γούντι Άλεν. "Πνευματώδες", που θα λεγε και μια ψυχη...